Background: Bacterial canker and subsequent gummosis are caused by multiple pathogens and lead to significant yield and productivity losses in sweet cherry cultivation in Turkey. This study identified that Pseudomonas syringae pathovars were responsible for bacterial canker on sweet cherry orchards by using classical and molecular methods and evaluated the biocontrol effects of bacteriophages against P. syringae pv. syringae. Results: Pathogenic bacteria were isolated from samples taken from plants showing symptoms of bacterial canker in cherry orchards located in İzmir and Manisa provinces. Specific pathogens were identified using pathogenicity, phenotypic tests, and simplex PCR. Bacteriophages effective against P. syringae strains were isolated from soil contaminated with pathogens identified in the diseased orchards using an optimized isolation protocol. The biocontrol activity of bacteriophage isolates against P. syringae pv. syringae was tested in vitro and in vivo. The results of pathogenicity tests on immature sweet cherry fruits and micropropagated cherry plantlets revealed 10 pathogenic bacteria isolates from 44 plant samples taken from sweet cherry orchards showing symptoms of bacterial canker. Conclusions: Ten isolates were identified as Pseudomonas syringae pv. syringae. Nine different pure bacteriophage isolates were effective. The results indicated that bacteriophage isolates may demonstrate variable reactivity against P. syringae pathovars.

Bacterial spot of tomato, caused by Xanthomonas euvesicatoria, is a serious disease that causes yield and quality losses. There has been increased focus on biological control agents as alternatives to chemical pesticides in plant disease management. In this study, 313 endophyte and epiphyte bacterial isolates, from tomato plants sampled from different locations in Turkey, were assessed for their potential for plant growth promotion and biocontrol efficacy against X. euvesicatoria. Results obtained from in vitro assays were evaluated using the weighted ranking method, and 15 isolates were selected for in planta biocontrol evaluation against X. euvesicatoria. In efficacy tests, bacteria were introduced into tomato plants by biopriming of seeds or by spraying whole plants. The two most effective isolates reduced bacterial spot by 40–45% after seed biopriming, and 30–41% from shoot application, compared to the non-treated experimental controls. Sequence analysis using 16S rRNA primers identified one representative isolate (coded KD 91/1) as Pseudomonas putida. Tomato plants bioprimed with KD 91/1 through seed treatment had greatest biomass compared to that for the other tested bacteria. The population of P. putida KD 91/1 in tomato tissues after pathogen inoculation was approx. 7.2 × 104 cfu g-1 in shoots and 1 × 105 cfu g-1 in roots. This study indicates that antagonistic P. putida isolates are promising candidates for biological control of X. euvesicatoria.

Erwinia amylovora Burrill. is the most important disease affecting quince cultivation and breeding of resistant varieties is seen as the key solution. As a result of hybridizations, 223 hybrids were obtained from 9 different combinations and susceptibility indexes (SI) of these hybrids were determined by artificial inoculations. Among the tested seven parental cultivars, Ege 25, Altin 35, Zeybek 35, and Ayva B-35 were found fire blight resistant while others were detected as moderately susceptible. SI of hybrids were changed between 14.77 and 52.94% regardless of hybrid combinations and 77.60% of obtained hybrids took place in resistant (10.1-30%) group. Reciprocal combinations showed that using resistant cultivar as a male parent was more effective than using maternal parent for transferring resistance. Heterosis (Ht) rates between combinations were found significant (p < .0004), while heterobeltiosis (Hbt) were not (p < .0623). Ht and Hbt ranged between -2.82-13.54 and -4.20-6.72 in populations, respectively. The maximum and significant heterotic effect was observed in Quince A x Ayva B-35 and its' reciprocal combination. In moderately susceptible x resistance combination, 83.33% of F(1)were determined to be resistant. On the other hand, hybrids from resistance x resistance combination were distributed in three groups as resistant, moderately susceptible and susceptible. According to these results, it could be said that (1) fire blight resistance genes in quince are recessive, (2) use of resistant varieties as pollinators is more successful in transferring resistance to hybrids, (3) open pollination treatment is an essential and easy way in terms of obtaining resistant hybrids if the orchard has resistant pollinator, and (4) heterobeltiosis for fire blight resistance is important.

This study was conducted in 2024-2025 in the laboratories of Ege University, Faculty of Agriculture, Department of Plant Protection. Spodoptera littoralis (Boisduval, 1833) (Lepidoptera: Noctuidae) is an important pest in Türkiye and causes extensive economic losses in many cultivated crops. During our field observations, some blackening and dead individuals were observed in Leptinotarsa decemlineata (Say, 1824) (Coleoptera: Chrysomelidae) larvae. As a result of the isolations made from blackened larvae and plant samples, 6 different bacterial isolates were obtained. Pseudomonas fluorescens Migula (Pseudomonadales: Pseudomonadaceae) strain 184, whose entomopathogenic effect was proven in our previous studies and molecular diagnosis and sequence analysis were performed, was also used in these tests. As a result of two seperated experiments, it was observed that endophytic bacteria isolates caused 20 to 93% mortality compared to untreated negative control. As a result of conventional and molecular identification and sequence analysis, the bacterial isolates with the highest entomopathogenic effect against S. littoralis larvae were isolates 441 and 442, which were definitively identified as Serratia marcescens J. and Enterobacter cloacae M. (Enterobacterales: Enterobacteriaceae), respectively. This study revealed that these bacteria may have potential for biological control against S. littoralis.

Ayva (Cydonia oblonga Mill.), genetik çeşitlilik, üretim ve ihracat parametreleri açısından Türkiye için oldukça önemli bir meyve türüdür. Bu çalışma ile yetiştiriciliğinde en önemli sorunlardan biri olan Erwinia amylovora Burrill’in neden olduğu ateş yanıklığı hastalığına karşı tolerant tiplerin, doğal epidemik koşullar altında belirlenmesi ve koruma altına alınması amaçlanmıştır. Hastalığa dayanımın yanı sıra, genel, topoğrafik, pomolojik ve morfololik özellikler ile çeşit ve anaçlık kullanım açısından UPOV özellik belgesinden seçilen 16 özellik incelenmiştir. Doğu Marmara Bölgesi’nde yapılan surveylerde Bursa’dan, yöresel adları Bardak, Limon ve Acı ayva olan 3 genotip, Sakarya’dan ise 1 genotip doğal ateş yanıklığı epidemisi koşullarında iki yıl boyunca gözlemlenerek tolerant olarak seçilmiştir. Bu genotiplerde hastalık oranı % 0-12 arasında değişim göstermiştir. Genotipler ağırlıklı olarak milli-killi bahçelerde yabani ya da yerel tip olarak gelişim göstermiş ve tamamında ağaç taç şekli; yarı dik, yaprak ayası şekli; ovat olarak belirlenmiş ve meyvelerinde boyunluluk görülmüştür. Meyve rengi bakımından genotiplerin dağılımı sarı-yeşil ve sarı olarak belirlenirken, meyve yumurtalık evi (alt çukur) belirginliği, sap çukuru belirginliği, meyve şekli, yaprak ayası uç açısı, taban şekli ve yaprak ayası duruş özelliklerinde ise geniş varyasyon görülmüştür. İncelenen genotiplerde yaprak ayası en, boy ve sap uzunluğu değerleri sırasıyla 5,56-9,10 cm, 5,56-10,86 cm, ve 10,00-20,40 mm sınırlarında farklılık göstermiştir. Ortalama meyve eni ve boyu bakımından değişim aralığı sırasıyla 6,25-9,58 cm ve 8,20-12,00 cm olarak bulunmuştur. Ortalama meyve ağırlığının ise 263-510 g aralığında olduğu tespit edilmiştir. Meyve özelliklerinden en, boy ve ort. meyve ağırlığı ve yaprak özelliklerinden boy, en ve yaprak sapı uzunluğu açısından QFBNT16-3 nolu genotip ön plana çıkmıştır. Bursa - Keles bölgesinde, yöresel adı “Bardak ayvası” olan bu tip ateş yanıklığına doğal dayanım açısından da tolerant olarak tespit edilmiştir. Bu çalışma ile Doğu Marmara Bölgesi’nde yayılış gösteren ayva genotiplerinin çoğu özellik bakımından önemli oranda varyasyon gösterdiği ve arazi koşullarında doğal olarak oluşan ateş yanıklığı hastalığına karşı tolerant olarak belirlenen bu genotiplerin, anaç ve çeşit ıslahı açısından genitör olarak kullanılabilecek potansiyele sahip olduğu belirlenmiştir.

Bu çalışmada, iki farklı yükseltideki ‘Chandler’ ceviz çeşidinde bakteri uygulamalarının sürgün uzunluğu, meyve özelliği ve verim üzerine etkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada, çöğür anacına aşılı ‘Chandler’ ceviz çeşidi bitkisel materyal olarak kullanılmıştır. Sağlıklı ceviz bitkilerinden elde edilen Pseudomonas fluorescens strain WH48/1A ve WH68 gibi 2 bakteri izolatı aynı ağaçlara 3 farklı dönemde (erkek çiçekler açmadan hemen önce, dişi çiçekler açtıktan sonra ve meyveler fındık büyüklüğünde) püskürtme şeklinde uygulanmıştır. Sürgün uzunluğu, meyve özellikleri ve verim incelenmiştir. Buna göre, en yüksek iç randımanı ilk yılda, %51.11 ile WH68 bakteri uygulamasından elde edilmiştir. Sürgün uzunluğunda (101.78 m) ilk yıl, meyve ağırlığı (13.13 g) ve boyunda (35.71 mm) ise ikinci yılda artış kaydedilmiştir. Saruhanlı lokasyonu, iç büzüşme oranı hariç, tüm özellikler açısından öne çıkmıştır. Her iki bakteri uygulaması meyve eni, L* renk değeri ve verim bakımından etkili bulunmuştur. Sonuç olarak, düşük rakımlı Saruhanlı lokasyonunda, bakteri uygulamalarının diğer lokasyona göre daha etkili olduğu belirlenmiştir. Her iki lokasyon ve yılda bakteri uygulamalarıyla verimde artış kaydedilmiştir. Diğer yandan, cevizde meyve kalite özellikleri ve verimle ilgili çalışmaların sınırlı olması, araştırmanın önemini ortaya koymaktadır. Ayrıca bu mikroorganizmalarının, insan ve çevre sağlığının yanı sıra söz konusu bu olumlu etkileri nedeniyle ceviz yetiştiriciliğinde de kullanımının yaygınlaştırılması önerilmektedir.