Purpose Perianal fistula is an important health problem with devastating morbidity. For diagnosis and prevention of recurrence, perianal fistula imaging (PFI) is crucial. The aim of this study was to investigate if a Flex-M superficial coil images would provide more information than images...

Background: We aimed to determine paranasal sinus volumes using 3D volumetric measurements and to evaluate the effect of anatomical variations on these volumes, ensuring balanced age and sex distribution during childhood. Methods: Thirteen age groups (0–16 years), each including 10 males and 10 females, were formed. After excluding sinus pathologies, a total of 260 subjects were randomly selected from CT head examinations. Right and left frontal, maxillary, and sphenoid sinus volumes were calculated using 3D Slicer software (version 5.6.2) following manual segmentation of axial CT slices. Also, the presence of right and left Agger Nasi cells, Haller cells, Onodi cells, and concha bullosa were recorded. Results: No significant difference was found between males and females in sinus volumes (p > 0.05). Mean right and left maxillary sinus volumes were 6.23 cm³ and 6.27 cm³ (p = 0.551); frontal sinuses were 0.79 cm³ and 0.86 cm³ (p = 0.170); and sphenoid sinuses were 1.64 cm³ and 1.85 cm³ (p = 0.041). Sphenoid sinus pneumatization appeared in 30% of the 0–6-month group and in over 75% of older groups. Frontal pneumatization began at age 2–3 and exceeded 50% after age 4. Agger Nasi, Haller, Onodi cells, and concha bullosa were detected in 58.8%, 31.2%, 10%, and 22.3% of cases, respectively. Anatomical variations showed no significant effect on sinus volumes (p > 0.05). Conclusions: We developed a paranasal sinus volume chart applicable to routine practice, showing that anatomical variations had no significant impact on the development. This is the first study to investigate the impact of anatomical variations on sinus development and volume, along with the age at which variations emerge, with a balanced distribution of age and sex.

Amaç: Çocuklarda akciğer kist hidatiği erişkinlerden daha sık görülür. Akciğer kist hidatiği bronşiyal rüptür ve/veya se-konder enfeksiyon ile komplike olabilir. Komplike lezyonlar özgün olmayan görüntüleme bulguları gösterebilir. Araştırma-da komplike ve komplike olmayan akciğer kist hidatiklerinin tanısal radyolojik bulgularının karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya akciğer kist hidatiği olan 23 çocuk hastada toplam 28 akciğer kist hidatik lezyonu dahil edildi. Hastaların demografik bilgileri, başvuru semptomları, akciğer grafileri, bilgisayarlı tomografi (BT), manyetik rezonans görüntüleme ve abdominal ultrasonografi bulguları retrospektif olarak değerlendirildi. Radyolojik görüntüleme-lerde lezyon sayısı, lobar yerleşim, bronşiyal rüptür, enfeksiyon varlığı, en geniş boyut, duvar kalınlığı, BT incelemesi olan sıvı içerikli lezyonların sıvı dansitesi değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya dahil olan 23 çocuğun (kız: 7, erkek: 16) yaş ortalaması 10.1 (yaş aralığı, 4-17)’di. Lezyonların 17’si sağ, 11’i sol akciğerde izlendi. Soliter lezyon sayısı 19’du (%82.6). Lezyonlar iki hastada çift taraflı (%9.5) görüldü. Lezyonlar en sık sağ akciğer alt lobda yerleşim göstermekteydi (%42.9). Hastaların 19’u (%82.6) tanı anında sempto-matikti. Yirmisekiz lezyonun 19’u (%67.9) bronşiyal rüptür ve/veya sekonder enfeksiyon ile komplike olmuştu. Akciğer grafilerinde bronşiyal rüptür sonucu 12 lezyonda (%42.9); nilüfer (n=5), menisküs (n=5) ve çift kubbe (n=2) işaretleri saptandı. BT incelemesi olan 16 hastada toplam 21 lezyon değerlendirildi. Bronşiyal rüptür ve/veya enfeksiyon bulgusu olan 16 lezyonda (%76.2) hava kabarcığı (n=6), nilüfer (n=4), menisküs (n=4), çift kubbe (n=3) ve sarmal (n=1) işaretleri saptandı. Kist hidatik için tanısal bulgunun gösterildiği lezyon sayısı BT incelemede istatistiksel anlamlı olarak daha faz-laydı (p=0.031). Sekonder enfeksiyon ile komplike olan kist hidatik lezyonlarının duvar kalınlığı komplike olmayanlara göre daha kalın ölçüldü (p=0.028). Sonuç: Komplike akciğer kist hidatiği lezyonlarında direkt grafiler ile tanısal zorluk yaşanabilir. BT görüntüleme lezyonun kistik yapısını ortaya koymada, kist hidatiğe ait özel işaretlerin ve saklı alanlarda yerleşim gösteren kistlerin gösterilme-sinde, komplike lezyonların değerlendirmesinde, cerrahi öncesi planlamada direkt grafilere üstündür. Bu nedenle akciğer kist hidatiklerinin görüntülemesinde ilk tercih edilen yöntem akciğer grafileri olmakla birlikte komplike kistlerin BT ile değerlendirilmesi tanısal doğruluğu artırır

Aim: Growth differentiation factor-15 is a novel biomarker of increasing importance in cardiovascular diseases. This study aimed to evaluate the relationship between ventricular measurements assessed by cardiac magnetic resonance imaging (MRI) and serum growth differentiation factor-15 levels in children with surgically corrected tetralogy of Fallot.Materials and method: Serum growth differentiation factor-15 levels were measured in 40 patients (mean age: 15.2 ± 2.9 years; 52.5% male; 87.5% NYHA I). End-diastolic volume index, end-systolic volume index, and ejection fractions of both ventricles and pulmonary regurgitation fraction were measured on cardiac MRI. The correlation between growth differentiation factor-15 levels and cardiac MRI parameters of the patients was investigated. Also, growth differentiation factor-15 levels of the patients were compared with healthy controls since reference values have not been determined in children.Results: The mean growth differentiation factor-15 level was 254.9 ± 6.3 pg/ml in the patient group. There was no correlation between growth differentiation factor-15 levels and cardiac MRI parameters in patients. Also, there was no significant difference in growth differentiation factor-15 levels between the patients and control groups.Conclusion: The serum levels of growth differentiation factor-15 were uncorrelated with ventricular size, function, and pulmonary regurgitation fraction assessed by cardiac MRI in children with operated tetralogy of Fallot. Moreover, growth differentiation factor-15 levels were not different in these patients from healthy children.