İçinde bulunduğumuz yüzyılda yaşanan teknolojik ilerlemeler, eğitim alanında köklü dönüşümlere neden olmuştur. STEM (bilim, teknoloji, mühendislik ve matematik) alanları, modern toplumların ihtiyaçlarına yanıt verebilmek amacıyla büyük fırsatlar sunarken, aynı zamanda toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin yeniden üretildiği alanlar olarak dikkat çekmektedir. Toplumsal cinsiyet normlarına göre yetiştirilen kadınlar, sosyalleşme sürecinden başlayarak STEM alanlarında kendilerine yer bulmakta zorlanmış ve bu alanlar erkek yoğunluklu kariyer olanakları haline gelmiştir. Bu çalışmanın amacı, STEM alanlarında kadın temsilinin azlığını ve bu disiplinlerde karşılaşılan sosyal dışlanma uygulamalarını analiz etmektir. Dünya genelinden ve Türkiye’den örneklerle mevcut durum ele alınmış, STEM eğitiminde toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin genç kızlar ve kadınlar aleyhine işlediği gösterilmiştir. Bu bağlamda, kız öğrencilerin STEM alanlarına ilgisini artırmak için eğitim sistemlerinde köklü değişiklikler yapılmalı ve cinsiyet stereotipleri ile mücadele eden programlar uygulanmalıdır. Ayrıca, bu alanlarda kadınların karşılaştıkları engellerin kaldırılmasına yönelik uzun vadeli politikalar geliştirilmelidir.

In this analysis, the dynamic nexus between green governance, energy transition, and carbon emissions in the period spanning 1990 and 2022 for the twenty-one member economies of the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) and partner economies is examined. Employing Feasible Generalized Least Squares (FGLS), Driscoll–Kraay Standard Errors (DKSE), and Quantile-on-Quantile Regression (QQR), this analysis encompasses the effects of the use of renewable energy sources, economic growth, and changes in the population on carbon emissions. Results for the analysis show that the adoption of renewable energy sources, tough environmental regulations, and green innovation play a significant role in offsetting carbon emissions since the results are more pronounced at the tail ends of the distribution of carbon emissions. Conversely, changes in the level of population and economic growth are identified as potential exacerbators of environmental concerns. In offering implications for policymakers, this analysis argues that environmental laws and taxation and green innovation are potential means of improving environmental governance in achieving the United Nations’ Sustainable Development Goals and climate change commitments. By addressing the issue of differential environmental effects based on varying levels of carbon emissions, this analysis makes contributions to the expanding literature on sustainable environmental governance in the twenty-first-century energy economy.

During the COVID-19 pandemic, which is one of the biggest epidemics of the last century and can be regarded as a global tragedy, leaders had to mobilize many resources of their countries quickly and persuade their citizens to change their routine behavior. The approach followed by the leaders of the country in their efforts to convince their people has been an important factor in their success or failure. This paper aims to examine with Michel Foucault’s notion of biopower, and discourses and behaviors of women leaders in countries against the global pandemic which cost high life tool gave harsh messages to the humanity. For this purpose, leadership examples in Finland, Iceland, Taiwan and New Zealand will be examined in detail using the discourse analysis technique. As a result, in current times when populist and autocratic leader style is on the rise, women leaders not only took their countries to success, but they also managed to inspire other countries. More importantly, the struggle of women leaders against the pandemic revealed that a different management style is possible.

This research investigates the role of fossil fuel energy, renewable energy, and education in terms of years of schooling and mean years of schooling on the economic growth of 19 selected Sub-Saharan African countries. The primary objective is to assess whether renewable energy and educational attainment serve as viable long-term drivers of economic development in a region still heavily reliant on fossil fuels. We employed the newly developed and robust econometric estimators, including “Residual Augmented Least Squares (RALS) co-integration”, to estimate long-term links among the facets of study. Moreover, “Pooled Mean Group–Autoregressive Distributed Lag model (PMG-ARDL) and Quantile Autoregressive Distributed Lag (QARDL)” econometric estimator was employed to estimate the long and short coefficients of the antecedents of study. The estimations obtained from the PMG-ARDL and QARDL estimators provide evidence that the coefficients of fossil fuel energy and renewable energy on economic growth are positive. But surprisingly, the magnitude of renewable energy is greater than fossil fuel energy in Sub-Saharan countries that still depend on fossil fuels. Moreover, human capital and capital stock boost economic growth in the countries studied. The outcomes reveal that not only quality but also quantity of education play a vital role in boosting economic development. To deepen the understanding of the observed effects, the study also explores the transmission channels through which renewable energy and education foster economic growth. Renewable energy contributes by lowering the marginal cost of electricity, encouraging green industrial transformation, and serving as a catalyst for technological innovation. Concurrently, improvements in education—measured by both expected and mean years of schooling—elevate labor productivity and facilitate the absorption and diffusion of new technologies across sectors, thereby stimulating sustained economic performance. The empirical results provide valuable insights for government officials and policymakers in specific Sub-Saharan African countries.

Bu çalışma, turizmin bir alt dalı olan hüzün turizmini, özel ilgi turizmi bağlamında ele alarak Kapalı Maraş örneği üzerinden değerlendirmektedir. Aynı zamanda, çalışma Kapalı Maraş’ın hüzün turizmi kapsamında yeniden turizme kazandırılmasının nasıl değerlendirilebileceği ve bu sürecin ekonomik, sosyal ve kültürel boyutlarının neler olduğu sorularına yanıt aramaktadır. Araştırma, nitel bir yöntem olan durum çalışması deseni ile yürütülmüş ve veri toplama sürecinde literatür taraması, saha gözlemi ve doküman analizi gibi yöntemler kullanılmıştır. Kapalı Maraş, 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı sonrası kapatılarak birinci derece askeri bölge ilan edilmiş ve 46 yıl boyunca erişime kapalı kalmıştır. 2020 yılında başlayan kademeli açılma süreciyle bölge, turistik ziyaretlere açılmıştır. Çalışma kapsamında, Kapalı Maraş’ın tarihi, kültürel ve ekonomik potansiyeli detaylı bir şekilde analiz edilmiş, bu alanın ziyaretçiler üzerindeki etkileri gözlemlenmiştir. Kapalı Maraş’ın geçmişte Akdeniz’in önemli turizm merkezlerinden biri olduğu, ancak savaş ve çatışmalar nedeniyle terk edilerek ‘zamanın donduğu’ bir bölge haline geldiği vurgulanmaktadır.Sonuç olarak, Kapalı Maraş’ın hüzün turizmi bağlamında tarihi doku korunarak yeniden değerlendirilmesinin ekonomik ve sosyal faydalar sağlayacağı ifade edilmiştir. Ayrıca, bölgenin restorasyonu ve yönetimi sürecinde etik yaklaşımlar benimsenmesi, barış ve uzlaşı kültürünün teşvik edilmesi gerektiği belirtilmiştir. Hüzün turizmi, geçmiş trajedilere dair farkındalık oluşturmanın yanı sıra gelecek nesillerin uzlaşı kültürünü içselleştirmelerine katkı sunabilecek bir araç olarak değerlendirilmektedir.

Bu araştırma, toplumsal cinsiyet rol kalıpları dışında tanımlanan LGBTK bireylerin kişilik gelişimlerinde toplumun bakış açısının yansımasını görebilmek adına Kuzey Kıbrıs’ta yaşayan bireylerin, LGBTK bireylere yönelik görüşlerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Nitel bir araştırma olarak tasarlanan araştırma, durum çalışması deseni ile yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma grubu kartopu örnekleme yöntemi ile belirlenen Kuzey Kıbrıs’ın farklı ilçelerinde yaşayan 12 LGBTK bireydir. Demografik Bilgi Formu ve Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formundan yararlanılarak elde edilen veriler, içerik analizi yöntemi ile analiz edilmiştir. Araştırma sonucu olarak, erkeklerin daha çok homofobik tutum içinde oldukları, yaş değişkeninin bu durumda önemli olabileceği ve LGBTK bireyler ile tanışık olma durumunun homofobiyi etkileyebileceği bulgularına ulaşılmıştır. Aynı zamanda toplumsal tutumların LGBTK bireylerin kişilik gelişiminde etkisi olduğu da görülmektedir. Bu tutumların olumlu tutumlara dönüşebilmesi için tanışıklık ve görünürlüğü artırabilecek projelerin üretilmesi ve toplumsal cinsiyet eşitliği ile ilgili verilebilecek eğitimler iyi bir yol olabilir. Bu noktadan hareketle, böyle bir bilinç ile yetişen bireyler de kendi çocuklarına da bu olumlu tutumları aktarabilir. Dolayısıyla LGBTK bireylere karşı öğrenilen negatif kalıp yargılardan uzaklaşılabilir. Bu bakış açısı ile toplumsal cinsiyet eşitsizliğini gelecek nesillere aktarıp bireylerin farkındalıklarını artırabilmek adına eğitim başlangıç noktası olarak seçilebilir.