Purpose: Türkiye experienced its largest West Nile virus (WNV) infection outbreak in 2024. We described the clinical and laboratory features of human cases with WNV infection collected from eleven tertiary hospitals in Türkiye in 2024. Methods: The clinical characteristics of the patients were gathered using a structured form in the retrospective study. According to the ECDC case definition of WNV infections, the patients were classified as ‘confirmed’ or ‘probable’ cases. The odds ratio (OR) and 95% confidence interval (CI) for possible mortality predictors in WNV infections were calculated using multivariate logistic regression analysis. p < 0.05 was considered statistically significant. Results: The mean age of the 51 patients was 63.3 ± 13.6 years, and 37 (72.5%) were male. Twenty-six cases (51%) were confirmed, and 49% were probable WNV infection. Forty-eight patients (94.1%) had WNV neuroinvasive disease: 24 (47%) were diagnosed with meningoencephalitis, 20 (39.2%) with encephalitis, one (2%) with meningitis, and seven (13.7%) with acute flaccid paralysis. Twenty patients (39.2%) had movement disorders (tremor, myoclonus, bradykinesia, or rigidity). The case fatality rate was 17.6%. In multivariate analysis, older age (OR: 1.09, CI: 1.03–1.19, p = 0.042) and secondary bacterial infection during hospitalization (OR: 10, CI: 1.55–64.95, p = 0.015) were associated with fatality. Conclusion: We highlighted the increasing number of cases and diagnostic challenges by describing the highest number of the patients with WNV infections in Türkiye. Raising awareness among healthcare professionals, facilitating access to diagnostic tests, and developing rapid, reliable, and easily applicable tests would enable early diagnosis and help improve outcomes.

Amaç: İnfluenza tüm dünyada önemli ölçüde morbidite, mortalite ve maliyet yükünden sorumludur. Sağlık çalışanları (HCP) mesleksel bulaş açısından risk altındadırlar. Bu çalışmada sağlık çalışanlarının mevsimsel influenza aşısına karşı tutumlarının ve aşıdan kaçınma nedenlerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çok merkezli ulusal anket çalışması 1 Nisan-30 Haziran 2017 tarihleri arasında gerçekleştirildi. Ankete katılmayı kabul eden 55 şehirden toplam 5046 HCP uzaktan katılım yoluyla cevaplamaları için toplam 12 sorudan oluşan bir anket gönderildi. Bulgular: Çalışmaya katılanların %7’si her yıl düzenli olarak aşı yaptırdığını belirtti. Hiç yaptırmıyorum diyenlerin oranı %65,8 idi. İnfluenza aşışını yaptırmayanların en önemli nedeni grip aşısının gerekliliğine inanmama idi (%51,9). Mevsimsel grip aşısı yaptıranların en önemli gerekçesi grip infeksiyonundan korunma (%56,7) idi. Sonuç: Sonuçlarımız, tüm HCP influenza aşılama oranlarının çok düşük olduğunu göstermiştir. Doktorların diğer HCP’lerden biraz daha iyi oranlara sahip olduğunu görülmüştür. Eğitim düzeyinin yüksek olması ve mesleki tecrübenin artması aşılama oranını olumlu yönde etkilemiştir. Sağlık çalışanlarının aşılanma oranlarının artırılabilmesi için öncelikle aşı konusundaki tutum ve davranışlarının bilinmesi gerekir.

Purpose: Mucormycosis is a rapidly progressive angioinvasive fungal infection with limited large-scale outcome data. We aimed to describe the epidemiology, clinical spectrum, treatment strategies, and predictors of outcomes in adult patients with proven mucormycosis in Türkiye. Methods: We conducted a nationwide, retrospective study of 280 adults diagnosed with proven mucormycosis between 2004 and 2024 across 27 tertiary centers. Case definitions were applied according to the European Organization for Research and Treatment of Cancer and the Mycoses Study Group Education and Research Consortium. Clinical characteristics, antifungal management, surgical interventions, and outcomes were systematically analyzed. Results: The median age of the cohort was 60 years, and diabetes mellitus, frequently complicated by ketoacidosis, was the most common underlying condition. Rhino-orbital-cerebral disease represented the predominant clinical form, whereas pulmonary, gastrointestinal, and disseminated presentations were less frequent but carried less favorable prognoses. Liposomal amphotericin B was the main first-line therapy, often combined with surgery, although antifungal treatment was initiated at a median of five days after symptom onset. Ninety-day mortality was 42.1% by Kaplan–Meier estimation (crude 49.3%) and reached 49.3% (crude 55.0%) at 365 days. Crude mortality was lowest in patients who did not undergo surgery; however, this association was not significant in the time-dependent Cox regression analysis, suggesting confounding by baseline severity. Poor outcomes were associated with corticosteroid exposure, prolonged neutropenia, and neurological manifestations, while a history of sinusitis appeared to be associated with improved survival. Conclusion: In this multicenter study, survival was mainly determined by host-related factors rather than the choice of antifungal agent. Corticosteroid exposure, prolonged neutropenia, and neurological involvement independently predicted poor outcomes, whereas a prior history of sinusitis was linked to improved survival, likely reflecting earlier diagnosis and intervention. These findings reinforce the need for heightened clinical awareness, rapid recognition, and prompt multidisciplinary management to improve outcomes in patients with mucormycosis.

Vajinitler jinekoloji polikliniklerinde en sık karşılaşılan tanılardan biri olup, çoğunlukla enfeksiyöz kaynaklıdır. Çalışmamızda; jinekoloji polikliniklerine vajinal akıntı şikayeti ile başvuran hastalardan alınan vajinal sürüntü örneklerinin, mikrobiyolojik değerlendirme sonuçlarının ve etiyolojide rol alan mikroorganizmaların değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Ocak-Haziran 2019 tarihleri arasında hastanemiz jinekoloji polikliniklerinde vajinit ön tanısı konulan 290 hastadan alınan 305 vajinal sürüntü örneği çalışmaya dahil edildi. Örneklerin mikroskobik inceleme ve kültür sonuçları klinik mikrobiyoloji laboratuvar kayıtlarından retrospektif olarak değerlendirildi. Vaginal sürüntü kültürleri; %5 koyun kanlı agar, Çikolata agar, MacConcey agar, Sabouraud Dextroz agar besiyerlerine ekilerek, gram boyamaları ve direkt mikroskobik incelemeleri yapıldı. Plaklar 48-72 saat süre ile 37°C’de inkübe edildi. Üreyen mikroorganizmaların identifikasyonu ve antibiyogramı için VITEK 2 Compact® (bioMeriéux, Marcy l’Etoile, Fransa) otomatize sistemi kullanıldı. Hastaların ortalama yaşı 35.1±10.3 (18-84) olup, mikroorganizma üremesi saptanan örnek sayısı 131 (%42.9)’di ve bunların 84(%64.1)’ünde Candida albicans’ın etken olduğu belirlendi. Hastalar premenopozal ve postmenopozal (<45 yaş ve ≥45 yaş) olarak gruplandırıldı. Premenopozal grupta vajinal sürüntü örneği kültüründe üreme oranı (118/131), C. albicans üreme oranı (81/131) bakteriyel vajinoz ile ilişkili bulgular (25/262) daha fazla oranda belirlendi. Mikroskopik incelemede Trichomonas vaginalis saptanan hastaların tamamı premenopozal gruptaydı. Buna mukabil postmenopozal grupta ise, bakteriyel üreme oranı (10/13) daha fazlaydı. İzole edilen gram-pozitif bakterilerde ampisilin, penisilin ve gentamisin direnci saptanmadı. Gram-negatif bakterilerde ise karbapenemler ve gentamisine karşı direnç saptanmazken, diğer antibiyotiklere olan duyarlılık %47.2-97.2 arasında değişti. Çalışmamızda tüm hasta popülasyonu değerlendirildiğinde izole edilen en sık etken C. albicans’tır. Ancak postmenopozal grupta bakteriyel etkenlerin ön plana geçtiği, premenopozal grupta ise; literatürle uyumlu olarak Candida’ların daha sık vajinit etkeni olduğu belirlenmiştir.

The Medical Bulletin of Sisli Etfal Hospital