Bu çalışma, Türkiye‘de iç sularda alabalık yetiştiren işletmelerin faaliyetlerinin ekonomik performanslarını ölçmek ve alabalık yetiştiriciliğinin son yıllardaki gelişimini ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. Araştırma sonucunda, işletmelerin kurulu kapasitelerinin ortalama %82‘sini kullandığı tespit edilmiştir. İşletme ölçeği ile KKO arasında negatif yönlü bir ilişki olup işletme ölçeği büyüdükçe KKO düşmektedir. İşletmelerin yem dönüşüm oranları ortalaması 1,12 olarak hesaplanmıştır. İşletmelerin aktif sermayeleri içerisinde en büyük payı balık sermayesi (%36,8), pasif sermaye içerisinde ise en büyük payı öz sermaye (%87,2) almaktadır. İşletmelerin bir ton üretim kapasitesine düşen net kârları; küçük ölçekli işletmelerde 2.374 TL, orta ölçekli işletmelerde 1.322 TL, büyük ölçekli işletmelerde ise 1.896 TL olarak hesaplanmıştır. İşletmelerin (küçük, orta, büyük) nispi kârları ortalaması sırasıyla 1,08; 0,99 ve 1,17‘dir. İncelenen işletmelerin ortalama cari oran değeri 3,67 ve likidite oranları ortalaması 3,55 olarak hesaplanmıştır. İşletme ölçeği büyüdükçe cari oran değerleri de artmakta, büyük ölçekli işletmeler küçük ve orta ölçekli işletmelere göre daha nakit varlıklara sahiptirler. Sonuç olarak Türkiye‘de alabalık yetiştiren işletmelerin; kısa vadeli borçlarını ödeyebilecek cari varlıklara sahip olduğu söylenebilir. İşletmelerin borçlanma oranı ortalaması 0,16‘dır. Eş deyişle Türkiye‘de alabalık yetiştiren işletmelerin sahip oldukları finansal varlıkların %16‘sı yabancı kaynaklardan karşılanmaktadır. İşletmelerin aktiflerinin devir hızı oranı ortalaması 0,79 olup sektör ortalamasının altındadır. İşletmelerin ekonomik rantabilitesi ortalama 0,13 olarak hesaplanmıştır. Eş deyişle işletmelerin yetiştiricilikten elde ettikleri gelir, fırsat maliyetinden daha fazladır.

Bu çalışmada; Doğu Akdeniz bölgesinde kiraz üretiminin sosyo-ekonomik durumu, üretim, pazarlama ve dış ticaret yapıları ortaya konmuştur. Araştırma verileri, 2018-2019 üretim döneminde 90 kiraz üreticisinden anket yoluyla elde edilmiştir. Ayrıca; Dış ticaret yapısına ilişkin veriler Mersin ve Adana illerindeki 10 ihracatçı firmadan anket yoluyla toplanmıştır. Üreticilerin ortalama yaşı 57,8 yıl ve ortalama hanehalkı genişliği 3,4 kişi olarak belirlenmiştir. Ortalama işletme arazisi büyüklüğü 8,1 dekar olarak bulunmuştur. Kiraz üretimini etkileyen en önemli riskler sırasıyla; hastalık ve zararlılar, girdi fiyatlarındaki artışlar, dolu, ürün fiyatlarının değişken ve dalgalı olması, aşırı yağış ve pazarlamada yaşanan sorunlardır. Üreticilerin karşılaştıkları başlıca pazarlama sorunları, ürün kalite ve kayıpları, ürün fiyatının düşük olması, pazar yapısı ve belirsizliği, üreticiler arasında birlikteliğin olmamasıdır. En fazla 0900 Ziraat kiraz çeşidinin (Napolyon) ihraç edildiği, en önemli pazarın Rusya Federasyonu olduğu ve teslimatın çoğunlukla karayolu ile yapıldığı tespit edilmiştir. Ürünün kalite ve kalibresi, ihraç fiyatının oluşmasında en önemli iki unsur olarak tespit edilmiştir. Rakip ülkelerin en önemli avantajları, bazı indirim ve muafiyetler, lojistik avantajlar ve üretim maliyetleri olarak belirlenmiştir.

Bu çalışma, COVID-19 salgınının Türkiye'deki tarım sektöründeki etkilerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmada sektörde alınan önlemler dikkate alınmıştır. Bu çerçevede incelenen tedbirler, pandeminin başlangıç noktasında alınan tedbirler ve tedbirler sonucunda sektörün nasıl etkilendiğini ortaya koymaktadır. Pandemi ile birlikte etkilerin tam olarak ortaya çıkmaması nedeniyle bazı öngörüler sınırlı düzeyde kalmaktadır. Bu çerçevede salgının etkileri gıda güvenliği, işçi temini, işletmelerin pandemi sürecinde dirençleri ve sürdürülebilirlikleri hususları tarımsal desstekleme politikaları ve arazi bankacılığı ve diğer uygulamalar açısından incelenmiştir.

The study aimed to determine the energy consumption efficiency of citrus production in enterprises that applied and did not apply Good Agricultural Practices (GAP) in Turkey's Mersin province. Total of 89 citrus producers applied good agricultural practices in Mersin in 2013 and the survey was conducted with all the producers and 26 of these producers produced orange, 28 of these producers produced tangerines, and 35 of these producers produced lemon. In the study, for comparing the enterprises, the same survey was also carried out with the same number of producers who did not apply good agricultural practices. Labor, machinery, diesel, farmyard manure, fertilizers, pesticides, electricity, and water in irrigation were calculated as energy inputs, and citrus production quantities were calculated as outputs. According to research results, fertilizers were determined as the most energy-consuming inputs in citrus production. The energy use efficiency values were 1.83 and 1.53 in orange production, 1.75 and 1.48 in tangerine production, 1.66 and 1.34 in lemon production in the enterprises that applied and did not apply good agricultural practices. Therefore, the energy use efficiency that applied good agricultural practices in enterprises was determined to be higher. Energy productivity results showed that citrus producers who applied good agricultural practices could produce more output than citrus producers who did not apply good agricultural practices. Specific energy results indicated that the citrus enterprises that applied good agricultural practices consumed less energy to produce one kg of the product than those that did not apply good agricultural practices. Non-renewable energy shares were lower in enterprises that used good agricultural practices than in the other group. According to the study's findings, Citrus production enterprises that applied good agricultural practices were more profitable in Mersin province.

Beekeeping contributes significantly to both beekeeping enterprises and the country's economy, as it provides jobs, income, and nutrition for the rural population of developing countries. Mersin City is an essential region for beekeeping, both in terms of honey production and migratory beekeeping in Turkey. In this study, the efficiency of beekeeping enterprises was revealed, and the factors causing inefficiency were examined. The efficiency measure of enterprises was determined using data envelopment analysis (DEA). According to the findings obtained, beekeeping enterprises' technical efficiency, allocation efficiency, and economic efficiency were calculated as 0.89, 0.84, and 0.81, respectively. The economic efficiency score showed that inefficient enterprises could effectively reduce their production costs by 19%. When the factors causing inefficiency are examined, it is revealed that income per hive, subsidy rate, and credit use have adverse effects on efficiency, education level, experience, number of honey frames used per hive, and migratory beekeeping effects. According to the results, it is thought that increasing education and extension activities, improving marketing opportunities, legal regulations in using agricultural credits, and extending consultancy services can also help to increase economic efficiency in the research field.