Amaç: Tütün kullanımı dünyada önlenebilir ölüm nedenlerinin en önemlisidir. Bugüne kadar yapılan çalışmalar sigara bırakma başarısı ve başarı ile ilişkili faktörler üzerine yoğunlaşmıştır. Çalışmamızda hastanemiz sigara bırakma polikliniğinden danışmanlık hizmeti almış ancak sigarayı bırakamamış kişilerde bırakamama nedenlerini ve ilişkili faktörleri araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma gözlemsel ve kesitsel bir anket çalışmasıdır. Çalışmaya son 1 yıl içinde sigara bırakma polikliniğine başvuran ve sigara bırakma denemesi başarısız olmuş, 18 yaş ve üzeri gönüllüler dâhil edildi. Demografik ve sosyal özellikleri, sigara alışkanlıkları ile ilgili bilgileri ve Fagerström bağımlılık anketini içeren olgu rapor formu her bir gönüllü için telefon viziti ile dolduruldu. Sigara bırakmak için daha önce kullandığı tedaviler, sigarayı bırakamama nedenleri, tekrar bırakma istekleri sorgulandı ve kaydedildi. Bulgular: Çalışmamıza yaş ortalaması 43,5±12,3 yıl ve 105'i (%52,5) erkek olan 200 gönüllü dâhil edildi. Sigara bırakma başarısızlığının en önemli nedenleri sırasıyla stres (%36,5), şiddetli içme dürtüsü (%31,5), yetersiz motivasyonel destek (%18,5) ve farmakolojik tedavinin yan etkileri (%7,5) idi. Sigara bırakamama nedenleri ile katılımcıların Fagerström bağımlılık puanı, sosyodemografik ve klinik özellikleri arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Katılımcıların %80,5'inin hâlen sigarayı bırakmak ve tekrar danışmanlık hizmeti almak konusunda istekli oldukları gözlemlendi. Sonuç: Sigara bırakma denemesinin başarısız olduğu durumlarda, öncelikle danışan ile başarısızlık nedenlerinin görüşülmesinin ve sigara bıraktırma programının bu nedenler göz önünde bulundurularak kişiye özgü planlanmasının nüks sonrası başarı oranlarını artırılabileceği düşüncesindeyiz.
Objective: The aim of this study was to assess osteoporosis awareness in asthma patients using inhaled corticosteroids (ICS) and to identify the influencing factors. Materials and Methods: A total of 109 asthma patients using ICS (10 male, 99 female; mean age: 50.30±12.04 years) were included in the cross-sectional study. Demographic data regarding age, gender, education level, marital status, occupation and disease duration of all participants were recorded. General knowledge questions about osteoporosis, diet and exercise were asked. Osteoporosis awareness was assessed using the Osteoporosis Awareness Scale (OAS). Results: Osteoporosis awareness in asthma patients using ICS were found to be low. Eight of the participants included in the study (7.3%) were aware that they were at risk for osteoporosis, while 101 (92.7%) were unaware. The total OAS score was 51.32±15.70. The sub-score risk factor scores in postmenopausal women were significantly higher than those in premenopausal women (p< 0.05). The exercise, preventive behaviour, risk factor scores, the characteristics of OP scores and total score of participants who had heard of osteoporosis were statistically significantly higher than those who had not heard of it (p<0.05). The proportion of participants who had not heard of osteoporosis and were primary school graduates was significantly higher (68.1%) compared to those who had heard of osteoporosis (38.7%). The sub-score risk factor and preventive behavior scores were significantly higher for participants taking vitamin D compared to those not taking it (p<0.05). Additionally, the total and sub-score characteristics of OP, along with risk factor scores, were significantly higher in participants with a family history of fractures (p<0.05). Conclusions: Asthma patients using ICS have low levels of osteoporosis awareness. The menopausal status, vitamin D intake, family history of fractures and having heard OP before affects the osteoporosis awareness. In order to reduce the incidence of osteoporosis, morbidity and mortality, patient education programs should be organized especially for asthma patients especially using ICS in the risk group.
Pulmoner hipertansiyon, farklı kardiyak, pulmoner, vasküler, tromboembolik ve sistemik hastalıkların ortak hemodinamik sonucu olarak gelişebilen heterojen bir klinik sendromdur. Bu nedenle pulmoner hipertansiyon sınıflaması, zaman içinde sadece basınç yüksekliğini tanımlayan basit bir sistem olmaktan çıkmış; tanı, prognoz, tedavi seçimi ve uzman merkeze sevk kararını yönlendiren temel klinik çerçeve haline gelmiştir. Pulmoner hipertansiyonun sınıflandırılması, 1973 yılındaki ilk girişimden günümüze kadar patofizyolojik mekanizmaları, klinik özellikleri ve tedavi yaklaşımlarını temel alan dinamik bir süreç izlemiştir. Tarihsel olarak pulmoner hipertansiyon önce “primer” ve “sekonder” pulmoner hipertansiyon şeklinde sınıflandırılırken, daha sonra hastalıklar benzer patofizyolojik mekanizma, klinik görünüm, hemodinamik profil ve tedavi yaklaşımına göre beş ana gruba ayrılmıştır. Son güncel sınıflama 2022 ESC/ERS kılavuzunda tanımlanmıştır. Bu sınıflamaya göre; Grup 1 pulmoner arteriyel hipertansiyon; Grup 2 sol kalp hastalığına bağlı pulmoner hipertansiyon; Grup 3 akciğer hastalıkları ve/veya hipoksiye bağlı pulmoner hipertansiyon; Grup 4 pulmoner arter obstrüksiyonlarına bağlı pulmoner hipertansiyon; Grup 5 ise mekanizması belirsiz veya multifaktöriyel pulmoner hipertansiyon olarak tanımlanmıştır. Güncel yaklaşımda ve klinik sınıflamada amaç, hastayı yalnızca bir gruba yerleştirmek değil, baskın patofizyolojik mekanizmayı tanımlayarak tedaviyi bireyselleştirmektir.
Objectives: Streptococcus pneumoniae is a major respiratory pathogen. Reports during the COVID-19 era suggest decreased pneumococcal activity. This study aimed to assess the frequency of S. pneumoniae in adult sputum cultures and its antimicrobial susceptibility in a tertiary care hospital. Materials and Methods: This retrospective laboratory-based study was conducted in a tertiary care hospital in Turkey. Sputum cultures from adult patients between October 1, 2021, and October 1, 2023, were analyzed. Demographic, clinical, and antimicrobial susceptibility data of culture-confirmed cases were obtained from medical records. Results: Among 3,433 sputum cultures, only three (0.087%; 95% CI: 0.018%–0.255%) yielded S. pneumoniae. All patients were male with comorbidities such as cardiovascular disease, COPD, or diabetes. Pneumonia developed during hospitalization for non-infectious conditions. All isolates were susceptible to fluoroquinolones, rifampicin, tetracycline, and ceftriaxone; one showed resistance to macrolides and clindamycin. No multidrug resistance was detected. Conclusion: An extremely low pneumococcal isolation rate was observed during the COVID-19 and post-pandemic period. These findings align with global reports of reduced pneumococcal activity. Continued surveillance is essential to monitor epidemiological trends and resistance patterns.