Background and Objectives: Chronic ankle instability (CAI), a prevalent injury among female volleyball players, can negatively affect functional performance and increase the risk of further injury. The aim of this study was to compare functional movement quality, dynamic balance, vertical jumping performance, hip muscle strength, and risk of injury between adolescent female volleyball players with unilateral CAI and those without CAI. Materials and Methods: This cross-sectional study included 46 adolescent female volleyball players, divided into CAI (n = 23) and control (n = 23) groups based on predefined criteria. Functional movement quality was assessed using the Functional Movement Screen (FMS), and dynamic balance was evaluated with the Y-Balance Test (YBT). Maximal isometric strength of the hip muscles (flexors, extensors, abductors, adductors, and internal and external rotators) was measured using hand-held dynamometry, and vertical jumping performance was assessed using countermovement jump tests. Injury risk was classified based on established cut-off values for the FMS-composite and YBT-anterior reach asymmetry scores. Results: The CAI group demonstrated significantly lower FMS-composite scores (p = 0.007), reduced anterior reach on the YBT (p = 0.004), and decreased strength in the hip flexors (p = 0.007) and hip adductors (p = 0.044), supported by moderate effect sizes. No significant group differences were observed in the other YBT directions, vertical jump tests, or the other hip muscles (p > 0.05). A greater proportion of athletes in the CAI group were classified as high risk for injury based on both FMS-composite (p = 0.022) and YBT-anterior reach asymmetry (p = 0.001) cut-off values, supported by moderate and relatively strong effect sizes, respectively. Conclusions: Adolescent female volleyball players with unilateral CAI showed impaired movement quality, balance deficits, hip muscle weakness, and increased injury risk. These results highlight the importance of targeted interventions and broader investigations into CAI in adolescent athletes.

Amaç: Günlük yaşam aktiviteleri büyük çoğunlukla ikili görev (İG) performansı gerektirir. Parkinson hastalığında (PH) bireyin günlük yaşamdaki fonksiyonel durumu, motor ve bilişsel fonksiyon arasındaki etkileşimden etkilenebilir. Bu çalışmanın amacı, Parkinson hastalarında motor ve bilişsel İG’nin el fonksiyonuna etkisini incelemekti. Yöntem: Çalışmaya 50-80 yaş arası 33 PH ve benzer yaş ve cinsiyet dağılımına sahip 32 sağlıklı birey dahil edildi. El fonksiyonunu değerlendirmek için dokuz delikli peg testi (DDPT) kullanıldı. Motor İG, DDPT sırasında ayağın ritmik vurması ile, bilişsel İG ise, DDPT sırasında seri yedi çıkarma testi ile değerlendirildi. DDPT sonuçları tek görev, motor İG ve bilişsel İG altında saniye cinsinden kaydedildi. İG etkileşim yüzdesi hesaplandı. Ölçümler dominant ve dominant olmayan el için tekrarlandı. Sonuçlar: PH grubunda dominant ve dominant olmayan el fonksiyonunun hem motor hem de bilişsel İG sırasında kontrol grubuna göre daha fazla azaldığı görüldü (p<0,05). Her iki grupta da bilişsel İG’nin, el fonksiyonunu motor İG’den daha fazla azalttığı belirlendi (p0,05); bilişsel İG etkileşim açısından ise PH grubunda etkileşimin kontrol grubuna göre daha fazla olduğu görüldü (p<0,05). Tartışma: PH olan bireylerin el fonksiyonu İG altında azalmaktadır. Bu azalma özellikle bilişsel İG sırasında daha fazladır. PH olan hastaların rehabilitasyon hedefleri arasında el fonksiyonu sırasında İG performansının artırılması da yer almalıdır. PH olan hastaların rehabilitasyon programına özellikle bilişsel görev içerikli İG’e yönelik egzersizlerin eklenmesi, el fonksiyonunu geliştirmede yararlı olabilir.