Recurrent erysipelas is a common and clinically significant condition that poses challenges for both patients and healthcare systems. Each episode may damage lymphatic vessels, leading to chronic lymphedema, which perpetuates the risk of further relapses. Recurrence rates remain high, ranging from 11% in outpatients during the first year to up to 46% of hospitalized patients within three years. The lower limbs are the most frequent site, although recurrences may also occur in other regions, such as the upper limb after mastectomy with lymph node dissection. This review summarizes current knowledge on risk factors, preventive measures, and chemoprophylaxis in recurrent erysipelas. Modifiable risk factors such as obesity, diabetes, venous insufficiency, tinea pedis, and poor hygiene play an important role, while non-modifiable factors include age, sex, and a history of prior episodes. Non-pharmacological strategies—weight reduction, glycemic control, smoking cessation, compression therapy, and meticulous skin care—form the cornerstone of prevention and may reduce the need for long-term antibiotics. Antibiotic prophylaxis, most commonly with oral penicillin V or intramuscular benzathine penicillin, has been shown to lower recurrence rates. However, efficacy may be reduced in patients with chronic edema or severe obesity. Macrolides serve as alternatives in penicillin-allergic patients, but concerns remain about resistance, adverse effects, and drug–drug interactions. In conclusion, recurrent erysipelas requires a multifaceted approach. While antibiotic prophylaxis is effective, its long-term success depends on simultaneous management of underlying conditions. Further studies are needed to define optimal regimens, treatment duration, and non-antibiotic alternatives.

Wstęp: Wysokoprzepływowa tlenoterapia donosowa jest obecnie powszechnie stosowaną metodą leczenia ostrej niewydolności oddechowej w przebiegu COVID-19 i innych chorób płuc. Wraz z nieinwazyjną wentylacją mechaniczną stanowi ona leczenie pomostowe przed wdrożeniem respiratoroterapii inwazyjnej, częstokroć pozwalając na jej uniknięcie. Wysokoprzepływowa tlenoterapia donosowa cechuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. Prezentacja niniejszego przypadku ma jednak na celu zwrócenie uwagi na rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne powikłanie tej metody terapeutycznej.Opis przypadku: W pracy przedstawiono opis przypadku 63-letniego mężczyzny rasy białej hospitalizowanego w oddziale chorób infekcyjnych w kwietniu 2021 roku z powodu krytycznie ciężkiego przebiegu COVID-19 z zajęciem 90% tkanki płuc w obrazach tomografii komputerowej. Od początku pobytu w Klinice u chorego stosowano wysokoprzepływową tlenoterapię donosową. Po trzech dniach leczenia doszło u niego do masywnego krwotoku z jam nosa, który pomimo niezwłocznego założenia tamponady przedniej doprowadził do gwałtownej dekompensacji oddechowej wymagającej intubacji i włączenia respiratoroterapii. Mimo podjętych działań doszło do zatrzymania krążenia w mechanizmie czynności elektrycznej bez tętna.Omówienie: Po nieskutecznej resuscytacji pacjent zmarł. Podczas stosowania wysokoprzepływowej tlenoterapii donosowej należy zatem uwzględnić ryzyko wystąpienia krwotoku z jam nosa, mogącego skutkować krytycznym pogorszeniem wydolności oddechowej.Wnioski: Z uwagi na rosnącą popularność omawianej metody terapeutycznej konieczne są badania kohortowe mające na celu ocenę czynników ryzyka wystąpienia krwotoku z nosa, a także sposobów zapobiegania temu poważnemu powikłaniu.