Urinary tract infections (UTIs) represent a prevalent health concern among the female population, with anatomical and physiological determinants such as a shorter urethra and its proximity to the rectum augmenting vulnerability. The presence of Escherichia coli and various other pathogens plays a significant role in the etiology of these infections, which can be aggravated by sexual intercourse and disturbances to the vaginal microbiome. The physiological alterations associated with pregnancy further elevate the likelihood of UTIs, with untreated cases potentially leading to severe complications such as pyelonephritis, preterm labor, and stillbirth. Furthermore, postmenopausal women encounter an augmented risk of UTIs attributable to estrogen deficiency and vaginal atrophy, as well as conditions including pelvic organ prolapse (POP) and urinary incontinence (UI), which hinder optimal bladder functionality. The aforementioned factors, in conjunction with the rising prevalence of cesarean deliveries and catheterization, complicate the management of UTIs. While precise diagnosis is paramount, it remains a formidable challenge, notwithstanding advancements in molecular diagnostic techniques. Management strategies encompass antibiotic-sparing therapies; however, the increasing incidence of multidrug resistance represents an alarming trend. Diverse guidelines from various medical specialties endeavor to standardize treatment approaches, yet significant inconsistencies continue to exist. This study systematically appraises the extant guidelines, evaluating the quality of evidence while identifying areas of agreement and discord to supply practitioners with effective strategies for UTI management.

Background/Objectives: Bronchopulmonary dysplasia (BPD) remains a major complication of prematurity, particularly among infants requiring prolonged respiratory support. Despite its clinical relevance, data on BPD epidemiology and risk factors in Kazakhstan are limited. This study aimed to assess the incidence of BPD and identify significant antenatal, intranatal, and neonatal risk factors associated with its development among preterm infants in Almaty. Methods: A retrospective analysis was conducted using medical records of preterm infants born at the City Perinatal Center in Almaty between 2013 and 2017. Clinical, obstetric, and neonatal data were collected for 111 infants diagnosed with BPD and 109 matched controls without BPD. Statistical analyses included χ² tests, Student’s t-tests, and multiple logistic regression to determine independent predictors of BPD. Results: Among 39,255 live births over a five-year period, 6271 were preterm, and bronchopulmonary dysplasia (BPD) was diagnosed in 111 preterm infants (1.8%). Mortality among BPD infants was 31.9%, with a declining trend over time. Significant maternal factors associated with BPD included edema during pregnancy, polyhydramnios, acute respiratory viral infection (ARVI) during the second trimester, low placentation, vaginal bleeding, chronic bronchitis, and a history of preterm birth. Logistic regression identified edema (p = 0.009) and antenatal steroid prophylaxis (p < 0.001). Neonatal risk factors significantly associated with BPD included neonatal respiratory distress syndrome (p = 0.002), reintubation (p = 0.046), high FiO₂ requirements, prolonged mechanical ventilation, and HFOV use. Regression analysis confirmed neonatal RDS (p = 0.006) and higher FiO₂ (p < 0.001). Conclusions: BPD in Almaty is driven by a combination of maternal complications and severe neonatal respiratory pathology. Early identification and targeted perinatal management of these parameters may help reduce BPD incidence and improve outcomes for preterm infants.

Background: Early identification of brain dysfunction in preterm infants remains challenging because cranial ultrasonography (CUS) may not capture early neurophysiological abnormalities. Serum S100B has been proposed as a marker of neonatal brain injury, but its relationship with electroencephalographic (EEG) abnormalities in preterm infants remains unclear. Objectives: Our objectives were to evaluate the association between early neonatal serum S100B concentrations and EEG abnormality severity in preterm infants and to determine whether similar associations are observed with structural brain injury detected by CUS. Methods: This prospective observational cohort included 116 preterm infants from 281 prospectively enrolled neonates. Serum S100B was measured within the first 24 h of life. Conventional multichannel EEG was performed at 10–14 days of life, and CUS was performed serially to assess intraventricular hemorrhage (IVH) and periventricular leukomalacia (PVL). Associations with EEG severity were evaluated using correlation analysis and ordinal logistic regression. A sensitivity analysis was restricted to infants with a postmenstrual age (PMA) ≤ 36 weeks at EEG and used a preterm-specific EEG grading system. Results: Higher log10(S100B) concentrations were associated with greater EEG abnormality severity (Spearman’s ρ = 0.49, p < 0.001) and remained independently associated after adjustment for gestational age and Respiratory Distress Syndrome (RDS) (adjusted OR 19.95, 95% CI 4.97–80.16; p < 0.001). No significant associations were observed between S100B concentrations and IVH or PVL severity. In the PMA-restricted sensitivity analysis (n = 89), the association between S100B and EEG abnormality severity remained significant using the preterm-specific grading system (ρ = 0.54, p < 0.001). Conclusions: During the early neonatal period, higher serum S100B concentrations were associated with greater neurophysiological abnormality severity in preterm infants, whereas associations with ultrasound-defined IVH or PVL were not demonstrated. The persistence of the S100B–EEG association in the PMA-specific sensitivity analysis supports the robustness of this finding across EEG grading approaches.

Ұйқы безі обыры онкопатологиялардың таралу ауқымы бойынша əлемде 12 - орында (100000 адамға шаққанда 4,9 жағдай), онкологиялық аурулардан өлім жітім бойынша 9 - орында (100 000 адамға шаққанда 4,5 жағдай). Эпидемиологиялық зерттеулерге сәйкес, 2040 жылға қарай ұйқы безінің қатерлі ісігінен болатын өлім - жітім 79,9%-ға артады деп болжануда. Мақсаты. Ұйқы безінің құйрығы обырымен науқастардағы дисталды панкреатэктомияның лапаротомиялық жəне лапароскопиялық əдістерін салыстыра отырып, тиімді түрін анықтау. Зерттеу материалдары мен әдістері. Ғылыми жұмыс 2017 - 2021 жылдар аралығындағы А.Н.Сызғанов атындағы Ұлттық ғылыми хирургия орталығында ұйқы безіндегі ісіктерге дисталды пакреатэктомия (ДП) жасалған 44 науқастың ауру тарихын талдауға негізделген. Дисталды пакреатэктомия науқастардың 15-іне лапароскопия жолымен, 23-іне лапаротомия жолымен жасалды, 6 науқасқа орталық резекция жасалды. Науқастардың 15-іне дистальды панкреатэктомия спленэктомиямен жасалынса, ал қалған 16-сына көкбауырды сақтай отырып дистальды панкреатэктомия жасалған, оның 31-і әйел адам, 13-і ер адамды құрады. Нәтижелер. Ота жасалған науқастардың орташа жасы: лапаротомиялық ДП - 55 жасты, лапароскопиялық ДП - 45 жасты, ота ұзақтығы:лапароскопиялық ДП - 309 минутты, лапаротомиялық ДП - 293 минутты, ота кезіндегі қан жоғалту: лапароскопиялық ДП - 86 (50 - 100) мл-ды, лапаротомиялық ДП - 232 (40 - 1000) мл-ды құрады. Операциядан кейінгі кезеңде лапароскопиялық ДП-дан кейін қан кету - 0, жыланкөз - 4; лапаротомиялық ДП-дан кейін қан кету - 1, жыланкөз - 9, перитонит - 1, жедел панкреатит - 2 жағдайларда кездескен. Науқастардың ауру тарихын талдау нәтижелері лапароскопиялық әдіс, ота кезіндегі қан жоғалту көлемінің, отадан кейінгі төсек күндерінің және асқынулардың салыстырмалы аздығына байланысты лапаротомиялық резекция әдісіне қарағанда тиімді екендігін көрсетті. Pancreatic cancer occupies the 12th place in the world for prevalence of oncopathology (4,9 cases per 100 000 of population) and the 9th place for mortality rate from cancer (4,5 cases per 100 000 of population). Epidemiologic studies predict a 79.9% increase in pancreatic cancer mortality by 2040. Objective. To determine the effective form of distal pancreatectomy (DP) in patients with pancreatic tail cancer by comparing laparotomic and laparoscopic methods. Materials and methods of research.Scientific work is based on the analysis of case histories of 44 patients with pancreatic tumors who underwent distal pancreatectomy at the National Scientific Center of Surgery named after A.N. Syzganov. A.N. Syzganov from 2017 to 2021. Distal pancreatectomy in 15 patients was performed by laparoscopic method, in 23 patients by laparotomy, in 6 patients central resection was performed. 15 patients underwent distal pancreatectomy with splenectomy, 16 patients underwent distal pancreatectomy with spleen preservation, 31 of them were women and 13 men. Results.Average age of the patients who underwent the operation: laparotomic DP-55, laparotomic DP-45 years; duration of operation: laparoscopic DP- 309 minutes, laparotomic DP - 293 minutes; blood loss during the operation: laparoscopic DP-86 (50-100) ml, laparotomic DP-232 (40-1000) ml. As for the complications in the postoperative period, there were cases of bleeding after the laparoscopic DP-0, fistula-4; bleeding after the laparotomic DP-1, fistula-9, peritonitis-1, acute pancreatitis-2 cases. Results of the patients' case records analysis have shown that laparoscopic method is more effective than laparotomy resection method due to relatively small amount of blood loss during the operation, postoperative bed-days and complications. Рак поджелудочной железы занимает 12 место в мире по распространенности онкопатологий (4,9 случая на 100 000 населения), 9 место по смертности от рака (4,5 случая на 100 000 населения). Согласно эпидемиологическим исследованиям, к 2040 году прогнозируется увеличение смертности от рака поджелудочной железы на 79,9%. Цель. Определить эффективную форму дистальной панкреатэктомии (ДП) у больных раком хвоста поджелудочной железы, сравнив лапаротомическии и лапароскопические методы. Материалы и...

Реализация модульной системы в медицинском образовании требует тщательного подбора учебного материала, объединения усилий междисциплинарной команды преподавателей, состыковки тематики занятий, заложенных в одном модуле в условиях многопрофильных клинических дисциплин. Целью данной работы является апробация анкеты, разработанной для оценки различных аспектов процесса обучения студентов на кафедре пропедевтики детских болезней. В проведенном исследовании получены предварительные данные, описывающие процесс внедрения и принятия модульной системы студентами 3-го курса в КазНМУ. Количественный и качественный анализ результатов анкетирования подтверждает, что модульная система принимается студентами, а также определяет направления совершенствования процесса преподавания: организация обучения, форма подачи теоретических знаний, ориентированность на практику, повышение языковой компетенции преподавателей, что задает основу формирования профессионализма будущих врачей. Медициналық білім беруде модульдік жүйені іске асыру оқу материалын мұқият таңдауды, оқытушылардың пәнаралық командасының күш-жігерін біріктіруді, көп маманды клиникалық пәндер жағдайында бір модульге біріктірілген сабақтар тақырыптарын түйістіруді талап етеді. Біздің жұмысымыздың мақсаты бала аурулары пропедевтикасы кафедрасында студенттерді оқыту процесінің әртүрлі аспектілерін бағалау үшін әзірленген сауалнаманы апробациялау болды. Жүргізілген зерттеуде ҚазҰМУ-да 3-курс студенттерінің модульдік жүйені енгізу және қабылдау үдерісін сипаттайтын алдын ала деректер алынды. Сауалнама нәтижелерінің сандық және сапалық талдауы модульдік жүйенің студенттермен қабылданатынын растайды, сондай-ақ оқыту процесін жетілдіру бағыттарын айқындайды: оқытуды ұйымдастыру, теориялық білімді беру нысаны, тәжірибеге бағдарлану, оқытушылардың тілдік құзыреттілігін арттыру, бұл болашақ дәрігерлердің кәсібилігін қалыптастырудың негізін қалайды. The implementation of a modular system in medical education requires a careful selection of teaching material, combining the efforts of an interdisciplinary team of teachers, docking the topics of classes laid down in a single module in the context of multidisciplinary clinical disciplines. The aim of our work was to test a questionnaire designed to assess various aspects of student learning at the Department of Pediatric Propaedeutics. The conducted study obtained preliminary data describing the process of implementation and adoption of the modular system by 3rd year students at KazNMU. Quantitative and qualitative analysis of questioning results confirms that the modular system is accepted by students, and also determines directions of teaching process improvement: organization of training, form of theoretical knowledge presentation, orientation on practice, increase of teachers' language competence, which sets the basis for formation of future doctors' professionalism.

Аннотация Введение: Согласно данным ВОЗ, частота встречаемости ревматоидного артрита в популяции составляет от 0,6 до 1,3%. В Республике Казахстан заболеваемость РА равна 0,086‰ (86 случаев на сто тысяч населения). Наличие аутоантител в сыворотке больных РА является признаком заболевания, среди них выделяют ревматоидный фактор (РФ) и антитела к цитруллиновому белку (АЦЦП). В зависимости от наличия антител РА делят на серонегативный и серопозитивный. Серопозитивный РА характеризуется более агрессивным воспалением и деструкцией суставов. Цель исследования: Изучение клинических особенностейтечения ревматоидного артрита в зависимости от наличия специфических серологических маркеров - антител к циклическому цитруллинированному пептиду и IgG ревматоидного фактора. Материалы и методы: Были изучены медицинские карты на базе АО на ПХВ «НИИ кардиологии и внутренних болезней» г. Алматы. Для сравнения были взяты четыре группы пациентов в зависимости от серологического статуса: группа А – РФ+ и АЦЦП +, группа В – РФ- и АЦЦП +, группа С – РФ+ и АЦЦП-, группа Д – серонегативный вариант. Результаты: При оценке рентгенологической стадии РА в различных группах, наиболее выраженное поражение суставов в группе А (p=0.032) в сравнении с группой Д. Наиболее активная форма РА наблюдалась у пациентов группы В (p=0.018). На втором месте по активности стоят пациенты группы А (p=0.028). Выводы: Таким образом сделан вывод, что серопозитивность по АЦЦП является фактором риска выраженных рентгенологических проявлений РА, и комбинация АЦЦП+ и РФ+ приводит к более значимым рентгенологическим повреждениям.Кіріспе: ДДҰ мәліметтері бойынша, популяцияда ревматоидты артриттің пайда болу жиілігі 0,6-дан 1,3% - ға дейін. Қазақстан Республикасында РА-мен сырқаттанушылық 0,086-ға тең (жүз мың тұрғынға 86 жағдай). РА науқастарының сарысуында аутоантиденелердің болуы аурудың белгісі болып табылады, олардың арасында ревматоидты фактор (РФ) және цитруллин ақуызына антиденелер (АЦЦП) ерекшеленеді. Антиденелердің болуына байланысты РА серонегативті және серопозитивті болып бөлінеді. Серопозитивті РА агрессивті қабынумен және Буындардың бұзылуымен сипатталады. Зерттеу мақсаты: ЦИклдік цитруллинделген пептидке және ревматоидты фактордың IgG - ге арнайы серологиялық антидене маркерлерінің болуына байланысты ревматоидты артрит ағымының клиникалық ерекшеліктерін зерттеу. Материалдар мен әдістер: Алматы қаласындағы "Кардиология және ішкі аурулар ҒЗИ" ШЖҚ АҚ базасында медициналық карталар зерделенді. Салыстыру үшін серологиялық мәртебеге байланысты пациенттердің төрт тобы алынды: а-РФ + тобы және АЦЦП +, В – РФ тобы - және АЦЦП+, с – РФ тобы+ және АЦЦП -, D тобы-серонегативті нұсқа. Нәтижелер: Әр түрлі топтардағы РА рентгенологиялық сатысын бағалау кезінде А тобындағы буындардың ең айқын зақымдануы (p=0.032) D тобымен салыстырғанда РА-ның ең белсенді түрі В тобындағы пациенттерде байқалды (p=0.018). Белсенділігі бойынша екінші орында А тобындағы пациенттер тұр (p=0.028). Қорытынды: Осылайша, АЦЦП бойынша серопозитивтілік РА-ның айқын рентгенологиялық көріністерінің қауіп факторы болып табылады және АЦЦП+ және РФ+ комбинациясы маңыздырақ рентгенологиялық зақымға әкеледі деген қорытындыға келді.Introduction: According to WHO data, the incidence of rheumatoid arthritis in the population ranges from 0.6 to 1.3%. In the Republic of Kazakhstan, the incidence of RA is 0.086% (86...