Amaç: Sezaryen cerrahisinde santral blokların kullanılması, anestezi risklerini azaltarak daha güvenli anestezi uygulanmasını sağlamaktadır. Annenin eğitim düzeyi kadar anadilinin anestezi yöntemini belirlemede etken olabileceği düşünülmektedir. İyi anlatılmış anestezi uygulaması, annenin doğru tercih yapması ile anestezi ekibine olumlu katkı sunacak ve sezaryen anestezisi uygulamasının çok daha güvenli hale gelmesini sağlayabilecektir. Çalışmamızda sezaryen ameliyatı geçirecek gebelerde eğitim düzeyinin anestezi tercihine etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Retrospektif olarak 2017-2020 arsında sezaryen ameliyatı geçirmiş 4500 gebenin dosyası tarandı. Bunlardan eğitim ve tıbbi verilerine tam ulaşılan 3998’nin bilgileri kayıt altına alındı. Hastaların yaş, eğitim durumu, Türkçe bilip bilmemeleri, sezaryen endikasyonları, anestezi tercihleri (Genel Anestezi: GA, Rejyonal Anestezi (Spinal Anestezi): RA) kayıt altına alındı. Bulgular: Elektif sezaryen ameliyatına alınan gebelerin eğitim düzeyi ile anestezi yöntemi seçimi (GA, RA) arasında istatistiksel anlamlı fark saptanmadı. Sonuç: Anestezi öncesi muayenede gebelere yapılan bilgilendirme sonrası gebenin eğitim durumunun anestezi seçimini etkilemediği, elektif sezaryen uygulamasında daha çok spinal anestezi tercih edildiği ve uygulandığı sonucuna varılmıştır.

Perioperative Management of Patients using GLP-1 Receptor Agonists Current Evidence, Risks, and Practical Recommendations-A Narrative Review - Turkish Journal of Anaesthesiology and Reanimation

Aim: Preoperative evaluation is essential for anesthesia planning, risk assessment, and perioperative safety. However, the optimal extent of preoperative history-taking in low-risk patients remains debated, particularly in low-risk patients. This study compared the effects of short- versus long-form preoperative history-taking on anesthesia management and perioperative complications in American Society of Anesthesiologists (ASA) I patients. Methods: This prospective, randomized observational study included 750 ASA I adult patients undergoing elective surgery at a single center. Participants were randomly assigned to either a short-form (5-question, n = 375) or long-form (26-question, n = 375) preoperative questionnaire. The short-form was developed based on expert consensus. The primary outcome was the duration of preoperative evaluation. Secondary outcomes included the number of consultation requests, anesthesia techniques used, perioperative hemodynamic and respiratory parameters, and complication rates. Results: The mean duration of preoperative history-taking was significantly shorter in the short-form group (38.52 ± 7.99 seconds) than in the long-form group (103.17 ± 19.27 seconds; p < 0.001). Consultation requirements were identical (4 patients per group), with no significant differences in anesthesia techniques (p = 0.340), intraoperative complications (p = 0.70), or postoperative complications (p = 0.36). Conclusion: In ASA I patients, the short-form questionnaire is effective in collecting sufficient data and significantly reduces preoperative evaluation time without affecting anesthesia techniques, consultation needs, or complication rates compared to the long-form questionnaire. These findings support the use of concise history-taking protocols in low-risk surgical candidates to enhance clinical efficiency.

Not applicable...................................................................................................................................

Aims: Postoperative intensive care unit (ICU) demand frequently exceeds capacity in high-volume tertiary hospitals. Enhanced post-anesthesia care units (ePACUs) have been proposed as an intermediate level of care providing advanced postoperative monitoring and short-term organ support. This study aimed to evaluate the real-world role of an ePACU in postoperative intensive care management.Methods: This retrospective observational study was conducted at a high-volume tertiary hospital and included all consecutive patients admitted to the ePACU over a 12-month period. Demographic characteristics, surgical specialty, anesthetic technique, presence of a preoperative ICU request, ePACU length of stay, advanced treatments applied and disposition after ePACU observation were evaluated. Results: A total of 180 patients admitted to the ePACU were included. Preoperative ICU admission was requested for 121 patients (67.2%), of whom 20 (16.5%) required ICU admission. Care was provided to 59 patients without a preoperative ICU request, and only 2 of these patients (3.4%) subsequently required ICU admission. In multivariable logistic regression, ASA ≥III status independently predicted ICU admission, whereas age ≥65 years was associated with lower odds (OR 0.26, 95% CI 0.10 -0.72); preoperative ICU request, male sex, and type of anesthesia were not independent predictors. The positive predictive value of preoperative ICU request was low (16.5%), whereas the negative predictive value was high (96.6%). Conclusion: In a high-volume tertiary center, the ePACU functioned as an effective intermediate postoperative care setting, allowing selected patients to be managed without immediate ICU admission. These findings suggest that ePACUs may support more flexible postoperative intensive care management.

Batı Nil virüsü enfeksiyonu, çoğu olguda asemptomatik veya hafif seyirli olmakla birlikte, özellikle ileri yaş ve komorbid hastalığı bulunan bireylerde ciddi nörolojik tutulum ve çoklu organ disfonksiyonu ile seyreden yaşamı tehdit edici klinik tablolara yol açabilmektedir. Nöroinvaziv Batı Nil enfeksiyonu; menenjit, ensefalit ve akut flask paralizi gibi tablolarla ortaya çıkabilir ve yoğun bakım gereksinimi ile ilişkilidir. Bu bölümde, ateş ve halsizlik yakınmaları ile başvuran, kısa sürede nörolojik bozulma gelişen ve beyin omurilik sıvısı incelemesi ile Batı Nil virüsü tanısı doğrulanan bir olgu üzerinden yoğun bakımda tanı, izlem ve tedavi yaklaşımları ele alınmaktadır. Olgu temelinde; ayırıcı tanı süreci, destekleyici tedavinin önemi, mekanik ventilasyon gereksinimi, hemodinamik izlem, sekonder komplikasyonların yönetimi ve immünmodülatör tedavi seçenekleri (özellikle plazmaferez uygulamaları) ayrıntılı olarak tartışılmaktadır. Ayrıca güncel literatür eşliğinde Batı Nil virüsünün patofizyolojisi, epidemiyolojisi ve prognozu gözden geçirilerek, yoğun bakım pratiğinde erken tanının ve multidisipliner yaklaşımın mortalite ve morbidite üzerindeki belirleyici rolü vurgulanmaktadır. Bu bölüm, klinisyenlere nöroinvaziv viral enfeksiyonlara yaklaşım konusunda pratik bir rehber sunmayı amaçlamaktadır. Although West Nile virus infection is asymptomatic or mild in most cases, it may lead to life-threatening clinical conditions characterized by severe neurological involvement and multiorgan dysfunction, particularly in elderly patients and those with comorbidities. Neuroinvasive West Nile disease may present as meningitis, encephalitis, or acute flaccid paralysis and is frequently associated with the need for intensive care. In this chapter, diagnostic, monitoring, and therapeutic approaches in the intensive care unit are discussed based on a representative case of a patient who presented with fever and fatigue, rapidly developed neurological deterioration, and was subsequently diagnosed with West Nile virus infection through cerebrospinal fluid analysis. Key aspects such as the differential diagnosis, the role of supportive care, indications for mechanical ventilation, hemodynamic monitoring, management of secondary complications, and the use of immunomodulatory therapies—particularly plasmapheresis—are reviewed in detail. In addition, the pathophysiology, epidemiology, and prognosis of West Nile virus infection are summarized in light of current literature. Emphasis is placed on the critical importance of early recognition and a multidisciplinary approach in reducing morbidity and mortality in patients with neuroinvasive viral infections. This chapter aims to provide clinicians with a practical framework for the intensive care management of severe West Nile virus disease.