The Handbook of Energy and Environment in the 21st Century discusses the key dimensions of the present energy scenario as well as the emerging trends. Global responses to environmental challenges are examined, taking into account technical, economic, social, and policy perspectives. Responding to the latest developments, the book also discusses the impacts of natural disasters and pandemics on energy in the context of energy and environmental implications. Further, it presents various related topics such as the dynamics of sustainable energy transition, renewable energy implementation, decarbonization of fossil fuels, electric mobility, distributed generation systems, and energy security. The book will benefit a wide range of stakeholders from the fields of energy, environment, socioeconomics, geopolitics, and sustainable development. It serves as a valuable reference for academics, researchers, and analysts in these fields. Provides a comprehensive and balanced account of the interwoven subjects of energy and environment in terms of technology and policy dynamics. Incorporates up-to-date data, case studies, and comparative assessments. <!----> <!----> <!----> <!---->

There is a lack of empirical studies investigating the individual and combined effects of environmental policy stringency, energy transition, and green technologies on greenhouse gas emissions in the context of BRICS–T countries. To address this gap in the literature, the article presents empirical evidence from panel quantile, Driscoll–Kraay, and Ridge regression models for examining energy and climate action within the framework of Sustainable Development Goals 7 and 13 in BRICS–T economies during the period 1995–2020. The main findings obtained from the analyses show that environmental policy stringency, as well as the combined effect of environmental policy stringency with green technology, reduce ecological deformation. On the other hand, energy transition, green technology, primary energy consumption, and the combined effect of energy transition and environmental policy stringency have been shown to increase emissions. Dumitrescu–Hurlin Granger causality findings indicate that all variables exhibit two–way causality relationships reflecting the feedback effect. The results highlight that countries should focus on implementing stricter environmental regulations, promoting green innovation, adopting comprehensive fiscal and environmental policies, accelerating the transition from conventional to clean energy, and strengthening policy measures to achieve long-term ecological goals.

Sürdürülebilir kalkınma; çevresel sürdürülebilirlik, sosyal koşullardaki iyileştirmeler ve ekonomik performans göstergeleri arasında bir denge durumudur. Bu dengeyi yönetmek, karmaşık bir süreçtir ve ülkelerin sağlık, çevre, enerji, sosyal ve ekonomik faktörleri gibi çoklu yönlerini uygun politikalarla birleştirmelerini gerektirir. Belirtilen arka plan temelinde bu araştırmada, 1990-2021 zaman aralığında yeni sanayileşmiş ülkeler örnekleminde sağlık durumu, çevre kalitesi, kentleşme ve ekonomik büyüme arasındaki bağlantıların panel veri metodolojisi takip edilerek incelenmesi amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrultusunda yaşam beklentisi, metan emisyonları, fosil yakıt tüketimi, yenilenebilir enerji tüketimi, kentsel nüfus ve gelir değişkenleri kullanılmıştır. CS-ARDL tahmincisinden ulaşılan kısa ve uzun dönemli bulgular, fosil yakıt tüketiminin yaşam beklentisini azalttığını, buna karşılık gelirin artırdığını ampirik olarak kanıtlamaktadır. Nedensellik analizi bulguları ise emisyonlar, fosil yakıt tüketimi, yenilenebilir enerji kullanımı ve gelirin, yaşam beklentisinin tek yönlü Granger nedeni olduğunu doğrulamaktadır. Politika çıkarımları, sağlık çıktısının iyileştirilmesinde özellikle konvansiyonel enerjiden temiz enerjiye geçiş sürecinin hızlandırılmasını, çevre dostu enerji kaynaklarının kullanılmasını, sürdürülebilir ve kapsayıcı bir ekonomik büyümenin benimsenmesini vurgulamaktadır.

Amaç –1994 yılında başlayan yeni reklam çağında, internetin ortaya çıkması ve dijital reklamcılıktaki teknolojik ilerlemeler, harcamaların geleneksel reklamcılıktan dijital reklamcılığa doğru ciddi bir şekilde yeniden tahsis edilmesine yol açmıştır. 2024’te, küresel reklam harcamalarının bir önceki yıla göre 845 milyar dolardan 917 milyar dolara ulaşması beklenmektedir. Bu rakam, yıllık olarak yaklaşık %8,5’lik bir büyümeyi temsil etmektedir. Küresel olarak karşılaştırıldığında en büyük reklamcılık pazarı olan ABD, reklam harcamalarına göre ekonomiler sıralamasında birinci durumdadır. Ülkenin reklamcılık pazarındaki harcamalarının yaklaşık 420 milyar dolara ulaşacağı varsayılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, 1997-2022 zaman diliminde ABD ekonomisinde teknolojinin reklam harcamalarını nasıl etkilediğini incelemektir. Teknoloji parametreleri olarak internet kullanımı ve hücresel veri değişkenleri kullanılmıştır.Yöntem –Seriler arasındaki kısa ve uzun vadeli ilişkiler, Phillips-Perron ve Dickey-Fuller GLS birim kök sınama bulguları doğrultusunda Gecikmesi Dağıtılmış Otoregresif (ARDL) sınır testi tercih edilerek belirlenmiştir. Modelin otokorelasyon, değişen varyans, normallik ve tanımlama hatası varsayımlarını içeren tanısal sınamalar yapılmış, parametre tahminlerinin istikrar koşulu için CUSUM ve CUSUM kareler testleri uygulanmıştır. Bulgular–Değişkenler arasındaki kısa ve uzun vadeli etkileşim bulguları, teknolojinin reklam harcamalarını artırdığını doğrulamaktadır. Aynı zamanda kalıntıların bir dönem gecikmeli değerlerinin modele dâhil edildiğini gösteren hata düzeltme terimi, kısa vadede oluşabilecek bir dengeden sapmanın düzelerek uzun vadede dengeye ulaştığının kanıtlarını sunmaktadır.Tartışma-Sonuçlar, reklamcılık pazarında yatırım getirilerini en üst düzeye çıkarmak ve belirli kitlelere etkili bir şekilde ulaşmak için daha kişiselleştirilmiş ve hedef odaklı dijital kampanyalara yoğunlaşılması gerektiğine işaret etmektedir. Ayrıca tüketicilerinürün ya da hizmete karşı marka sadakatinin oluşturulması ve artırılması, reklamın talep esnekliğini azaltacağı için üreticilerin kâr maksimizasyonu hedefini olumlu etkilemektedir.

Enerji yoksulluğu, iklim eylemi için büyük bir zorluk alanı ve çok boyutlu yoksulluğun başlıca unsurudur. Bununla birlikte ülkelerin temel çevre politikası amaçlarından birisi, özellikle iklim değişikliği sorunsalı ile mücadele etmektir. Bu bağlamda enerji yoksulluğunun azaltılması ve iklim değişikliğinin hafifletilmesi, ayrılmaz bir bütün olarak birbirleriyle bağlantılı politika hedefleridir. Ancak literatürde söz konusu hedeflerin nispeten birbirinden bağımsız araştırma soruları ve politika geliştirme alanları olarak kaldığı gözlemlenmektedir. Belirtilen literatür boşluğuna katkı sunan bu makalenin amacı, 2000-2020 dönem aralığında Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü (OPEC) ülkelerinin temiz enerji yoksulluğu ile iklim politikaları arasındaki bağlantının panel veri metodolojisi takip edilerek incelenmesidir. Prais Winsten regresyon analizinden ulaşılan temel bulgular, enerji verimliliği, gelir, karbon finansmanı, tarım arazileri ve orman alanları değişkenlerinin temiz enerji yoksulluğunu azalttığını; kentsel nüfus ve yenilenebilir enerji değişkenlerinin ise artırdığını ampirik olarak doğrulamaktadır.