Objectives Antibiotic resistance poses a major global public health threat. However, research on this issue is limited, especially among nursing students. This study aims to examine knowledge of antibiotics and antibiotic resistance, antibiotic use, and eHealth literacy in Thailand. Design A cross-sectional study was conducted using an online self-administered questionnaire. The WHO Antibiotic Resistance: Multi-Country Public Awareness Survey and the eHealth Literacy Scale were used. Descriptive and multiple regression analyses were performed. Setting Thailand’s North, South, Central and Northeast between January and February 2024. Participants A total of 1180 nursing students aged 18 or older, from first to fourth year and fluent in Thai, were invited to participate. Results The participants were mostly female (89.8%), with an average age of 20.64±1.81 years. Over half of the respondents (67.7%) have used antibiotics, mistakenly believing that antibiotics could treat colds and influenza (70.3%), malaria (66.8%), measles (63.6%) and sore throats (60.9%). About 71.5% recognised the impact of antibiotic resistance on themselves and their families, but 93.1% incorrectly believed antibiotic resistance means the body resists antibiotics. Participants scored 35.92±4.21 out of 40 on eHealth literacy. In a multiple regression analysis, three factors predict knowledge of antibiotic resistance: knowledge of antibiotics (B=0.199, p<0.001, 95% CI 0.165 to 0.234), eHealth literacy (B=0.078, p<0.001, 95% CI 0.056 to 0.100) and academic year (B=0.271, p<0.001, 95% CI 0.184 to 0.358), with knowledge of antibiotics being the most impact (β=0.318). These three variables explained 23.7% of the variance in antibiotic resistance knowledge scores. Conclusions Despite high eHealth literacy, nursing students hold misconceptions about antibiotic treatable conditions and insufficient knowledge of antibiotic resistance. This highlights the need to integrate antibiotic contents into nursing curricular and enhance eHealth literacy for better access and navigate health information.

Heart failure is a chronic condition that impacts the health, well-being, and quality of life of people with heart failure. Living with heart failure requires consistent and effective self-care for preventing rehospitalization. Research on transitional care interventions that integrate evidence-based practice is limited, and its combined impact justifies further rigorous investigation. This randomized controlled trial aimed to examine the effects of a transitional care support program on self-care behavior, quality of life, and hospital readmission in people with heart failure at a tertiary hospital in northeastern Thailand. Sixty-six participants were randomly assigned to the experimental group (n = 33) and the comparison group (n = 33) using a computer-generated simple randomization sequence. The experimental group received a four-week Transitional Care Support Program developed by the researchers, in addition to usual care, while those in the comparison group received only usual care. Data were collected at three time points: baseline, immediately post-intervention (week 4), and eight weeks after the program ended (week 12), using the Demographic and Health Record Form, the Self-Care of Heart Failure Index, and the Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics, a mixed-design repeated measures analysis of variance, and the Chi-square test. The results revealed that the experimental group had significantly higher self-care behavior and quality of life than the comparison group. Furthermore, the experimental group had a significantly lower number of hospital readmissions within 28 days after discharge than the comparison group. Advanced practice nurses can play a vital role in implementing this program for people with heart failure during the transition from hospital to home. However, further testing with a larger sample size and in various settings is needed before the program can be widely adopted.

โรคปอดอุดกั้นเรื้อรังเป็นปัญหาสุขภาพและเป็นสาเหตุการตายที่สำคัญทั้งในประเทศไทยและทั่วโลก มีการดำเนินของโรคอย่างต่อเนื่องและมีการฟื้นกลับไม่เต็มที่ ส่งผลต่อการทำหน้าที่ของร่างกายและคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย แนวทางในการดูแลรักษาผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังมุ่งเน้นการช่วยลดอาการเหนื่อยหอบและลดความเสี่ยงในการเกิดอาการกำเริบ ซึ่งมีความต้องการการดูแลหลายด้าน จึงต้องการการดูแลจากทีมสหสาขาวิชาชีพ เพื่อช่วยส่งเสริมผลลัพธ์ผู้ป่วยและคุณภาพการดูแล การศึกษาที่ผ่านมาพบว่าการดูแลผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังโดยทีมสหสาขาวิชาชีพช่วยให้ผลลัพธ์ทางคลินิกดีขึ้น แต่การประเมินผลลัพธ์อาจไม่ครอบคลุมที่จะสะท้อนถึงคุณภาพการดูแลที่ได้รับจากทีมสหสาขาวิชาชีพ จากแนวคิดการประเมินคุณภาพการให้บริการของโดนาบีเดียนด้านผลลัพธ์ ซึ่งเป็นการประเมินการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับผู้ป่วยอันเป็นผลมาจากผู้ให้บริการ ประกอบด้วยการประเมินการเปลี่ยนแปลงภาวะสุขภาพ ความรู้ พฤติกรรม...