Objectives: To evaluate the effect of adjunct treatment with Octagam, an intravenous immunoglobulin (IVIG) product, on clinical outcomes and biomarkers in critically ill COVID-19 patients. Methods: Data from a single center was analyzed retrospectively. Patients had received preliminary standard of intensive care (SIC) according to a local treatment algorithm, either alone or along with Octagam 5% at 30 g/day for 5 days. Both groups were compared regarding baseline characteristics, survival, and changes in inflammation markers. Imbalance in baseline APACHE II scores was addressed by propensity score matching. Otherwise, Kaplan-Meier and multiple logistic regression models were used. Results: Out of 93 patients, 51 had received Octagam and 42 had not. About 75% of patients were male and both groups had comparable body mass index and AB0 blood type distribution. Octagam-treated patients were younger (mean 65 ± 15 versus 71 ± 15 years, p = 0.066) and had slightly lower baseline disease scores (APACHE II: 20.6 versus 22.4, p = 0.281; SOFA: 5.0 versus 7.0, p = 0.006). Overall survival was 61% in the SIC + Octagam and 38% in the SIC only group (odds ratio: 2.2, 95% confidence interval: 0.9-5.4, p = 0.091 after controlling for baseline imbalances). Octagam significantly prolonged median survival time (68 versus 18 days, p = 0.014) and significantly reduced plasma levels of C-reactive protein (median change from baseline -71.5 versus -0.3 mg/L, p = 0.049). Conclusion: Clinically relevant benefits through adjunct Octagam treatment in COVID-19 need to be confirmed in a randomized, controlled trial.

Background and Aims: Sepsis-associated acute kidney injury (S-AKI) is common and is associated with poor outcomes. This prospective observational study aimed to assess the predictive value of four novel biomarkers—syndecan-1 (SDC1), neutrophil gelatinase-associated lipocalin (NGAL), proenkephalin (PENK), and presepsin (PSPN)—for renal outcomes and mortality in septic ICU patients. Methods: Serum biomarker levels were measured in serum samples collected at the time of sepsis diagnosis on the basis of the Sepsis-3 criteria. Acute kidney injury (AKI) was defined according to the Kidney Disease: Improving Global Outcomes (KDIGO) guidelines, and patients were grouped by the presence of AKI, renal replacement therapy requirement (RRT), and intensive care unit (ICU) survival. Demographic, clinical, laboratory, and severity score data were compared between groups to evaluate the predictive performance of biomarkers and clinical parameters. Results: Of the 140 septic patients included, 55.0% developed AKI, 17.2% required RRT, and the ICU mortality rate was 50.0%. SDC1 was independently associated with both AKI (OR: 1.201; p = 0.024) and RRT initiation (OR: 1.260; p = 0.004). It also demonstrated the highest predictive performance for RRT (AUC: 0.715; p = 0.001) and a significant AUC for AKI evaluation (AUC: 0.659; p = 0.002). NGAL levels were significantly elevated in patients with AKI and higher SOFA scores but were not independently predictive. PENK and PSPN were not significantly associated with any renal outcome or mortality. The combined SOFA–SDC1 model improved discrimination for both AKI (AUC: 0.770) and RRT (AUC: 0.737), surpassing individual predictors. Conclusions: SDC1 emerged as the most reliable biomarker for assessing AKI and predicting the need for RRT, highlighting its potential role in early renal risk stratification among critically ill patients.

Background/Aim: Sepsis-induced acute kidney injury is a fatal, potentially reversible clinical condition. C5a receptor (C5aR) has been implied to play pivotal roles in both autophagy and sepsis-induced organ dysfunction. The aim of this study was to demonstrate the effects of intravenous immunoglobulin preparations on the expression of autophagy markers and investigate possible association between C5aR expression and autophagy in the kidney tissue of septic rats. Materials and Methods: Sepsis was induced by cecal ligation perforation (CLP) in rats, which were divided into control, sham, CLP+saline, CLP+IgG (250 mg/kg, iv), and CLP+immunoglobulins enriched with immunoglobulin M (IgGAM) (250 mg/kg, iv) groups. Kidney samples were obtained in two sets of experiments to examine the early (1 day) and late (10 days) effects of treatment. Renal expression levels of C5aR, LC3A/B, and beclin-1 were measured using immunoblotting. Results: CLP did not enhance the renal expression of autophagy markers or C5aR. Contrariwise, IgG, and IgGAM administration reduced mortality caused by the CLP procedure and significantly increased C5aR, beclin-1, and LC3A/B expression levels in kidney samples of septic rats. Surviving rats had higher renal expression levels of C5aR, beclin-1, and LC3A/B than deceased rats. Expression levels of C5aR, beclin-1, and LC3A/B showed a strong correlation during the early stage of CLP-induced sepsis but not in the late stage. Conclusion: Human-derived immunoglobulin preparations may ameliorate sepsis-related organ dysfunction partially through autophagy-related mechanisms. In the early stage of treatment, enhancement of autophagy in the kidney appears to be associated with C5aR expression.

Amaç: Kasım 2012 tarihinde Çin’in Wuhan şehrinden yeni tip Koronavirüse bağlı (SARSCoV- 2), Koronavirüse hastalığı-2019 (COVID-19 ) olarak isimlendirilen salgın bildirilmiştir. Mortaliteyi etkileyen risk faktörleri halen net olarak tanımlanmamştır. Biz de çalışmamızda İstanbul Tıp Fakültesi Hastanesi’nde 18 Mart 2020 ile 30 Mayıs 2020 tarihleri arasında yoğun bakımda takip edilmiş olan laboratuvar ile onaylanmış 90 COVID-19 hastasıda cinsiyetin enflamatuvar belirteçler üzerine etkisini saptamayı planladık. Gereç ve Yöntem: İstanbul Tıp Fakültesi Hastanesi’nde 18 Mart 2020 ile 30 Mayıs 2020 tarihleri arasında yoğun bakımda takip edilmiş olan laboratuvar ile onaylanmış 90 COVID-19 hastası retrospektif olarak tarandı. elektronik medikal kayıtlardan hastaların demografik, klinik ve laboratuvar kayıtlarına ulaşılmış, erkek ve kadın cinsiyetler arası karşılaştırılmıştır. Bulgular: İstanbul Tıp Fakültesi Yoğun Bakım Ünitesi’nde (YBÜ) takip ettiğimiz 90 hasta da erkek hasta sayısı, kadın hasta sayısına oranla daha fazla olup (erkek hasta sayısı 66, kadın hasta sayısı 24), hastaların klinik verileri ve demografik verileri arasında anlamlı olarak fark bulunmamamıştır. YBÜ’ ye yatış sırasında erkek hastaların interlökin (İL)-6 ve ferritin düzeyleri kadın hastaların düzeylerine göre anlamlı olarak yüksek saptanmıştır. Cinsiyetler arasında mortalite açısından anlamlı fark saptanmamıştır. Sonuç: COVID-19 hastalığına bağlı yoğun bakımda takip edilen hasta sayısı olarak erkek cinsiyet halen kadın cinsiyete göre yüksek olup mortalite üzerinde cinsiyetin anlamlı etkisi saptanmamıştır. Ancak erkek hastalarda enflamatuvar belirteçler olan İL-6 ve ferritinin daha yüksek saptanması, hastalığın erkeklerde daha şiddetli geçmesine sebep olabilir.

Travmatik beyin hasarı (TBH) genç nüfus arasında sık görülen bir ölüm sebebidir. Bu hastaların yaklaşık % 10-15'nde ciddi komorbiditeler görülmektedir ve vejetatif bir hayat ile taburcu edilmektedirler. Amantadin, NMDA (N-metil-D-aspartat) reseptör antagonisti ve indirekt dopamin agonisti gibi davranmaktadır. Fakat etki mekanizması net değildir. TBH olan hastalarda uyanıklığı artırmak için hala kullanılmaktadır. Bu olgu serisinde, TBH ile yoğun bakımda takip edilen ve tedavilerinde amantadin kullanılan 8 hasta sunulmuştur. Olguların özellikleri Tablo 1'de verilmiştir. Travmatik beyin hasarı olan tüm hastalar geldiklerinde bilinçsizdi ve entübe edildiler. Tüm hastalara sedasyon için tiyopental sodyum 3 mg/kg yükleme sonrası 3-5 mg/ kg / saat infüzyon dozlarında kullanıldı. Amantadin sülfat tedavisine ilk saatte 200 mg / gün olarak başlandı ve tedaviye en az 10 gün devam edildi. Travmatik beyin hasarı (TBI), sosyal ve ekonomik sonuçları olan ciddi bir sağlık problemidir. Nörolojik iyileşmeyi artırmak için pek çok yöntem bulunmasına rağmen hala spesifik bir tedavisi yoktur. Amantadin, TBH'li hastaların nörolojik iyileşmesi için güvenilir ve sıklıkla kullanılan bir ilaçtır. Literatürde TBH'li hastalarda amantadin kullanımına ilişkin çalışmalar kontrol grubu ve çeşitli parametreler ile karşılaştırılmıştır. Bu çalışmalar, amantadin grubunda nörolojik iyileşmenin daha iyi olduğunu göstermiştir. Glasgow Koma Ölçeği (GKS), Full Outline of Unresponsiveness (FOUR) skalası ve yoğun bakım ve hastanede kalış süresi gibi bazı değişkenler kullandık. FOUR skalası entübe hastalarda nörolojik durumu daha iyi yansıtır. Etkinliği gösteren sınırlı sayıda makale olmasına rağmen TBH'li hastalarda amantadin kullanımı, dozu, süresi ile ilgili yeni çalışmalara ihtiyaç vardır.

ÖZ Amaç Aşırı enflamasyona bağlı hiperkoagülopati, koronavirüs hastalığı-2019 (COVİD-19) hastalarında mortalite ve organ yetmezliğinden sorumlu olabilir. Anormal pıhtılaşma profilleri, kötü sonlanımlarla ilişkilendirilmiştir. Bu çalışmada, yoğun bakım ünitesine (YBÜ) kabul edilen kritik COVİD-19 hastalarında antitrombin (AT) düzeylerinin prognostik değerini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem Dört yüz on kritik COVİD-19 hastası retrospektif olarak analiz edildi. YBÜ’ye yatışta enflamatuvar ve konvansiyonel pıhtılaşma parametreleri ile AT aktivite seviyeleri kaydedildi. Hastaların klinik sonuçları değerlendirildi. Bulgular YBÜ kabulündeki AT seviyeleri ölenlerde yaşayanlara göre anlamlı olarak daha düşüktü (%77,9 vs. %82,5; p=0,027). D-dimer değerleri ise ölenlerde yaşayanlara anlamlı olarak daha yüksekti (2775 vs. 1495 µg/L; p