Objective The objective of the study is to explore the effectiveness of task-oriented training (TOT) on occupational performance, functional independence, and fatigue of children with cancer. Method Two hundred and thirteen children (101 females, 112 males) with cancer were randomized to experimental (n = 112; 9.53±2.23 years) or control (n = 101; 7.93±1.98 years) groups. The experimental group received a TOT together with a conventional occupational therapy (COT), while the control group received only a COT. Both groups received 20 sessions of therapy. The outcomes regarding occupational performance via the Canadian Occupational Performance Measure, functional independence via the Functional Independence Measure for Children and fatigue via the Visual Analog Scale were evaluated by the blind evaluators before and after the interventions in the hospital setting. Results The occupational performance and satisfaction (p<0.001) scores showed statistically significant differences in the experimental group compared to the control group (p<0.01). A statistically significant improvement was determined in functional independence for both groups (p< 0.001). The experimental group indicated a significant reduction in fatigue (p values for fatigue before, during, after activity, morning and evening: p< 0.001) and in the control group (P values for fatigue all situation: p< 0.05). Conclusion The TOT seems to ensure more beneficial effects in increasing occupational performance, improving functional independence in daily activities, and decreasing fatigue at the early phases of inpatient treatment of childhood cancer.

Background: Neurocognitive sequelae are among the most debilitating effects of cancer observed in children. Yet we know very little about the impact on neurocognitive functioning, especially cancer types that develop outside the central nervous system. This study aimed to assess and compare the cognitive functions (CoF) of children with bone tumours and lymphoma in the treatment process.Methods: The CoF of children with bone tumours (n = 44), lymphoma (n = 42) and their non‐cancer peers (n = 55) were assessed with Dynamic Occupational Therapy Assessment for Children. The CoF of children with cancer were compared with their non‐cancer peers. Then, children with bone tumours and lymphoma were compared in binary.Results: One‐hundred forty‐one children aged 6–12 years with a mean age of 9.4 (SD = 1.5) were included in this study. The orientation and visuomotor construction functions of children with bone tumours and orientation, praxis and visuomotor construction functions of children with lymphoma performed worse than their non‐cancer peers (p^k < 0.001). While orientation, spatial perception, visuomotor construction and thinking operations functions of children with bone tumours and lymphoma were similar (p^k > 0.016), praxis functions of children with lymphoma were found to be worse than children with bone tumours (p^k < 0.016).Conclusions: Our findings show that children with bone tumours and lymphoma in the process of treatment are at risk for impairment of their CoF. The findings highlight the importance of assessing CoF in children with bone tumours and lymphoma and considering specific differences between groups. It is essential to assess CoF and develop early intervention plans in these children.

Amaç: Çalışmanın amacı, aktivite temelli grup eğitim programının hemiparetik Serebral Palsi’li (SP) bireylerde çalışma performansına olan etkisini incelemektir. Gereç ve Yöntem: SP’li bireylerin yaş, cinsiyet, eğitim durumu, çalışma geçmişi, tıbbi geçmişi, gelir durumu gibi sosyodemografik bilgileri Anamnez Formu ile toplandı. Bireylerin çalışma performansının değerlendirilmesi için İnsan Rol-Aktivite Modeli’ne ait Çalışma Performansı Değerlendirmesi (AWP) kullanıldı. Bireylere 4 hafta, haftada 2 gün toplamda 8 saat süren, işe yönelik meslek öncesi becerilerin dahil edildiği aktivite temelli grup eğitim programı uygulandı. Grup eğitiminden sonra AWP tekrar edildi. Elde edilen veriler SPSS 22.0 ile analiz edildi. Sonuçlar: Çalışmaya 8’i erkek (%66,7), 4’ü kadın (%33,3) olmak üzere toplamda 12 SP’li katılımcı dahil edildi. Aktivite temelli grup eğitimi öncesi ve sonrası AWP verilerinin karşılaştırılması sonucunda; Motor Beceriler (p=0,026), Süreç Becerileri (p=0,027) ve İletişim Etkileşim Becerileri (p=0,041) olmak üzere 3 temel alanda istatistiksel olarak anlamlı gelişmeler saptandı. Tartışma: SP’li bireylere uygulanan aktivite temelli grup eğitim programının çalışma performansının 3 ana alanında da gelişmeler sağladığı saptanmıştır. Bu programın diğer mesleki rehabilitasyon uygulamalarına dahil edilmesinin bu popülasyonda işe girme ve işi sürdürme becerilerine olumlu etkileri olacağı düşünülmektedir.

Amaç: Çalışmamız Ergoterapi lisans mezunlarının terapötik modlar olarak adlandırılan terapistin danışan ile ilişki kurma biçimlerini incelenmek amacıyla planlandı. Gereç ve yöntem: Çalışmaya 24 kadın ve 5 erkek olmak üzere toplam 29 kişi dahil edildi. Katılımcılara Demografik Bilgi Formu ve Mod-Öz Değerlendirme Anketi uygulandı. Sonuçlar: Çalışmaya dâhil edilen 29 terapistin yaş ortalaması 24,24 ± 1,70 yıl olarak bulundu. Ergoterapi lisans mezunlarının en sık tercih ettikleri terapötik modlar %24,3 ile ”problem çözme” ve %24,1 ile “bilgilendirme” iken, en az tercih edilen mod ise %9,7 ile “empati kurma” olduğu görüldü. Terapötik modlar arasından “teşvik etme” modunu tercih edenlerin daha az “empati kurma” modunu tercih ettikleri bulundu (r= -0,44). Tartışma: Ülkemizde terapistlerin mod kullanımı açısından eğilimlerini inceleyen ilk çalışma olması nedeniyle öncü bulgular sağlayan çalışmamız terapistlere kendileri için uygun mod seçimi ile sağlayabileceği kazanımları hakkında olumlu yönde bilgi edinmelerine katkı sağlanabilir.