Amaç: Bu çalışma elit düzeydeki güreşçilerin kişilik tipleri ve zihinsel dayanıklılık seviyeleri arasındaki ilişkiyi detaylı bir şekilde incelemeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Araştırma grubu Yozgat Rıza Kayaalp Kapalı Spor Salonu'nda düzenlenen Süper Lig güreş müsabakalarına katılan toplam 172 erkek güreşçiden (Xyaş=23.16±4,81) oluşmaktadır. Verilerin elde edilmesi amacı ile kişisel bilgi formu, Beş Faktörlü Kişilik Ölçeği, Zihinsel Dayanıklılık Ölçeği ve Sporda Zihinsel Dayanıklılık Envanteri kullanılmıştır. Veriler SPSS 24.0 paket programında tanımlayıcı istatistikler, tek yönlü varyans analizi (Anova) ve Pearson Korelasyon testi ile analiz edilmiştir. Tüm analizlerde anlamlılık düzeyi 0.05 olarak belirlenmiştir. Bulgular: Bulgulara göre dışa dönüklük deneyime açıklık alt boyutları dışında bütün ölçekler ve alt boyutlarda eğitim seviyesi değişkenine göre anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir. Yaş değişkenine göre sporcuların kişilik özellikleri ve zihinsel dayanıklılıklarına ilişkin korelasyon analizine bakıldığında sadece dışa dönüklük ve yumuşak bağımlılık alt boyutu anlamlı olduğu ve diğer ölçek ve alt boyutlar arasında en yüksek ilişkiye sahip oldukları tespit edilmiştir. Millilik düzeylerine göre yapılan analizlerde, farklı millilik seviyelerindeki sporcuların kişilik alt boyutları ile zihinsel dayanıklılık ölçekleri arasında anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Korelasyon analizi sonuçları, dışa dönüklük, özdenetim ve deneyime açıklık alt boyutları ile zihinsel dayanıklılık arasında pozitif; yumuşak bağımlılık alt boyutu ile negatif yönde anlamlı ilişkiler olduğunu göstermiştir. Sporda zihinsel dayanıklılık envanteri ile dışa dönüklük arasında pozitif, yumuşak bağımlılık ve nöratiklikle negatif bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Elit düzeydeki güreşçilerin kişilik tipleri ve zihinsel dayanıklılık seviyeleri arasında belirgin ilişkiler olduğu görülmüştür. Özellikle dışa dönüklük, özdenetim ve deneyime açıklık gibi kişilik özellikleri, zihinsel dayanıklılığı olumlu yönde etkilerken, yumuşak bağımlılık ve nöratiklik gibi özellikler olumsuz etkilemektedir. Bu bulgular, sporcuların performanslarını artırmak için kişilik gelişimi ve zihinsel dayanıklılık üzerinde çalışmanın önemini vurgulamaktadır.

This study examines, from athletes’ perspectives, the effects of coaches’ communication skills on athletes’ general self-efficacy and happiness. The sample consisted of 340 actively participating athletes, of whom 204 were team-sport athletes and 136 were individual-sport athletes. Data were collected using the Coach Communication Skills Scale, the General Self-Efficacy Scale, and the Oxford Happiness Questionnaire–Short Form. Four hypotheses (H1–H4) were tested using structural equation modeling. In addition, additional hypotheses (H5–H8) were explored through a comparative multi-group framework to examine potential sport-type (team vs. individual) differences in structural paths. Among team-sport athletes, all four main hypotheses were supported: coaches’ communication skills had significant positive effects on both general self-efficacy and happiness, and general self-efficacy positively influenced happiness and mediated the relationship between communication skills and happiness. These findings highlight the complex and multidimensional impact of coach–athlete communication in team sports. For individual-sport athletes, only two hypotheses were supported: coach’ communication skills positively affected both general self-efficacy and happiness. However, general self-efficacy did not directly affect happiness among individual athletes and did not mediate the relationship between communication skills and happiness. Regarding the additional hypotheses (H5–H8), the overall pattern of findings suggests potential sport-type differences; notably, the GSE-based mechanism (GSE→Happiness and CCS→GSE→Happiness) appears more evident among team-sport athletes in this sample. Overall, the results indicate that coaches’ communication skills significantly enhance athletes’ general self-efficacy in both sport types; however, the contribution of general self-efficacy to happiness emerges only in team sports. These differences underscore the critical role of coach communication and coach education in sport psychology.

Bu araştırmanın amacı, demografik özelliklere göre futbol seyircilerinin Karanlık Üçlü (Makyavelizm, Narsisizm ve Psikopati) kişilik özellikleri ile saldırganlık türleri (Fiziksel Saldırganlık, Sözel Saldırganlık ve Tahrik) arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Araştırmaya 113 erkek 133 kadın olmak üzere toplamda 246 futbol seyircisi katılmıştır. Veriler çevrimiçi olarak Kişisel Bilgi Formu, Karanlık Üçlü Ölçeği ve Spor Seyircisi Saldırganlık Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Bulgular, erkeklerin kadınlara göre daha yüksek Narsisizm, Psikopati, Fiziksel Saldırganlık, Sözel Saldırganlık ve Tahrik davranışlarını sergilediğini göstermektedir. Eğitim durumuna göre anlamlı bir fark bulunmazken, maç seyretmek için tribüne gidenler daha yüksek Narsisizm puanları almıştır. Aktif spor yapanlar, yapmayanlara kıyasla daha yüksek Makyavelizm, Narsisizm, Sözel Saldırganlık ve Tahrik davranışları sergilemiştir. Korelasyonel değerlerde; Makyavelizm ile fiziksel saldırganlık arasında anlamsız ilişki, sözel saldırganlık ve tahrik arasında ise anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Narsisizm, fiziksel saldırganlık, sözel saldırganlık ve tahrik ile anlamlı ilişkiler göstermiştir. Psikopati, fiziksel saldırganlık, sözel saldırganlık ve tahrik ile anlamlı ilişkiler sergilemiştir. Araştırma, Karanlık Üçlü kişilik özellikleri ile saldırganlık türleri arasındaki ilişkilerin demografik faktörlere göre farklılık gösterebileceğini, Karanlık Üçlü kişilik özelliklerinin bazı türleri ile saldırganlık türleri arasında anlamlı korelasyonlar olduğunu göstermiştir. Bu faktörlerin daha iyi anlaşılması, spor ortamlarındaki olumsuz davranışların önlenmesine ve seyirci deneyiminin iyileştirilmesine katkı sağlayabilir.

Sporcuların hem spor hem de eğitim yaşantılarını verimli bir şekilde yürütebilmelerine yönelik araştırmalar ve uygulamalar son yıllarda artmıştır. Bu nedenle sporcuların çift kariyer yetkinliklerinin ayrıntılı olarak incelenmesi, mevcut durumun ortaya koyularak gerekli önlemlerin alınması açısından önemlidir. Bu doğrultuda, araştırmanın amacı sporcuların çift kariyer yetkinliklerinin belirlenmesi ve çift kariyer yetkinliğinin demografik özellikler açısından incelenmesidir. Araştırmaya 151 kadın (yaş ort:19,38±2,33) ve 283 erkek (yaş ort:17,90±2,94) olmak üzere toplam 434 sporcu (yaş ort:18,64±2,65) katılmıştır. Verilerin elde edilmesi amacıyla araştırmacılar tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu ile Sporcular için Çift Kariyer Yetkinliği Ölçeği kullanılmıştır. Veriler tanımlayıcı istatistikler, bağımsız gruplar testi ve tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ile analiz edilmiştir. Elde edilen bulgulara göre sporcuların çift kariyer yetkinliklerine sahip olma algılarının ve çift kariyer yetkinliğine verdikleri önemin cinsiyet, yaş, eğitim düzeyi ve spor türü değişkenlerine göre anlamlı düzeyde farklılık göstermediği belirlenmiştir. Akademik başarı ve spor deneyimine göre ise algılanan yetkinlik ve algılanan önemin alt boyutlarında anlamlı farklılıklar olduğu belirlenmiştir. Genel olarak, akademik başarısı ve spor deneyimi daha yüksek sporcuların çift kariyer yetkinliklerine sahip olma algılarının ve çift kariyer yetkinliğine verdikleri önemin daha yüksek olduğu sonucuna varılabilir. Antrenörler, spor psikologları ve yöneticiler sporcuların çift kariyer yetkinliklerine yönelik bulguları dikkate alarak çeşitli uygulamalar planlayabilir ve sporcuları bu alanda geliştirebilirler.

Bu araştırmanın amacı antrenörlerin meslek etiği davranışlarının sporcuların prososyal davranışlar, antisosyal davranışlar ve ahlaki karar alma tutumları ile ilişkisini incelemektir. Aktif olarak spor yapan 108 kadın ve 113 erkek olmak üzere toplam 221 sporcu (Xyaş=15.16±2.51; Xdeneyim=4.34±2.74) gönüllü olarak araştırmaya katılımıştır. Veri toplama aracı olarak Antrenörlük Meslek Etiği Davranışları Ölçeği, Sporda Prososyal ve Antisosyal Davranış Ölçeği ve Altyapı Sporlarında Ahlaki Karar Alma Tutumları Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizi SPSS 24 paket programında tanımlayıcı istatistikler, Pearson korelasyon analizi ve regresyon analizi ile gerçekleştirilmiştir. Pearson korelasyon analizi sonuçlarına göre; antrenör meslek etiği davranışı rakibe prososyal davranış, hileyi benimseme ve yarışma severliği benimseme ile pozitif yönde anlamlı ilişki gösterirken; takım arkadaşına ve rakibe antisosyal davranışlarla negatif yönde anlamlı ilişkilidir. Regresyon analizi sonuçlarına göre; antrenör meslek etiği davranışları rakibe prososyal davranış, takım arkadaşına ve rakibe antisosyal davranış, hileyi benimseme ve yarışma severliği benimseme değişkenlerini anlamlı bir şekilde açıklamaktadır. Sonuç olarak, antrenörlerin meslek etiği davranışları ile sporcuların prososyal davranışı, antisosyal davranışı ve ahlaki karar alması arasında anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Antrenörlerin meslek etiğine uygun davranışlar sergilemesinin sporcuların ahlaki özellikleri açısından önemli olduğu söylenebilir. Elde edilen bulgular ilgili alanyazın doğrultusunda değerlendirilerek bazı öneriler sunulmuştur.

Sporcuların ebeveynleri ve antrenörler arasındaki iletişimin kalitesi sporcuların olumlu deneyimler yaşaması için önemli bir konudur. Bu doğrultuda, ebeveynlerin antrenörler ile ilgili görüşlerinin incelenmesi bu iki paydaşın iletişimine yönelik ipuçları sunacaktır. Bu araştırmada, aktif olarak futbol oynayan çocukların ebeveynlerinin antrenör kavramına yönelik algılarının metafor analizi yöntemiyle incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma kapsamında, kolay ulaşılabilir durum örneklemesiyle seçilen toplam 235 ebeveynin (137 baba, 98 anne; X̄yaş=40.75±6.06) görüşlerine başvurulmuştur. Katılımcılardan çevrimiçi veya yüz yüze formlar aracılığıyla, “antrenör ... gibidir, çünkü ...” cümlesini tamamlamaları istenmiştir. Elde edilen veriler detaylı biçimde incelenerek araştırmacılar tarafından anlamlı metaforlar ve metafor kategorileri oluşturulmuştur. Oluşturulan kategoriler için farklı bir uzman görüşü alınarak kodlayıcılar arası iyi düzeyde uyum tespit edilmiştir (Cohen Kappa=.77). Analizler sonucunda ebeveynler tarafından antrenör kavramı için 51 farklı metafor üretildiği ve bu metaforların 21 kategori altında toplandığı belirlenmiştir. Antrenörü tanımlamak için ebeveynler tarafından en sık kullanılan metaforlar “öğretmen”, “baba”, “abi”, “aile”, “arkadaş” ve “anne” olurken, en fazla metafor içeren kategoriler ise sırasıyla “eğitici-öğretici-geliştirici antrenör”, “sporcunun yanında olan-koruyan ve destekleyen antrenör” ile “yol gösterici-yönlendirici antrenör” olarak öne çıkmıştır. Kategorilerden yalnızca bir tanesi olumsuz özellik taşırken, diğer tüm kategoriler olumlu niteliktedir. Sonuç olarak, araştırmaya katılan sporcu ebeveynlerinin antrenörleri ağırlıklı olarak eğitici, koruyucu, yol gösterici, yönlendirici, çaba-emek harcayan, olumlu bir takım ortamı oluşturan ve rol model olarak algıladıkları belirlenmiştir. Öte yandan antrenöre yönelik olumsuz ebeveyn algısı da bulunmaktadır. Bu araştırma, antrenör-ebeveyn ilişkisine dair literatürdeki eksikliği gidermekte ve spor ortamında etkili iletişim ile iş birliği stratejilerinin geliştirilmesine katkı sunmaktadır.