Bu araştırmanın amacı sporcularda öfke ve saldırganlık algısının çeşitli değişkenler açısından incelenmesidir. Araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden tarama yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın katılımcılarını kartopu örnekleme yöntemiyle belirlenen 373 (187 kadın, 186 erkek) sporcu oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Maxwell ve Moore (2007) tarafından geliştirilen, Gürbüz, Kural ve Özbek (2019) tarafından Türkçe’ye uyarlanan Sporda Saldırganlık ve Öfke Ölçeği (SSÖÖ) kullanılmıştır. Cronbach Alpha iç-tutarlılık analizi sonucunda bu değer “Öfke” alt boyutu için 0,84, “Saldırganlık” alt boyutu için 0,78, ölçeğin geneli için ise 0,86 olarak hesaplanmıştır. Cinsiyet ve spor branşına yönelik olarak gerçekleştirilen bağımsız örneklemler t-testi sonucuna göre saldırganlık alt boyutunda gruplar arasında anlamlı farklılık saptanmıştır (p0,05). Baba eğitim düzeyi, spor yaşı ve sporcunun eğitim düzeyi değişkenlerine yönelik olarak gerçekleştirilen ANOVA testi sonuçlarına göre ise gruplar arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir. Yaş değişkeni ile ölçek alt boyutları arasında gerçekleştirilen Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Analizi sonuçlarına göre ise yaş ile öfke arasında düşük düzeyde pozitif ve anlamlı bir ilişki olduğu sonucuna ulaşılmıştır (p<0,05). Sonuç olarak, sporcuların öfke ve saldırganlık düzeylerinin yaş, cinsiyet, spor branşı, sporcunun eğitim düzeyi, baba eğitim düzeyi ve spor yaşı değişkenlerine göre farklılaştığı ortaya konmuştur.

Mevcut araştırmanın amacı; beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin zaman perspektifleri ile karar verme stilleri arasındaki ilişkiyi incelemek olarak belirlenmiştir. Araştırma kapsamında ilişkisel tarama modelinden faydalanılmıştır. Araştırmanın evrenini Batı Karadeniz bölgesinde bulunan illerde görev yapan beden eğitimi ve spor öğretmenleri oluşturmaktadır. Örneklem grubu ise bu evren içerisinden kolayda örnekleme yöntemi ile seçilen 306 (172 erkek, 134 kadın) beden eğitimi ve spor öğretmeni oluşturmaktadır. Araştırmanın veri toplama araçlarını “Zimbardo Zaman Perspektifi Envanteri”, “Melbourne Karar Verme Ölçeği” ve “Kişisel Bilgi Formu” oluşturmaktadır. Araştırmadan elde edilen veriler, tek yönlü MANOVA ve Pearson Korelasyon analizleri kullanılarak çözümlenmiştir. Araştırma bulgularına göre; beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin zaman perspektifleri ortalama puanları ile yaş değişkeni arasında anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir (p.01). Araştırmanın ana problemine ilişkin analiz sonuçları incelendiğinde, zaman perspektifi envanteri geçmiş olumsuz, geçmiş olumlu, şimdi kaderci ve gelecek zaman alt boyutları ile karar verme stillerinin tüm alt boyutları arasında anlamlı derecede ilişkiler tespit edilmiştir (p

Bu araştırma Zihinsel Engelli Bireylerin Sportif Etkinliklerine Yönelik Tutum ve Zihinsel Engelli Bireylerde Sporun Etkilerine Yönelik Farkındalık arasındaki ilişkiyi, spor bilimleri fakültesi öğrencileri çalışma grubunda incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmaya kolayda örnekleme yöntemi ile seçilen 102 kadın, 121 erkek katılımcı dahil edilmiştir. Araştırmada İlhan vd., (2016) tarafından geliştirilen “Zihinsel Engelli Bireylerin Sportif Etkinliklerine Yönelik Tutum Ölçeği” ve İlhan vd., (2015) tarafından geliştirilen “Zihinsel Engelli Bireylerde Sporun Etkilerine Yönelik Farkındalık Ölçeği” ve araştırmacılar tarafından oluşturulan “Kişisel Bilgi Formu” kullanılmıştır. Araştırma kapsamında elde edilen veriler “t-testi, ANOVA testi ve Pearson Korelasyon” analizleri ile çözümlenmiştir. Katılımcıların cinsiyet, öğrenim görülen bölüm ve özel gereksinimli bir yakını olma değişkenleri ile ZEBSEYTÖ ve ZEBSEYFÖ arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklılık olmadığı tespit edilmiştir. Sınıf düzeyi değişkeni ile ZEBSEYTÖ arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde bir farklılık tespit edilemezken ZEBSEYFÖ arasında ise anlamlı düzeyde bir farklılık olduğu tespit edilmiştir. Katılımcıların özel gereksinimli bireylere yönelik eğitim alma durumu değişkeni ile de ZEBSEYFÖ ve ZEBSEYTÖ arasında anlamlı bir farklılık olduğu gözlemlenmektedir. Sonuç olarak araştırmaya katılan bireylerin tutum ve farkındalıklar arasında pozitif yönde yüksek düzeyde anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir.

Araştırmanın amacı, spor bilimleri fakültesinde öğrenim gören öğrencilerin, teknoloji bağımlılıkları ile spora bağlılık düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Araştırma kapsamında ilişkisel tarama modelinden faydalanılmıştır. Araştırmanın örneklem grubunu kolayda örnekleme yöntemi ile seçilen 302 (131 kadın, 171 erkek) katılımcı oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak “Teknoloji Bağımlılığı Ölçeği (TBÖ)”, “Spora Bağlılık Ölçeği (SBÖ)” ve “Kişisel Bilgi Formu” kullanılmıştır. Araştırma kapsamında elde edilmiş olan veriler; bağımsız gruplar t testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve pearson korelasyon analizi kullanılarak çözümlenmiştir. Araştırma bulguları incelendiğinde; spor bilimleri fakültesi öğrencilerinin teknoloji bağımlılığı ölçeği ortalama puanlarının cinsiyet değişkenine göre çevrimiçi oyun alt boyutunda anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği görülmüştür (p,05). Katılımcıların spora bağlılık ölçeği ortalama puanları cinsiyet değişkenine göre anlamlı bir farklılık göstermediği (p>,05), sınıf düzeyi değişkenine göre ise birinci sınıfta yer alan katılımcıların lehine anlamlı düzeyde farklılık gösterdiği tespit edilmiştir (p

Öz: Kuşkusuz spor, olağan gelişim gösteren bireylerin yanı sıra özel gereksinimi bulunan bireyler için de her anlamda gelişimi destekleyen bir unsur olmuştur. Buradan hareketle çalışmada, bedensel engele sahip olan sporcuların bakış açıları ile spor yapan özel gereksinimli bireylerin spor bağlamında incelenmesi amaçlanmıştır. Nitel desende yapılan çalışma, yarı yapılandırılmış 4 sorunun katılımcılara yöneltilmesiyle gerçekleştirilmiştir. Bedensel engele sahip spor tecrübesi olan 6 katılımcı çalışmaya dâhil edilmiştir. Katılımcılar tamamen gönüllülük esasına uygun olarak çalışmaya katılım sağlamıştır. Görüşme aşamasına geçilmeden önce katılımcılara çalışma hakkında bilgi verilmiştir. Görüşmelerin kayıt altına alınması için katılımcıların izni alınmış ve görüşmeyelere geçilmiştir. Veriler, içerik analizinin kullanılmasıyla analiz edilmiştir. Çalışmanın güvenirlik hesaplaması yapılmış ve %87 olduğu tespit edilmiştir. Analiz sonucunda 3 ana tema oluşturulmuştur. Bunlar; sporda özel gereksinimli bireyler, spor çerçevesinde yaşanılan zorluklar ve spor yapan özel gereksinimli bireylerdir. Ayrıca çalışma sonucunda toplam 6 alt tema ve 30 kod oluşturulmuştur. Çalışmanın sonucunda özel gereksinimli bireylerin spor yapması, bedensel engelli sporcuların motive ve mutlu olmalarını, gurur duymalarını sağlamaktadır. Bu sayede özel gereksinimi bulunan bireylerin spor sayesinde bütün özel gereksinimli bireylere örnek olacağı ve hâlihazırda spor yapan özel gereksinimli bireylerin ise daha umutlu olarak sporda kendilerini gerçekleştirebilecekleri düşünülmektedir. Ayrıca özel gereksinimi bulunan bireylerin, spora katılım noktasında yaşadığı ulaşım, erişim ve olağan gelişim gösteren bireylerin bilinçsiz olmalarından kaynaklı zorlanmalara maruz kaldıkları ortaya koyulmuştur.

Background and Study Aim. Rumination, defined as repetitive and persistent negative thinking, can negatively affect athletes’ performance and psychological well-being. Mental toughness, the ability to adapt positively to stress and challenges, may help buffer against such effects. This study aimed to examine the relationship between mental toughness and rumination among university athletes in Turkey. Materials and Methods. A total of 307 university athletes (153 female, 154 male) actively engaged in various sports participated in the study. The Sports Mental Toughness Inventory and the Sports Competition Rumination Scale were administered through an online survey. Data were analyzed using descriptive statistics, independent samples t-tests, one-way ANOVA, and Pearson correlation analysis. The significance level was set at p < .05. Results. Male athletes demonstrated higher levels of mental toughness than female athletes. Team-sport participants had higher persistence and confidence scores than those engaged in individual sports. Mental toughness tended to increase with athletic experience, while a small rise in rumination was also noted. A weak negative correlation was found between the control subdimension of mental toughness and rumination, indicating that athletes with stronger control abilities experienced fewer repetitive negative thoughts. Conclusions. The findings show that mental toughness, particularly its control aspect, plays an important role in reducing rumination among athletes. Strengthening psychological control and resilience through targeted training may help minimize maladaptive thought patterns and enhance mental performance in competitive environments.