Pandemiler, çok sayıda can kaybına ve fiziksel, ruhsal sorunlara sebebiyet vererek ciddi halk sağlığı tehdidi oluştururlar. Sağlık çalışanları, pandemilerde yüksek risk taşıyan meslek gruplarındandır. Dünyanın yeni karşılaştığı enfeksiyon hastalıklarından olan COVID-19 pandemisinin ilk dönemlerinde Dünya Sağlık Örgütü’ne 52 ülkeden 22.073 sağlık çalışanın hastalığa yakalandığı bildirimi yapılmıştır. Bugüne kadar, sağlık çalışanları arasında COVID-19’a yakalananların sayısı hakkında bilgi sağlayan sınırlı sayıda yayın ve ulusal durum raporu bulunmakta olup, tahminler bildirilen sayının çok daha üstünde olduğu yönündedir. COVID-19 ile ilgili ilk çalışma sonuçları, hastaların %10 hatta %20'sinin sağlık çalışanlarından oluştuğunu göstermektedir. Sağlık çalışanlarının çoğunda enfeksiyon hafif seyretmesine rağmen, ölümler de dahil olmak üzere ciddi sonuçlar bildirilmektedir. Derlemede, COVID-19 pandemisinde sağlık çalışanlarının etkene maruziyetleri, risk faktörleri, mesleki sorumlulukları, yaşadıkları sorunlar ve nasıl korunabilecekleri ile ilgili bilgiler ele alınmıştır.

İstanbul Üniversitesi Yayın Projesi

Amaç: Kronik hastalık ve multimorbiditenin uzun süreli tedavi ve takip gerektirmesi,hastaların yönetilmesi ve izleminde yaşam kalitesinin değerlendirilmesini gündeme getirmiştir. Çalışmada yetişkinlerde kronik hastalık ve multimorbiditenin yaşam kalitesi ile ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlandı. Yöntem: Çalışma, Eskişehir’de hizmet veren Aile Sağlığı Merkezleri(ASM)’ne başvuran yetişkinde gerçekleştirilen kesitsel tipte araştırmadır. Çalışma verileri, sosyodemografik özellikler, riskli sağlık davranışları ve hekim tanılı kronik hastalık varlığını sorgulayan sorular ile Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Anketi-8(EUROHİS-OQL-8) ölçeğinden oluşan anket formuyla elde edildi. Verilerin analizinde Mann-Whitney U, Kruskal Wallis ve Çoklu Lineer Regresyon Analizi kullanıldı. Bulgular: Çalışmaya katılan 2324 kişi arasında en sık bildirilen hekim tanılı kronik hastalık hipertansiyon (%33.3) idi. Yapılan çoklu lineer regresyon modelinde yaşam kalitesiyle ilişkili faktörler kontrol edildiğinde, yaşam kalitesinin para ve yaşanılan evin koşulları dışındaki alt boyutların kronik hastalık varlığıyla negatif yönde ilişkili olduğu bulundu. Hiperlipidemi dışında belirtilen kronik hastalıkların tümünde, yaşam kalitesinin negatif yönde değişim gösterdiği saptandı. Sonuç: Kronik hastalık ve multimorbiditenin yaşam kalitesini azaltan önemli bir sorun olduğu bulundu. Aile sağlığı merkezlerinde kronik hastalık yönetim ve takibinde, yaşam kalitesinin de ele alınmasının önemli olduğu sonucuna ulaşıldı.

ÖZET Giriş: Toplumun her alanında görev alacak olan üniversite öğrencilerinin ilk yardım bilgi düzeyleri (İYBD) önemlidir. Çalışmada üniversite öğrencilerinde İlk Yardım Bilgi Düzeyi Ölçeği (İYBDÖ) geliştirilmesi ve İYBD’nin değerlendirilmesi amaçlandı. Materyal-Metod: Çalışma, Ocak-Mayıs 2019 tarihleri arasında Eskişehir ilinde üniversite öğrencilerinde yapılan metodolojik ve kesitsel tipte olmak üzere iki aşamalı bir araştırmadır. Birinci aşamada İYBDÖ geliştirildi, ikinci aşamada üniversite öğrencilerinde İYBD değerlendirildi. Çalışmada kullanılan anket form sosyodemografik özellikleri (yaş, cinsiyet, fakülte, öğrenim süresi…) ilk yardım bilgi düzeyine etki edebilecek faktörleri (ilk yardım eğitimi alma, önemine inanma…) ve araştırmacılar tarafından oluşturulan İYBDÖ maddelerini içermekteydi. Bulgular: Çalışma grubunu oluşturan 806 öğrencinin yaşları 18-41 arasında değişmekte olup yaş ortalaması (SS) 21,24 (2,77) idi. İYBDÖ faktör yükleri 0,34-0,76 arasında değişmekte idi. Cronbach alfa değeri ise 0,87 olarak hesaplandı. Üniversite öğrencilerinin %27,4’ünde İYBD’nin yetersiz olduğu tespit edildi. Yaş, cinsiyet, sınıf, öğrenim süresi, ilk yardımın önemine inanma, ilk yardım eğitimi alma, ilk yardım gerektiren bir durumla karşılaştığında müdahale etme değişkenleri ile oluşturulan Lojistik regresyon modeli analizi sonucunda İYBD’nin yeterli olma durumu son sınıfta OR:3,35 (%95 Güven Aralığı (1,25-8,95), ilk yardımın önemine inananlarda OR:2,54 (1,39-4,66), ilk yardım gerektiren bir durumla karşılaştığında müdahale edenlerde OR:1,89 kat (1,31-2,72) daha yüksekti. Sonuç ve öneriler: Üniversite öğrencilerinde İYBD’yi belirlemek amacıyla İYBDÖ geliştirildi. Her dört öğrenciden birinin ilk yardım bilgi düzeyinin yetersiz olduğu saptandı. Üniversite öğrencilerinin ilk yardım bilgi düzeylerinin arttırılmasına yönelik farkındalık çalışmalarını arttırmaya yönelik eğitimlerin yapılmasının uygun olacağı kanaatine varıldı.

Objective: The aim of the study was to evaluate the use of CAM practices by individuals who have been admitted to health institutions and have been diagnosed with chronic diseases. Methods: Patients with a diagnosis of chronic disease were included in this cross-sectional observational study. The use of 15 CAM modalities were evaluated in accordance with the Traditional and Complementary Medicine Regulations. Logistic regression analysis was further performed the association between CAM use and related factors. Results: The mean age of 692 people in the study group was 50.6±13.6 years. In this study, the frequency of CAM use was found to be 37.1%. Univariate and age adjusted univariate logistic regression analysis performed to determine the correlation of the use of CAM practices with respect to sociodemographic variables and health-related variables revealed that being a woman, admitting to faculty of medicine, not having an income-generating job and living in an extended family were found to be positive predictors of CAM use. Conclusion: The fact that one out of every three patients diagnosed with a chronic disease and who have admitted to a health care institution had already experienced CAM practices indicate that the orientation towards CAM practices is quite high. Further comprehensive research is necessary with regard to planning the integration of CAM practices into health services.