Entrepreneurship development strategies are crucial for translating academic potential into economic and societal value. To achieve this, educational institutions must understand the factors influencing students’ entrepreneurial intentions. While research on academic entrepreneurship exists, comparative studies that explore these factors across different national contexts are scarce. This study addresses this gap through a comparative analysis of student entrepreneurship in Bulgaria, Malta, and Turkey, investigating key factors, such as attitudes toward entrepreneurship (ATE), the role of entrepreneurship education (EEdu), and entrepreneurial inspirations. Based on 415 survey responses collected between April and June 2024, hypothesized relationships were tested using appropriate bivariate statistical analyses. The results indicate that a positive evaluation of running one’s own business significantly increases entrepreneurial intentions, particularly when the business is perceived as safe, realistic, pleasant, and strong. The university’s role is pivotal: students largely relied on institutional support for their business initiatives; showed a strong preference for practical, hands-on educational methods; and identified a lack of entrepreneurship education as a key obstacle. A family background with entrepreneurial parents also positively influenced students’ preference for running their own businesses. Interestingly, the findings challenge a simple dichotomy between employment and entrepreneurship. A preference for full-time employment did not diminish entrepreneurial intentions, suggesting students may view these career paths as complementary or sequential. Conversely, preferences for part-time or self-employment did not have a significant positive impact on entrepreneurial initiatives. These findings underscore the need for universities to provide tailored, practical support and to recognize the complex and non-linear career trajectories envisioned by modern students.

Bu çalışma sosyal bilimlerdeki paradigma dönüşümünü ve bu dönüşümün uygulamalı dilbilimi alanındaki etkilerini araştırmaktadır. Sosyal bilimlerde post-pozitivist paradigmaya doğru yaşanan dönüşüm vesilesiyle uygulamalı dilbilimi alanında nitel araştırma yöntemleri oldukça önem kazanmış ve kullanımı artmıştır. Bu çalışmanın amacı uygulamalı dilbilimin geleneksel yöntemsel yaklaşımlar ile ilişkisini ve uygulamalı dilbilimde nitel araştırma desenlerinin kullanımını araştırmaktır. Bu amaç için 2000 yılından itibaren uygulamalı dilbilimi alanında yapılan doktora tezleri belirlenerek, araştırma yöntem ve desenleri üzerine kategorik içerik analizi yapılmıştır. Mevcut bulgular ışığında, yapılan doktora tezlerinde her yıl ağırlıklı olarak nicel araştırma yöntemlerinden deneysel ve betimsel tarama yöntemleri tercih edilirken nitel araştırma yöntemlerine ait desenlerin oldukça geri planda olduğu görülmüştür. Sonuç olarak, Türkiye’de uygulamalı dilbilimi alanında yapılan doktora tezlerinde post-pozitivist paradigmaya doğru bir dönüşümünden söz etmek oldukça güçtür. Mevcut bulgular ışığında uygulamalı dilbilimcilere tavsiyeler verilmiştir.