Nt capacity (TAC) but the effect of dietary antioxidant amount on serum antioxidant capacity is not yet clear. Objective: The aim of this study was to investigate the relationship between dietary antioxidant intake and serum TAC in obese and normal-weight individuals. Methods: Around 36 obese and 24 normal weighted volunteers participated in this study. Demographic characteristics, anthropometric measurements, and antioxidant food consumption from frequency questionnaires (questionnaire TAC) of individuals were recorded. The amount of antioxidant intake from diet (dietary TAC) was calculated from food consumption records. Serum TAC values were measured calorimetrically according to the Trolox equivalent antioxidant capacity (TEAC). Results: The dietary TAC levels of the experimental group were higher than the control group (5.45 ± 6.15 mmol/day vs. 3.20 ± 7.27 mmol/day, P = 0.006); whereas, the ratio of serum TAC per body weight was significantly lower in obese participants (0.013 ± 0.0134 mmol/L vs. 0.017 ± 0.003 mmol/L, P< 0.001). However, a positive relation (r = 0.339, P = 0.008) was observed between dietary TAC and serum TAC. Moreover, a positive correlation between the serum TAC levels of the individuals and the weight in both groups (r = 0.335, P = 0.046 in obese participants, and r = 0.523, P = 0.009 in control group), and the BMI in the experimental group (r = 0.384, P = 0.021). Likewise, there is an association between the diet TAC level and the diet protein ratio (r = 0.478, P = 0.018) in obese participants. Conclusıon: Dietary TAC intake was significantly higher and the TAC/weight lower in the experimental group. Moreover, the relationship between diet TAC and serum TAC was significant....

Mini-invasive Surgery is an open access journal, focusing on endoscopy and other minimally invasive procedures research.

Kronik böbrek hastalığı ülkemizde ve dünyada prevalansı giderek artan bir halk sağlığı problemidir. Son dönem böbrek yetmezliğine sahip bireyler yaşamlarını devam ettirebilmek için diyaliz veya renal transplantasyon tedavisi almaktadır. Hemodiyaliz, renal replasman tedavileri arasında en fazla tercih edilen seçenektir. Hemodiyaliz tedavisindeki gelişmelere rağmen malnütrisyon hemodiyaliz tedavisi alan hastalarda görülen yaygın bir durumdur. Hemodiyaliz hastalarında görülen malnütrisyon artmış morbidite ve mortalite ile ilişkilidir. Malnütrisyonun saptanması hemodiyaliz hastalarında klinik sonuçların iyileştirilmesi için gereklidir. Beslenme durumunun belirlenmesinde altın standart bir yöntem bulunmamaktadır. Son dönem böbrek yetmezliği yaşayan hastalarda beslenmenin değerlendirilmesinde birçok farklı yöntem kullanılmaktadır. Vücut kompozisyonunun değerlendirilmesinde kullanılan biyoelektrik impedans analizi bu yöntemlerden bir tanesidir. Biyoelektrik impedans analizi ile belirlenen faz açısı değeri, hücre membran hasarının ve vücut hücre kütlesinin bir göstergesidir. Faz açısı beslenme durumunun değerlendirilmesi için kullanılan objektif bir değerdir. Faz açısı, hemodiyaliz hastalarında beslenme durumunu saptanması için yararlı bir parametre olarak görülmektedir. Bu derleme ile biyoelektrik impedans analiz cihazıyla ölçülen faz açısını açıklamak, hemodiyaliz tedavisi alan hastalarda faz açısının beslenme durumuyla olan ilişkisini değerlendirmek amaçlanmaktadır.

Objective: The aim of the study was to evaluate hormone level, nutrition status, and energy expenditure of patients with laparoscopic sleeve gastrectomy (LSG). Materials and Methods: Twenty female patients, who underwent a LSG operation, were subjected to testing. The body analysis and biochemical parameters of these patients were determined before and after the surgery. The patients' appetite status and food consumption were monitored during the follow-up. Results: The percentage of fat in the body, weight, and body mass index (BMI) of the patients decreased (p < 0.05). Physical activity level and total energy expenditure (TEE) increased in the postoperative period (p < 0.05). The patients' appetite score decreased in the first postoperative month (p < 0.05). Total values of energy, carbohydrate, and fat consumption of patients decreased (p < 0.05). Fasting blood glucose and triglyceride level decreased in the follow-up period (p < 0.05). In the postoperative period, the levels of thyroid stimulating hormone (TSH) and ghrelin hormone decreased compared to the preoperative period (p < 0.05). There was no correlation between the change in ghrelin hormone and TSH level among the follow-ups and body weight, BMI, and weight loss (p > 0.05). Conclusion: While there is no clear correlation of weight loss to TSH and ghrelin expressions, hormonal changes and TEE remain very dynamic in the early months after surgery. This study prospectively characterizes such changes.

Amaç: Bu araştırmanın amacı, akademisyenlerin uyku süresi ve kalitesinin beslenme durumları üzerine etkisinin incelenmesidir. Bireyler ve Yöntem: Çalışma Erciyes Üniversitesi’nde görevli 183 gönüllüyle yürütülmüştür. Demografik özellikler, antropometrik ölçümler, uyku süresi ve uyku kalitesini içeren anket formu araştırmacılar tarafından yüz yüze görüşme tekniği ile doldurulmuştur. Katılımcıların bir günü hafta sonuna gelecek şekilde birbirini izleyen üç günde bireysel besin tüketimleri kaydedilmiştir. Uyku kalitesi Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi (PUKİ) ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 35.41±8.74 yıldır. Kırk yaş altındakilerde ve sigara kullananlarda PUKİ puan ortalaması daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Kadın ve erkeklerde benzer olmak üzere ortalama PUKİ puanı 5.67±3.04 olup, katılımcıların %59’unun uyku kalitesi ‘kötü’ olarak belirlenmiştir. Yedi saatten az uyuyanların uyku kalitesi, 7-8 saat uyuyanlardan daha kötü bulunmuştur (p<0.05). Bireyler uyku kalitesi (iyi/kötü) ve süresine (0.05). Katılımcılar Beden Kütle İndeksi (BKİ)’ne göre gruplandığında, gruplar arasında PUKİ puan ortalamaları benzer bulunmuştur (p>0.05). PUKİ puanı, yaş ile negatif yönlü zayıf korelasyon gösterirken (p<0.05); antropometrik ölçümler ve besin ögesi alımları ile anlamlı korelasyon göstermemiştir. Sonuç: Çalışmamızda uyku süresinin uyku kalitesini etkilediği belirlenmiş; uyku kalitesi ve süresinin beslenme durumu ve antropometrik ölçümler üzerine etkisi bulunmamıştır. Bu etkinin daha net anlaşılabilmesi için daha büyük örneklemde ve besin tüketiminin birebir gözlemlendiği çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.