Beslenme ve sağlıkla ilgili bilgiler almak için sosyal medya kullanımı her geçen gün artmaktadır. Ancak, paylaşılan içeriklerin güvenirliliği risk oluşturabilmektedir. Bu araştırma sosyal medyanın (Instagram), üniversite öğrencilerinin yeme tutum ve davranışlarını nasıl etkilediğinin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Erciyes Üniversitesi’nde farklı lisans programlarına (mühendislik, iktisadi ve idari bilimler, ilahiyat gibi sağlık alanı dışındaki lisans programları) kayıtlı 193 öğrenciye araştırmacılar (diyetisyen) tarafından tek seferlik 60 dakika süren sağlıklı beslenme tabağı, temel besin grupları gibi beslenme ile ilgili mini düzeyde beslenme eğitimi verilmiştir. Sonrasında katılımcılar müdahale (n=89) ve kontrol (n=104) olmak üzere iki gruba ayrılarak; “Demografik Bilgi”, “Yeme Tutum Testi (YTT-40)”, “Sosyal Medya Kullanımı” ve “Besin Tüketim Kaydı” bölümlerinden oluşan anket uygulanmıştır. Sonraki aşamada müdahale grubuna Instagram hesabından (@diyettez) 10 hafta boyunca, her hafta bir konudan (sırasıyla; karbonhidratlar, proteinler, yağlar, vitaminler, mineraller, su, besin hazırlama ve pişirme yöntemleri, fast food besinler, popüler diyetler) üç post paylaşılmıştır. Bu süreçte kontrol grubuna Instagram hesabından bahsedilmemiş ve herhangi bir müdahalede bulunulmamıştır. Kontrol grubunun ilgili hesaba erişimini engelleyebilmek için hesap ayarları gizli olacak şekilde yapılmış ve sadece müdahale grubundaki katılımcıların hesabı takip etmelerine izin verilmiştir. Ardından anket formu her iki gruba da 10 hafta sonunda tekrar uygulanmıştır. Sosyal medyadaki beslenme ile ilgili paylaşımlar sayesinde beslenme davranışını değiştirdiğini belirten katılımcıların oranı müdahale grubunda %44.9’dan %60.7’ye kontrol grubunda ise %41.3’ten %43.3’e yükselmiştir. Çalışma öncesinde gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmazken; sonrasında müdahale grubunda kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde artış saptanmıştır (p=0.032). Müdahale grubunda araştırma öncesinde katılımcıların % 6.7’si probiyotik-yoğurt-kefir tüketimine dikkat etmekteyken, araştırma sonrasında bu oran %15.7’ye yükselmiştir (p<0.05). Benzer şekilde araştırma öncesinde müdahale grubunun %12.4’ü, kontrol grubunun %10.6’sı yiyeceklerin içerik bilgilerine (karbonhidrat, yağ, protein içeriği gibi) dikkat ediyorken, araştırma sonrasında bu oran müdahale grubunda %24.7’ye, kontrol grubunda ise %15.4’e yükselmiştir. Gruplar arasındaki bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0.05). Doğru içerik ile uzman kişiler tarafından yapılan sosyal medya paylaşımlarının beslenme davranışları üzerine olumlu etkisi olabileceği sonucuna varılmıştır. The use of social media to get information about nutrition and health is increasing day by day. However, the reliability of shared content may pose a risk. This research was conducted to determine how social media (Instagram) affects the eating attitudes and behaviors of university students. 193 students enrolled in different undergraduate programs at Erciyes University were given mini-level nutrition education about nutrition, such as a one-time 60-minute healthy nutrition plate and basic food groups, by researchers (dietitian). Afterwards, the participants were divided into two groups as intervention (n=89) and control (n=104); A questionnaire consisting of "Demographic Information", "Eating Attitude Test (YTT-40)", "Social Media Usage" and "Food Consumption Record" sections was applied. In the next stage, three posts on a topic (carbohydrates, proteins, fats, vitamins, minerals, water, food preparation and cooking methods, fast food foods, popular diets) were shared with the intervention group from the Instagram account (@diettez) for 10 weeks. In this process, the control group was not mentioned about their Instagram account and no intervention was made. In order to prevent the control group from accessing the relevant account, the account settings were made confidential and only the participants in the intervention group were allowed to follow the account. Then, the questionnaire was applied to both groups again at the end of 10 weeks. The proportion of participants who stated that they changed their eating behavior thanks to the posts about nutrition on social media increased from 44.9% to 60.7% in the intervention group and from 41.3% to 43.3% in the control group. While there was no significant difference between the groups before the study; Afterwards, a statistically significant increase was found in the intervention group compared to the control group (p=0.032). While 6.7% of the participants paid attention to probiotic-yogurt-kefir consumption before the study in the intervention group, this rate increased to 15.7% after the study (p<0.05). Similarly, 12.4% of the intervention group and 10.6% of the control...

Amaç: Bu çalışma okul çağı çocuklarında beslenme eğitiminin beslenme bilgi düzeyi ve beslenme alışkanlıklarına etkisini belirlemeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya TED Kayseri Koleji altıncı sınıfındaki, 11-12 yaş arası öğrencilerden eğitim grubuna 23, kontrol grubuna 19 öğrenci katılmıştır. Veriler eğitim öncesi ve eğitim sonrası dördüncü haftada katılımcıların sosyodemografik bilgileri ve beslenme bilgi düzeylerine ilişkin soruları ve besin tüketim sıklığını içeren anket ile yüz yüze görüşme yöntemiyle toplanmıştır. Bulgular: Eğitim öncesi grupların beslenme bilgi puanları arasında önemli düzeyde fark yoktur (p>0,05). Eğitim sonrası eğitim grubunun beslenme bilgi puanı ortalaması (12,47±2,23) eğitim öncesine (7,86±2,80) ve kontrol grubuna (8,21±3,67) göre anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (p0,05). Sonuç: Bu bulgular doğrultusunda verilen beslenme eğitiminin beslenme bilgisini artırdığı ancak beslenme alışkanlıklarını değiştirmediği sonucuna varılmıştır. Okullarda verilecek beslenme eğitiminin beslenme alışkanlıklarına yansıması için uzun süreli olması ve belirli aralıklarla tekrar edilmesi önerilir.

This study aimed to investigate the individual and combined effects of the multi‐strain probiotic VSL#3 and curcumin on glycemic control, insulin resistance, and oxidative stress (OS) in a rat model of T2DM induced by a high‐fat diet (HFD) and streptozotocin (STZ). Forty male Sprague–Dawley rats were divided into five groups: negative control, positive control (PC) induced with HFD and STZ, VSL#3 probiotic (PRO) (2.5 × 10 ¹⁰ CFU/day VSL#3), curcumin (CUR) (200 mg/kg/day curcumin), and combination of VSL#3 and curcumin (PRO+CUR) (2.5 × 10 ¹⁰ CFU/day VSL#3 + 200 mg/kg/day curcumin). At the end of 8 weeks, the study assessed the effects of these interventions on body weight, food intake, fasting blood glucose, and insulin resistance (HOMA‐IR). Additionally, serum and pancreatic tissue antioxidant parameters, were measured, including TAC, SOD, CAT, GP x , and MDA. VSL#3 and curcumin individually improved body weight, fasting blood glucose, and antioxidant enzyme activities. The PRO+CUR group showed the highest body weight gain and lower fasting blood glucose (353.83 ± 39.48 mg/dL) compared to the PC group ( p < 0.05). However, the PRO+CUR combination did not yield the expected synergistic effects, likely due to curcumin's low bioavailability and prooxidant effects. Serum TAC was highest in the CUR group (0.78 ± 0.05 U/ng), whereas the PRO+CUR group showed reduced TAC (0.16 ± 0.02 U/ng). HOMA‐IR values increased in the PRO and CUR groups, but no significant change was observed in the PRO+CUR group. This study demonstrates the therapeutic potential of probiotics and curcumin in T2DM. Probiotics enhanced antioxidant defenses and reduced OS, but the combination with curcumin showed no synergistic effects, likely due to curcumin's bioavailability.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, ebeveynlerin sağlık çalışanı olmasının çocuk besleme konusundaki uygulama, tutum ve çocukluk çağı obezitesine yönelik algı ve ilgi üzerine etkisini değerlendirmektir. Ayrıca sağlık çalışanı olan ve olmayan ebeveynlerde hangi sosyodemografik özelliklerin çocuk besleme davranışı üzerinde etkili olduğunu değerlendirmek amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Kayseri ve civarı illerde yaşayan, 440 sağlık çalışanı ve 433 sağlık çalışanı olmayan ebeveyn ve 2-11 yaş arası çocukları çalışmaya dahil edilmiştir. Anket, iki bölümden oluşmaktadır: ebeveynler ve çocuklar hakkında genel bilgilerin yer aldığı bilgi formu ve Çocuk Beslenme Anketi. Daha sonra ebeveynlerin ve çocukların antropometrik ölçümleri ebeveyn beyanına göre kaydedilmiştir. Bulgular: Hem sağlık çalışanı hem de sağlık çalışanı olmayan gruplarda yaş, çocuk sayısı, ebeveyn ve çocuk vücut ağırlığı, Çocuk Besleme Anketi alt ölçek puanlarına etki eden sosyodemografik özelliklerdendir (p<0,05). Sağlık çalışanı olmayan grupta ise bunlara ek olarak eğitim durumu, gelir düzeyi ve kız çocuğa sahip olmak da Çocuk Besleme Anketi alt ölçek puanları üzerinde etkili olmuştur (p<0,05). Ayrıca tüm karıştırıcı faktörler düzeltildikten sonra, sağlık çalışanı olan bir ebeveyne sahip olmak, “yemek yeme baskısı” puanlarında %18'lik bir azalma ile ilişkilendirilmiştir. (p=0,016). Sonuç: Ebeveynin sağlık çalışanı olması, “yeme baskısı” puanlarının azalmasına katkı sağlamıştır. Ayrıca iki grupta çocuk besleme uygulamalarını etkileyen farklı faktörlerin olduğu da görülmüştür. Bu nedenle çocukluk çağı obezitesi ile mücadelede ebeveynler için beslenme eğitimi programları planlarken ebeveynlerin yaş, eğitim durumu, gelir düzeyi, meslek gibi sosyodemografik özellikleri dikkate alınmalıdır.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinin lezzetli yeme motivasyonları ile tıkınırcasına yeme bozukluğu (TYB) arasındaki ilişkinin belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Kayseri ilindeki üniversitelerde öğrenim gören 19-25 yaş arasındaki ve beden kütle indeksi >18 kg/m2 olan 1631 öğrenci (%78.6’sı kadın) çalışmaya dahil edilmiştir. Katılımcılara demografik ve antropometrik özellikleri sorgulayan bilgi formu, Lezzetli Yeme Motivasyonları Ölçeği ve Tıkınırcasına Yeme Bozukluğu Ölçeği olmak üzere üç bölümden oluşan bir anket formu yüz yüze uygulanmıştır. Bulgular: Katılımcıların %3.2’sinde TYB olduğu saptanmıştır. Potansiyel karıştırıcı faktörler (yaş, cinsiyet ve beden kütle indeksi) için düzeltme yapılan lojistik regresyon modelinde, lezzetli yeme motivasyonları olan “sosyal”, “başa çıkma”, “ödül iyileştirme” ve “uygunluk” puanlarındaki bir birimlik artışın TYB semptomlarının görülme riskinde sırasıyla 2.6, 3.6, 2.9 ve 3.1 kat; TYB şiddetinin klinik derecede önemli olma riskinde ise sırasıyla 1.4, 1.5, 1.4 ve 1.6 kat artışla ilişkili olduğu bulunmuştur (p