In the oral cavity, which plays an important role in the transmission of severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARS-CoV-2), it is possible to reduce the viral load of SARS-CoV-2 with antiseptics, thereby minimizing the transmission of the virus during dental procedures. The aim of this study was to clinically evaluate the effect of the hypochlorous acid (HClO) and povidone-iodine (PVP-I) solutions on the oral viral load of SARS-CoV-2. This randomized controlled trial was conducted on 75 patients hospitalized in the COVID-19 ward of a local hospital. All the patients included in the study were within the first 24 h of hospitalization and the first 5 days of coronavirus disease 2019 (COVID-19) symptoms. The viral load of mouthwash samples was measured with the cycle threshold (Ct) value of SARS-CoV-2 through a realtime reverse transcription polymerase chain reaction (RT-PCR). The patients were divided into 3 groups. The effect on the patient's SARS-CoV-2 viral load was investigated after gargling the mouths and throats for 30 s with HClO, PVP-I and isotonic saline. First, a sample was taken after gargling with isotonic saline, then another sample was taken after gargling for 30 s with a particular antiseptic to determine the viral load of SARS-CoV-2. Comparing the before and after mouthwash samples from all 3 groups, there were no statistically significant differences in the Ct values before and after gargling (p > 0.05). However, there were statistically significant differences in the number of negative samples after the use of HClO and PVP-I, which were positive before gargling (p < 0.05). In the light of the data obtained in this study, there is insufficient evidence that gargling with HClO or PVP-I reduces viral load. Taken together, these findings imply no role for antiseptics in the transmission of SARS-CoV-2 by the aerosol generated during dental procedures, or more generally, SARS-CoV-2 infection control.

Purpose The aim of this study was to evaluate the prevalence, type and treatment outcomes of ocular involvement in patients with brucellosis. Methods This prospective, single-center study enrolled patients admitted to the infectious disease outpatient clinic with diagnosed brucellosis between July 15, 2022 and July 15, 2023. Diagnosis was based on clinical symptoms and a standard Brucella tube agglutination test (>= 1/160) or a positive blood culture. Ophthalmologic examinations were performed at baseline and in the first month of treatment. Third and sixth month follow-up examinations were also performed for patients with ocular findings. Results Ocular involvement occurred in 60 (24.8%) of 242 patients. Conjunctivitis was the most common ocular involvement and was observed in 39 patients (16.1%). Uveitis was the second most common ocular involvement in 14 patients (5.8%). Scleritis was the least common ocular involvement and was observed in only one patient. Patients with ocular involvement were older (p = 0.027) and had higher rates of weight loss and spondylodiscitis (p = 0.044 and 0.001, respectively). Among laboratory parameters, erythrocyte sedimentation rate and lactate dehydrogenase levels were significantly higher in patients with ocular involvement (p = 0.001 and 0.036, respectively). There were no significant differences in other demographic, clinical, and laboratory characteristics between patients with and without ocular involvement. In 56 (93.3%) patients, the ocular findings improved during the follow-up examination. Conclusion Brucellosis, a systemic infection, can manifest with ocular involvement. Early detection and treatment through ophthalmological examination are crucial in managing brucellosis.

Amaç: Bu çalışmada COVID-19 pandemisi öncesi hastanemizde yatırılarak takip edilen hastalarda solunum yolu virüslerinin klinik ve epidemiyolojik özelliklerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Çalışmada Ocak 2017-Aralık 2019 tarihleri arasında hastanemize solunum yolu enfeksiyonu bulguları ile başvuran, 18 yaş üzerindeki 193 hastanın kayıtları retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Hastalardan alınan nazofarengeal sürüntü örneklerinde viral patojenlerden en sık influenza A/B virüs (n=143, %74.1), ikinci sıklıkta respiratuvar sinsisyal virüs (n=22, %11.4) ve üçüncü sıklıkta koronavirüs (n=9, %4.7) saptandı. Mevsimsel dağılımları incelendiğinde viral etkenlerin en sık kış aylarında saptandığı gözlendi. Hastaların hastaneye başvuru belirtileri arasında en sık gözlenenler boğaz ağrısı, miyalji, baş ağrısı ve halsizlik idi. Viral etkenler arasında servis yatış süreleri açısından anlamlı fark saptanmayıp (p=0.056), yoğun bakım gereksiniminin influenza dışı etkenlerde daha sık (p<0.001) olduğu tespit edildi. Sonuç: Çalışmamızın çeşitlilik gösteren solunum yolu enfeksiyonlarında virüslerin hızlı ve duyarlı tanısı ile hastalarda antibiyotiklerin gereksiz kullanımını azaltma konusunda ve virüslerin mevsimsel dağılımı nedeniyle doğru testin uygun zaman dilimi aralıklarında kullanılması konusunda yardımcı olacağını düşünmekteyiz.

Bruselloz, ülkemizde önemini koruyan bir zoonozdur. Bu çalışmada bruselloz tanılı hastaların klinik ve laboratuvar bulgularının değerlendirilmesi, osteoartiküler tutulumu olan ve olmayan hastaların karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmaya 1 Ocak 2020 1 Haziran 2022 tarihleri arasında hastanemiz Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Bölümü’nde bruselloz tanısı alan 350 hasta dahil edildi. Bruselloz tanısında klinik belirti ve bulguları olan hastalarda Rose Bengal testi ve Brucella standart tüp aglütinasyon testi (≥1/160) kullanıldı. Osteoartiküler sistem tutulumu olup olmamasına göre hastalar iki gruba ayrıldı. Osteoartiküler sistem tutulumu fizik muayene ve radyolojik görüntülemelere göre belirlendi. Çalışmaya dahil edilen 350 hastanın 115'inde (%32.9) osteoartiküler tutulum tespit edildi. En sık osteoartiküler tutulum olarak sakroileit saptandı (%18). Sakroileiti takiben spondilodiskit (%13.4), epidural apse (%4.9) ve periferik artrit (%3.4) görüldü. Osteoartiküler tutulumu olan hastalar yaş ortalaması 50.8±14.1 olup, tutulum olmayan hastalara göre daha yüksekti (p<0.001). Bel ağrısı ve kalça ağrısı da osteoartiküler tutulumu olan hastalarda daha sık gözlendi (sırasıyla p<0.001, p=0.003). Laboratuvar parametrelerinden lökopeni (<4000/mL) ve trombositopeni (150000/mL), osteoartiküler tutulum olmayan hastalarda daha sık görüldü (sırasıyla p=0.035, p=0.049). Osteoartiküler tutulumu olan olgulara en az üç ay medikal tedavi verildi. Bu bulgular, brusellozun osteoartiküler komplikasyonlarının yönetimi ve tedavisi açısından klinisyenlere kılavuzluk etmektedir. Bölgemizde endemik olan bu hastalık için özellikle bel ve kalça ağrısı olan hastalarda osteoartiküler bruselloz ayırıcı tanıda akla gelmelidir.

Amaç: Bu çalışmada hastanemize kuduz riskli temas nedeni ile başvuran hastaların genel özellikleri ve profilaksi durumlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Ocak 2018 - Nisan 2022 tarihleri arasında hastanemize başvuran kuduz riskli hayvan teması olan hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Başvuran toplam 936 hastanın ortalama yaşı 23,7 ± 15,8 yıl idi. Hastaların %66,5’ i (n=622) erkek ve %33,5’ i (n=314) kadındı. En sık temas edilen hayvan türü %54 (n=505) ile köpek olup ikinci sıklıkta %43,4 (n=405) ile kedi idi. Hayvanların %79’ u (n=739) sahipsizdi. Yaralanmaların 505’ i (%54) yüzeysel ve 431’ i (%46) derin idi. Hastaların %84,7’ sine (n=793) 4 doz, %6,2’ sine (n=58) 5 doz kuduz aşısı uygulandı. Ayrıca hastaların %56,8’ ine (n=532) aşıya ilaveten Human rabies immün globulin uygulandı. Hastaların 843’ü (%90,1) temas sonrası ilk 24 saat içinde başvurdu, 93’ ü (%9,9) ise 24 saatten sonra başvurdu. Her iki grup arasında şehir merkezinde / kırsal alanda yaşama, hayvanın sahipli olup olmaması ve yaranın derinliği açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmadı (sırasıyla p=1,000; p=0,909; p=0,402). Sonuç: Kuduz riskli temasların büyük çoğunluğunun sahipsiz hayvanlarla olması ve temasların çoğunun köpek ve kedi ile gerçekleşmiş olması, ülkemizde sahipsiz köpek ve kedi sorununun varlığını göstermektedir. Bununla birlikte teması olan hastaların en kısa sürede sağlık kuruluşuna başvurması önem arz etmektedir.