Leczenie ran jest sztuką, której początki sięgają początków ludzkości. Można przypuszczać, że dobór różnych materiałów o właściwościach wspomagających gojenie ran następował metodą prób i błędów przez długi okres. W rezultacie, gdy około 6000 lat temu zaczęły powstawać pierwsze cywilizacje, pojawiło się wiele skutecznych metod miejscowego leczenia ran. Od zarania dziejów rany i owrzodzenia skóry stanowiły przedmiot zainteresowania mędrców i medyków, ponieważ były nie tylko poważnym problemem dla chorych, ale również wyzwaniem dla osób zajmujących się ich leczeniem. Ogromny postęp w tej dziedzinie, dokonany w ciągu ostatnich 150 lat, nie byłby możliwy bez wcześniejszych osiągnięć i doświadczeń, które uczyniły zaopatrywanie ran jednym z głównych bodźców do rozwoju medycyny. Pomysłowość ludzi oraz ich dążenie do rozwiązywania problemów związanych z trudno gojącymi się ranami przyczyniały się do nieustannego doskonalenia metod leczenia. Już starożytni Rzymianie, Grecy oraz Babilończycy usystematyzowali objawy stanu zapalnego ran. Wśród pionierów w tej dziedzinie należy wymienić Hipokratesa z Kos, Aulusa Corneliusa Celsusa oraz arabskiego lekarza znanego pod łacińskim imieniem Abulcasis. Leczenie opierało się głównie na obserwacji i doświadczeniu. W terapii wykorzystywano różnorodne naturalne substancje, takie jak rośliny, miód, wino, pajęczyny czy mleko. Rany opatrywano materiałami pochodzenia naturalnego, m.in. lnem, wełną, jedwabiem czy gliną. Zioła stosowano w formie maści lub okładów, a wśród roślin o właściwościach ściągających lub antybakteryjnych używano m.in. dziurawca zwyczajnego, żywokostu oraz rdestu. Znaczący postęp w technikach leczenia ran nastąpił w XVII wieku, dzięki odkryciom w zakresie anatomii naczyń krwionośnych dokonanym przez Hieronima de Fabritiusa, Marcella Malpighiego oraz Benjamina Brodiego. W tym okresie zaczęto stosować bardziej zaawansowane procedury, takie jak podwiązywanie naczyń krwionośnych. Pojawiły się również innowacyjne metody opatrywania ran, w tym bandażowanie kończyn dolnych z wykorzystaniem materiałów nasączonych lekami, co znacząco przyczyniło się do poprawy skuteczności terapii.