This review presents soybean responses to drought, heat, and salinity within a signal–transcript–chromatin framework. In this framework, calcium/reactive oxygen species and abscisic acid cues converge on abscisic acid-responsive element binding factor (ABF/AREB), dehydration-responsive element binding protein (DREB), NAC, and heat shock factor (HSF) families. These processes are modulated by locus-specific chromatin and non-coding RNA layers. Base-resolved methylomes reveal a high level of CG methylation in the gene body, strong CHG methylation in heterochromatin, and dynamic CHH ‘islands’ at the borders of transposable elements. CHH methylation increases over that of transposable elements during seed development, and GmDMEa editing is associated with seed size. Chromatin studies in soybean and model species implicate the reconfiguration of salt-responsive histone H3 lysine 27 trimethylation (H3K27me3) in G. max and heat-linked H2A.Z dynamics at thermoresponsive promoters characterized in Arabidopsis and other plants, suggesting that a conserved chromatin layer likely operates in soybean. miR169–NF-YA, miR398–Cu/Zn Superoxide Dismutases(CSD)/copper chaperone of CSD(CCS), miR393–transporter inhibitor response1/auxin signaling F-box (TIR1/AFB), and miR396–growth regulating factors (GRF) operate across leaves, roots, and nodules. Overexpression of lncRNA77580 enhances drought tolerance, but with context-dependent trade-offs under salinity. Single-nucleus and spatial atlases anchor these circuits in cell types and microenvironments relevant to stress and symbiosis. We present translational routes, sentinel epimarkers (bisulfite amplicons, CUT&Tag), haplotype-by-epigenotype prediction, and precise cis-regulatory editing to accelerate marker development, genomic prediction and the breeding of resilient soybean varieties with stable yields.

The evaluation of chlorophyll content index of switchgrass (Panicum virgatum L.) ecotypes and varieties in the diverse conditions of fertilization was conducted in years 2013–2015. Chlorophyll content index (CCI) was determined in three phases of plant development: heading, flowering and seed filling. A single fertilization with Polifoska M mineral fertilizer was used, in the following doses: block I — without fertilization, block II — 20 kg Mg/ha, block III — 40 kg Mg/ha. The chemical analyses of composition of soil samples that were conducted in period 2013–2015 showed a very low magnesium content (28–30 mg/l of soil). 5 measurements of chlorophyll content index on underflag leaf were performed for the objects in each fertilization block in particular developmental phases. The differences in the rate of chlorophyll content for the selected ecotypes and varieties of switchgrass were observed, regardless of the dose of fertilizer. The highest values of chlorophyll content index (CCI) were observed in the phases of heading and flowering. Ecotypes 1, 2, 3 of switchgrass and Dacotah variety were characterized by the highest content of chlorophyll. The effect of fertilization on the CCI was observed both in the heading and in the flowering phase for objects 2 and 4, and for Dacotah variety; whereas in the case of object 3 and variety Summer only in the heading phase; and in the case of object 1 only in the flowering stage. The results indicated a positive effect of magnesium fertilization on the chlorophyll content in the tested objects of switchgrass. W latach 2013–2015 prowadzono badania związane z oceną zawartości chlorofilu u ekotypów i odmian prosa rózgowatego (Panicum virgatum L.), w warunkach zróżnicowanego nawożenia. W trzech fazach rozwoju roślin: kłoszenie, kwitnienie oraz dojrzewanie nasion, oznaczano wskaźnik zawartości chlorofilu (CCI — Chlorophyll Content Index). Zastosowano jednorazowe nawożenie mineralne nawozem Polifoska M, w następujących dawkach: I blok — bez nawożenia, II blok — 20 kg Mg /ha, III blok — 40 kg Mg /ha. Przeprowadzone analizy składu chemicznego prób glebowych w latach 2013–2015 wykazały bardzo niską zawartość magnezu (28 – 30 mg/l gleby). Dla obiektów, w każdym bloku nawozowym, wykonywano po 5 pomiarów zawartości chlorofilu w liściu podflagowym w danej fazie rozwojowej. U badanych ekotypów i odmian prosa rózgowatego zaobserwowano zróżnicowanie wskaźnika zawartości chlorofilu niezależnie od stosowanej dawki nawozowej. Najwyższe wartości wskaźnika zawartości chlorofilu (CCI) odnotowano w fazie kłoszenia i kwitnienia. Największą zawartością chlorofilu charakteryzowały się obiekty prosa rózgowatego nr 1, 2, 3 i odmiana Dacotah. U obiektu Panicum virgatum nr 2 i 4 i odmiany Dacotah zaobserwowano wpływ nawożenia na wartości CCI zarówno w fazie kłoszenia, jak i kwitnienia, natomiast u obiektu nr 3, odmiany Summer tylko w fazie kłoszenia, a u ekotypu nr 1 w fazie kwitnienia. Wykazano pozytywny wpływ nawożenia magnezowego na zawartość chlorofilu u badanych obiektów prosa rózgowatego.

Zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880) ogród botaniczny jest miejscem uprawy roślin z różnych stref klimatycznych oraz roślin określonego rodzaju (kolekcje specjalistyczne), a także związanej z nimi działalności naukowo-badawczej, dydaktyczno-oświatowej, popularyzatorskiej i rekreacyjnej. Kolekcje roślin znajdujące się w Ogrodzie Botanicznym są ściśle związane z działalnością naukowo-badawczą, koordynowaną merytorycznie przez Krajowe Centrum Roślinnych Zasobów Genowych IHAR-PIB w Radzikowie k. Warszawy. Tematyka badawcza poświęcona jest głównie gromadzeniu i ocenie zasobów genowych traw, prowadzonej od 1971 roku. Prace związane z zachowaniem bioróżnorodności były stale rozszerzane i objęły również gatunki roślin dwuliściennych o walorach użytkowych, rośliny do użytkowania na gruntach zdegradowanych i ugorowanych (tzw. kolekcja rekultywacyjna) oraz gatunki związane z trwałymi użytkami zielonymi (TUZ). Ogród Botaniczny IHAR w Bydgoszczy prowadzi działalność dydaktyczną, edukacyjną, popularyzatorską i rekreacyjną dla mieszkańców Bydgoszczy.

Na terenie biotopów miejskich Olsztyna zebrano 14950 not florystycznych i stwierdzono występowanie 578 gatunków naczyniowych roślin zielnych oraz siewek drzew i krzewów, a liczba gatunków w polach podstawowych (kwadratach o boku 1 km) wahała się od 18 (kwadraty 67 i 76 EB42) do 210 gatunków (kwadrat 35 EB52). Flora synantropijna Olsztyna liczyła 84 rodziny, z których najbardziej zasobne w gatunki są: Asteraceae, Poaceae, Brassicaceae i Fabaceae (odpowiednio 78, 51, 39 i 38 gatunków). Najbardziej rozpowszechnioną formą życiową roślin na terenie zurbanizowanych obszarów miasta Olsztyna były hemikryptofity, które stanowiły ponad 40% analizowanej flory. Najliczniej reprezentowaną grupą geograficzno-historyczną we florze biotopów miejskich Olsztyna były gatunki synantropijne miejscowego pochodzenia, czyli apofity, z wyraźną dominacją apofitów leśnych i zaroślowych. Wśród gatunków obcych, to jest antropofitów, dominowały diafity, czyli gatunki nie zadomowione trwale. Występowanie oraz przestrzenne rozmieszczenie poszczególnych gatunków roślin w Olsztynie w wydzielonych na jego obszarze kompleksach użytkowania przestrzeni ukazało wyraźną liczebną przewagę gatunków roślin w kompleksie transportowym. Stwierdzono tam występowanie 466 gatunków roślin, co stanowiło ponad 80% wszystkich zidentyfikowanych taksonów. Największą liczbę gatunków na obszarze biotopów miejskich Olsztyna zanotowano w obrębie tych reprezentujących na skali hemerobii stopień H4, który obejmował siedliska przejściowe od mezo- do β-euhemerobowych. Pola podstawowe (kwadraty) były zróżnicowane pod względem takich wskaźników jak walor florystyczny czy odrębność florystyczna oraz wskaźników: synatropizacji, modernizacji i labilności flory. Najwyższą wartość waloru florystycznego jak i odrębności florystycznej stwierdzono w przypadku kwadratu 26 (EB 52). Największe wartości współczynnika synantropizacji stwierdzono w kwadratach 35 (EB 52), 26 (EB 52) oraz 89 (EB 42) – 58. Najmocniejszą korelację dodatnią stwierdzono pomiędzy walorem florystycznym a liczbą gatunków oraz procentowym udziałem antropofitów w analizowanych kwadratach. W obu przypadkach współczynnik korelacji rang Spearmana był wysoki i wynosił 0,999.