Son yıllarda ülkemizde ve dünyada bilinirliği gittikçe artan geleneksel ve tamamlayıcı tıp uygulamaları Resmî Gazete'de 27.10.2014 tarih ve 29158 sayılı aynı adlı yönetmelikle yasal bir zemine sahip olmuştur daha sonra yayımlanan genelge ve yazılarla bazı unsurlar daha açık hâle getirilmiştir. Bu yasal düzenlemeler hakkında kısaca bilgi verilmiştir. Yönetmelik kapsamında eğitim standartları yayımlanmış ve uygulamalarda bir standart getirilmeye çalışılmıştır. Bu eğitimler sonucu alınan sertifikalarla belirli standartlara sahip ünite ve merkezler kurularak hastalara hizmet verilmeye başlanmıştır. Tıpta geleneksel, tamamlayıcı ve modern kavramları hakkında tartışılmış ve bu kavramların nasıl anlaşılması gerektiği vurgulanmıştır. Geleneksel ve tamamlayıcı uygulamaların tıptaki yeri Batı dünyasından örneklerle Türkiye ile karşılaştırılmıştır. Üzerinde durulan uygulamaların ücretlendirilmesi ile ilgili bilgiler tartışılmıştır. Ülkemiz bu konuda geç kalmış olsa da yaptığı çalışmalarla kısa zamanda ciddi mesafe katetmiştir. Dünyanın bu alanda marka olan ülkelerine örnek olabilecek düzeyde bir mevzuata sahip olmuştur. Klinik pratikte bu mevzuatın uygulanabilmesi en az bu kadar önemlidir. Bu sebeple, karşılaşılan problemlerin çözüme kavuşturulması da oldukça önemli bir husustur. Yazımıza konu olan bu hususla yönetmeliğin yayımlanma süreci ve ilgili merkezlerin kurulması ve çalışması esnasında klinik pratikte karşılaşılan bazı sorunlar ortaya konulmaya çalışılmış ve bu sorunlara ilişkin sağlık sistemimize entegrasyonu açısından bazı çözüm önerileri sunulmuştur. Üzerinde durulan uygulamaların ücretlendirilmesi ile ilgili bilgiler tartışılmıştır. Sunulan çözümler, yazının sonunda bilimsel verilerle desteklenmeye çalışılmıştır.

Propolis, arıların bitkilerin çeşitli kısımlarından topladığı reçine benzeri doğal bir maddedir. Arılar propolisi çeşitli patojenlere karşı koruyucu olarak kullanırlar. Propolis zengin içeriği sayesinde birçok biyolojik etkiye sahiptir. Perga, arıların yavrularını beslemek için kullandığı polen ve baldan oluşan fermente bir üründür. Bu çalışmanın amacı fenolik bileşiklerce zengin olan perganın, antimikrobiyal aktivitesinin propolisle karşılaştırılmasıdır. Propolis ve perganın etanolik ekstraktları hazırlandı ve Folin-Ciocalteu yöntemi ile toplam fenolik bileşik miktar tayini yapıldı. Ekstraktların gram-negatif patojenler olan Escherichia coli ve Pseudomonas aeruginosa, gram-pozitif bir patojen olan Staphylococcus aureus ve bir mantar türü olan Candida albicans üzerinde minimum inhibitör konsantrasyon (MİK) değerleri mikrodilüsyon yöntemi ile ölçüldü. Propolis ve perga için MİK test aralığı fenolik bileşik miktarına göre 0,06µg/mL-125µg/mL olarak belirlendi. Propolis, Escherichia coli ve Pseudomonas aeruginosa’ya göre Candida albicans ve Staphylococcus aureus’a karşı düşük konsantrasyonlarda inhibe edici etki göstermiştir. Perganın Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa ve Candida albicans’a karşı yine düşük konsantrasyonda inhibitör etki gösterdiği; ancak, perganın Staphylococcus aureus’a karşı inhibitör etkinlik gösterebilmesi için çok daha yüksek konsantrasyonlara ihtiyaç olduğu saptanmıştır. Sonuç olarak propolis ve perganın çalışmamızda antimikrobiyal etki gösterdiği izlenmiştir.

Background: Radiation-induced tissue degeneration is the most important side effect of radiotherapy. Sitagliptin with its anti-inflammatory and antioxidant capacity was tested in alleviating the radiation-induced cellular degeneration in kidney and testis tissues. Methods: Wistar albino rats were divided into four groups as control, radiation (RT), radiation + sitagliptin (RT + SGT), and sitagliptin + radiation (SGT + RT). The RT group received 8 Gy radiation. Sitagliptin was applied per os at a 10 mg/kg dose for 14 days to the SGT groups either after or before radiation. Results: Radiation induced marked oxidative stress in kidney and testis tissues, whereas sitagliptin partially restored several antioxidant parameters in the kidney and reduced MDA levels in the testis. Histologically, radiation caused degenerative changes in the renal tubules and glomerulus and the testicular seminiferous tubules, while sitagliptin treatment attenuated these changes in both organs. Caspase-3 expression increased significantly after radiation treatment in the kidney without substantial improvement by sitagliptin; however, VEGF expression, which was markedly reduced by radiation in both tissues, was restored in sitagliptin-treated groups. FGF expression suppressed in all irradiated groups as compared to the control with no significant differences among them. Conclusions: Overall, the results indicated that sitagliptin can be used to attenuate the degenerative effects induced by radiation. Sitagliptin use after radiation as compared to the before use showed significantly better results especially in the kidney tissue.

This study investigated the renoprotective effects of compound 21 (C21) and empagliflozin (EMPA) individually and in combination in an Nω-Nitro-L-arginine methyl ester (L-NAME)-induced hypertensive rat model. The objective of this study was to evaluate their impact on oxidative stress (OS), biochemical markers, and histopathological changes in renal tissues. Male Sprague–Dawley rats were divided into five groups: control, hypertension (HT), HT + C21, HT + EMPA, and HT + C21 + EMPA. Hypertension was induced by intraperitoneal L-NAME administration. Biochemical analyses of kidney tissue and histopathological evaluations were conducted to assess the treatment effects. Both C21 and EMPA significantly reduced the levels of OS markers, such as malondialdehyde, while increasing the levels of antioxidants, such as total antioxidants and glutathione. Compared with the individual treatments, the combination of C21 and EMPA exhibited superior efficacy in mitigating OS by significantly increasing superoxide dismutase and glutathione peroxidase activities. Furthermore, these treatments alleviated histopathological damage, including glomerular collapse, tubular degeneration, and interstitial inflammation, which were prominent in the HT group. The combined therapy group presented nearly normal histological structures in kidney tissues, with reduced inflammation and cellular damage. Urinary biochemical markers also reflected improved renal function in the treated groups, particularly in the combined therapy group. These findings indicate that the synergistic effects of C21 and EMPA enhance their protective impact on renal tissues. C21 and EMPA demonstrated significant renoprotective effects in this HT model by reducing OS, enhancing antioxidant defenses, and mitigating renal tissue damage. Their combined administration offered synergistic benefits, highlighting their potential as a therapeutic strategy for hypertension-induced renal injury. Further research is warranted to validate these findings in clinical settings.