The objective of this study is to assess the index of decayed, missing and filled teeth (DMF-T), habit of brushing teeth, and the microbiological agents accumulating on the children’s toothbrushes for 4 weeks and response of these agents to disinfection via a chlorhexidine solution, then compare those results with the education and income levels of the children’s parents. Included in the study were 187 children (96 in the control group and 91 in the experiment group – chlorhexidine) chosen randomly from 600 kindergarten children whose ages ranged from 24 months to 72 months. The children selected had not taken any antibiotics, antimicotics for three months and dental treatments during this trial. The distribution of these children to the groups was also done randomly. After performing a survey for the education, occupation, and income status of the parents, the children were examined and the number of decayed teeth was recorded. The children were given toothbrushes, toothpaste (with fluroide), and the solutions (including distilled water and chlorhexidine) for four weeks under the condition that toothbrushes were returned at the end of each week. The 14 different microbiological agents observed as a result of the assessment of the samples taken in the first week were also included in the assessments of the samples taken over the four-week period. The decrease in the DMF-T index was found to be meaningful according to the differences in education, income, and occupation status of the parents. Of all the samples taken from the toothbrushes, the bacteria with the greatest rate of reproduction included Streptococcus mutans, Escherichia Coli, Pseudomonas aeuroginosa, Enterococcus spp, Staphylococcus epidermidis and Candida albicans. Except for Candida albicans, the other microorganisms taken as samples from the toothbrushes reproduced less overall. In the group using the solution with chlorhexidine, a meaningful decrease in bacterial reproduction was discovered compared to the control group. The findings of this study show that the education, occupation, and socioeconomic situations of the parents should be considered when discussing children’s oral and dental health. Moreover, the study shows that disinfection of toothbrushes in order to prevent reinfection and contamination oral flora with the bacteria again is important in terms of preventive medicine and family-children health.

ÖZETAmaç: Ülkemizde hekimlik yapma yetkisine sahip hekimlere, Tababeti Adliye Kanunu’na göre adli olaylarda görev alabilme zorunluluğu; Türk Ceza Kanunu (TCK) 280. Maddesi ile de sağlık personeline adli olguyu bildirim zorunluluğu getirilmiştir. Adli raporlar, adli makamlarca hekimden istenen, kişinin tıbbi durumunun tespit eden ve maruz kalınan travmaya ilişkin adli makamlarca sorulan soruları yanıtlayan, hekim görüş ve kanaatini bildiren belgeleri kapsamaktadır. Bu araştırmada Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi son sınıf öğrencileri (intörn doktor) ve Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde uzmanlık eğitimi almakta olan asistan hekimlerin adli raporlar konusundaki bilgi, tutum ve düşüncelerinin ortaya konması amaçlanmıştır.Yöntem: Kesitsel ve tanımlayıcı tipte olan bu çalışmanın evrenini Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi son sınıf öğrencileri ve Dicle Üniversitesi Hastanesinde uzmanlık eğitimi almakta olan asistan doktorlar oluşturmuştur. Çalışmada veri toplama aracı olarak anket kullanılmıştır. Anket formu sosyodemografik özelliklerin sorgulandığı sekiz ve adli raporlar konusunda bilgi, tutum ve düşüncelerin değerlendirildiği çoktan seçmeli 20 sorudan oluşturulmuştur. Araştırma verilerimizin istatistiksel değerlendirmesinde SPSS 22.0 paket programı kullanılmıştır.Bulgular: Çalışmaya katılanların 175’i (%65) asistan hekim, 94’ü (%35) ise intörn doktordur. Asistan ve intörn doktorların yaş ortalamaları sırası ile 29,4±3,83 yıl ve 24,7±1,62 yıl idi. Asistan ve intörn doktorların sırasıyla 120’si (%69) ve 65’i (%69,1) erkek olup, 54’ü (%31) ve 29’u (%30,9) kadın idi. Katılımcılara adli tıp konusunda kendilerini yeterli görüp görmedikleri sorulmuş; asistan hekim ve intörn doktorların sırasıyla 115’i (%65,7) ve 83’ü (%88,3) yetersiz gördüğünü belirtmiştir. Katılımcılardan asistan hekimlerin ve intörn doktorların sırasıyla 59’u (%33,7) ve 69’u (%73,4) verecekleri adli raporların yargıdaki etkilerini bilmediğini, 39’u (%22,3) ve 2’si (%2,1) bildiğini, 77’si (%44) ve 23’ü (%24,5) ise kısmen bildiğini söylemiştir. Geçici Raporun geçerlilik süresi sorgulanmış, asistan hekimlerin 45’i (%25,7), intörn doktorların ise 66’sı (%70,2) geçici raporu ilk defa duyduğunu söylemiştir.Sonuç: Mahkemelerin verdiği karar ve cezaları adli raporların sonuçları etkilemekte olup, hatalı ya da eksik verilen adli raporlar muayene edilen kişiyi ya da sanığı mağdur edebilmekte, hekimi hukuki ve cezai sorumlulukların altına sokabilmekte, adli makamların iş yükünü arttırarak adli yargı sürecinin uzamasına ve yargının yanlış tecellisine neden olabilmektedir. Bu nedenle gerek hekimlerin gerekse hekim adaylarının adli raporların usulüne uygun ve doğru doldurulması konusunda yeterince bilgi sahibi olmaları, adli raporların kendilerine yükledikleri hukuki sorumluluğun ve yargıdaki etkilerini bilmeleri son derece önemlidir. Şüphesiz bu sorunların çözülmesinin en önemli yolu eğitimdir. Bu nedenle, mezuniyet öncesi adli tıp eğitimleri iyileştirilmeli, mezuniyet sonrasında iller düzeyinde sürekli ve düzenli eğitimler olmalı, adli rapor yazımında kılavuzlardan faydalanılmalıdır.

Background and Objectives: The COVID-19 pandemic has had a negative impact on immunisation and vaccination attitudes worldwide. The aim of this study was to determine and compare the attitudes of parents towards childhood vaccines by questioning them separately about the periods before and after the COVID-19 pandemic. Materials and Methods: This study included parents aged 18–49 years with a child below the age of 5 years who presented at family healthcare centres in a province of Türkiye. The study data form consisted of socio-demographic characteristics and the Parent Attitudes Toward Childhood Vaccines (PACV) scale. An increase in scale scores indicates a negative change in childhood vaccination attitude. Results: A total of 1038 parents participated in the study. The results showed that after the pandemic there was an increase in the total and all the subscale points, which was determined to be statistically significant for the total (p < 0.001) and safety–efficacy points (p < 0.001). Before the pandemic, statistically significantly higher PACV scale points were determined for rural dwellers, the safety–efficacy and total PACV points of females, behaviour and attitude points of those with an education level of primary school or lower, after the pandemic safety–efficacy points of females and those with primary school or lower level of education, and attitude, safety–efficacy, and total scores of those living in rural areas (p < 0.05 for all values). The pandemic was seen to have affected the relationship between education level, number of children, and behaviour subscale (p = 0.004 and p = 0.001, respectively). After the pandemic, there was a statistically significant increase in the mean PACV points of all parents (p < 0.001). Conclusions: The COVID-19 pandemic has had a negative effect on parents’ attitudes towards childhood vaccines. Efforts should be made to overcome these negative effects to be able to prevent outbreaks of diseases that can be prevented by childhood vaccines.

Background and Objectives: The COVID-19 pandemic has caused profound disruptions in socioeconomic, and health domains, with significant implications for mental well-being. The aim of this study was to evaluate the impact of the pandemic on stress, anxiety, and depression, alongside perceived social support, coping flexibility and related factors, and to examine how these issues vary across different age groups. Materials and Methods: A cross-sectional analytical study was conducted in Türkiye between August and December 2020. Data were collected through an online questionnaire including sociodemographic characteristics, pandemic-related concerns, and validated scales: Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), Perceived Stress Scale (PSS), Coping Flexibility Scale (CFS), and Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS). Statistical analyses included descriptive and comparative tests, correlation analysis, multiple linear regression models, and correspondence analysis. Results: Among 1699 participants, 58.0% were female; 24.5% and 42.1% reported anxiety and depressive symptoms above thresholds, respectively. Younger age correlated negatively with stress, anxiety, and depression scores (p < 0.001). Feelings of loneliness, loss of control, ostracism, and sleep or concentration problems were positively associated with anxiety, depression, and stress, but negatively associated with coping flexibility and social support (p < 0.001). The 15–20 age group had the highest anxiety and depression levels and the lowest social support; the 15–30 group showed the highest stress, while the 61–75 group exhibited the lowest coping flexibility. Regression models explained 62.7% of anxiety and 56.6% of depressive symptom variances. Major predictors of anxiety included depressive symptoms, stress, and fear of dying from COVID-19, while depressive symptoms were predicted by age, stress, coping flexibility, social support, and anxiety. Conclusions: The findings highlight the considerable psychological burden and distinct vulnerabilities among age groups. Mental health interventions should be tailored according to age, emphasising the enhancement of social support and coping flexibility to strengthen resilience in future pandemics.

Amaç: Bu araştırmada, oldukça ağır ve stresli koşullarda çalışan sağlık personellerinin çocuklarında depresif belirti sıklığı ve sosyodemografik özelliklerle ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntemler: Tanımlayıcı ve kesitsel tipteki çalışmamız 15 Haziran-17 Temmuz 2014 tarihleri arasında Batman ilinde gerçekleştirilmiş, 6-17 yaş grubunda çocuğu olan, çalışmaya katılmayı kabul eden ve anketleri tam olarak dolduran 106 sağlık personelinin verileri değerlendirilmiştir. Katılımcılar, sosyodemografik veri formunu ve çocukları ile birlikte de çocuk depresyon ölçeğini (ÇDÖ) doldurmuşlardır. Veriler istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Depresyon ölçeği skorları çocukların biri hariç hepsinde 19 ve üstü olarak tespit edilmiştir (%99,1). Çocukların depresyon ölçek skorları ile ebeveynlerin çalıştıkları birim (r=0,050, p=0,621), nöbet tutma durumları (r=0,178, p=0,071), depresyon öyküleri (r=0,100, p=0,315), ailelerin çocuk sayıları (r=0,001, p=0,994), çocukta kronik hastalık varlığı (r=0,138, p=0,162) arasında korelasyon saptanmamıştır. Kadın sağlık çalışanlarının çocuklarının ortalama ölçek skoru daha yüksek olarak tespit edilmiştir (p=0,027). Sonuç: Sağlık çalışanı çocuklarında skorların yüksek olması oldukça düşündürücüdür ve nedenin multifaktöriyel olabileceği unutulmamalıdır. Bu konuda taramalar yapılarak önlemler almak gerekmektedir. Anahtar kelimeler: Depresyon, depresif belirti, çocuklar, çocuk depresyon ölçeği