Food irradiation is a well-established technology endorsed by the World Health Organization (WHO) to enhance food safety. However, consumer awareness of irradiated foods remains remarkably low across diverse cultural contexts. This study aimed to cross-culturally adapt and validate the Turkish form of the Awareness Scale for Consumption of Irradiated Foods (ASCIF). The ASCIF, originally developed and validated in Brazil, encompasses 31 items distributed across four factors: safety of irradiated foods (S), concepts (C), labeling (L), and awareness (A). The cross-cultural adaptation process adhered to the International Test Commission (ITC) guidelines, involving forward–backward translation and expert panel review. A total of 346 university-affiliated individuals (82.9% female; mean age 21.3 ± 4.8 years) from Gazi University, Ankara, completed an online survey with the adapted Turkish version of the ASCIF. Although the internal consistency results indicated a high level of reliability (α = 0.963), other indicators, such as ESEM analysis (RMSEA (90% CI) = 0.143 (0.139–0.148), CFI = 0.880, and TLI = 0.870), suggest that the cross-cultural adaptation of the ASCIF scale into Turkish encountered significant challenges, particularly regarding its psychometric validation. These complications indicate that the original construct may not have translated seamlessly across the cultural and linguistic nuances of the Turkish context in this study.
30 June 2026 in Ankara Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu SPORMETRE Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi
Bu çalışma, farklı branşlarındaki (halter ve atletizm) sporcuların besin tüketim durumları, vücut kompozisyonları, antropometrik ölçümleri, vücut algıları ve yeme tutum durumlarını değerlendirerek branşlar arası farklılıkları ortaya koymak amacıyla yürütülmüştür. Çalışmaya 14–18 yaş aralığında 32 adölesan kadın sporcu [16 halterci (16.3 ± 1.18 yıl) ve 16 atlet (15.9 ± 1.54 yıl)] dahil edilmiştir. Sporcuların antropometrik ölçümleri ile vücut kompozisyonları araştırmacı tarafından gerçekleştirilmiş ve vücut kompozisyonu Biyoelektrik İmpedans Analizi cihazı ile kullanılarak değerlendirilmiştir. Üç günlük (iki antrenman yapılan, bir istirahat günü) besin tüketimi (24 saatlik kayıt yöntemi) ile fiziksel aktivite kayıtları alınmıştır. Yeme bozukluk riski Yeme Tutum Testi (EAT-40) ile, vücut algısı ise Vücut Algısı Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Haltercilerin vücut yağ oranı (%21.1 ± 6.40) ve yağ kütlesi (11.7 ± 4.70 kg), atletlere göre (sırasıyla %17.5 ± 3.88; 8.5 ± 2.44 kg) daha yüksektir (p=0.040, p=0.040). EAT-40 puanı ≥30 olan sporcu oranı halterde %18.7 ve atletizmde %12.5’dir (p=0.999). Diyet protein alımı ise haltercilerde (1.7 ± 0.34 g/kg) atletlere (1.3 ± 0.33 g/kg) göre yüksektir (p=0.018). Haltercilerin diyetle referans alım (DRI) karşılama yüzdelerine göre enerji (%97.0 ± 14.84), toplam protein (%190.4 ± 33.35) ve vücut ağırlığına (kg) göre protein alım (%194.5 ± 40.29) değerleri atletlere (sırasıyla, %83.4 ± 13.07; %143.9 ± 32.77; %158.1 ± 38.42) göre daha yüksektir (p=0.009, p=0.000, p=0.003). Her sporcu grubunda folat, potasyum, kalsiyum, magnezyum ve demir alımı yetersizdir. Bulgular, spor branşına özgü beslenme periyotlamasının, sporcu diyetisyeni tarafından kişiselleştirilmesi gerektiğini göstermektedir.