Objective: The coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic disrupted all routine health care services and resulted in a significant reconfiguration of urologic cancer services and care pathways across the globe. This study aimed to retrospectively determine the pandemic’s impact on the urologic oncological surgery outcomes at a high-volume referral center. Materials and methods: We compared the number and histopathological outcomes of urologic oncological procedures in a referral center coded during the pandemic and data of the period before the pandemic as control. Data were extracted from patient files and hospital records. The pathological examination included a complete histopathological staging according to TNM stage. Results: A total of 683 patients were included in the study, 424 (62%) of which were operated in the pre-pandemic period. There was a 39% decline in urologic oncological surgical activity in the pandemic, mostly in renal and prostate cancer. The mean tumor size was larger in renal cancer patients who underwent surgery during the pandemic (5.6 cm vs 4.5 cm, p=0.002). During the pandemic, more lymph node involvement was seen after radical cystectomy and prostatectomy (50% vs 27.8%, p=0.024 and 12.5% vs 4.5%, p=0.026, respectively). No differences in terms of main pathologic features were observed in patients undergoing radical orchiectomy. Conclusion: COVID-19 appeared to adversely effect oncologic outcomes in patiens undergone surgery for prostate and bladder cancer. Tumor development induced by a delay in diagnosis may cause severe consequences for patients. Reprioritizion of non-deferrable urologic oncological seems crucial.

Amaç: Prostat spesifik antijen dansitesi (PSAD), prostat kanseri tanısında kullanılan serum prostat spesifik antijen (PSA) düzeyinin prostat volümüne oranlanması ile elde edilen tanısal bir belirteçtir. Prostat büyümesi ile PSA düzeylerindeki artışın korele olması nedeniyle tanısal değerlendirmede bu oran sıklıkla kullanılmaktadır ancak cerrahi sonuçların öngörülmesinde kullanılmamaktadır. Bu çalışmanın amacı, lokalize prostat kanseri için robotik radikal prostatektomi geçiren hastalarda PSA dansitesinin cerrahi sonuçlar ve postoperatif komplikasyonlar üzerindeki etkisini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif kohort çalışması, Temmuz 2020 ile Haziran 2022 arasında robotik RP uygulanan 154 hastanın verilerini analiz etmiştir. PSAD, preoperatif PSA düzeyinin (ng/mL) transrektal ultrason (TRUS) veya multiparametrik MRG ile elde edilen prostat hacmine (mL) oranı olarak hesaplanmıştır. Elektronik dosya arşivi taraması ile toplanan veriler demografik bilgiler, preoperatif PSA düzeyleri, prostat hacmi, cerrahi parametreler ve postoperatif sonuçları içermektedir. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 65 (6,69) olup, yaş aralığı 46 ile 80 arasındadır. Preoperatif PSA düzeyleri 2.19 ile 35.4 ng/mL arasında değişmekte ve ortalama 7,75 (4,73) ng/mL olarak bulunmuştur. Prostat hacmi ortalama 47,73 (16,1) mL'dir. PSAD değerlerinin dağılımında hastaların %18,8'i düşük risk, %34,4'ü orta-düşük risk, %22,1'i orta-yüksek risk ve %24,7'si yüksek risk grubundadır. Daha yüksek PSAD ile pozitif cerrahi sınır oranları %18,75, %31,91, %44,12 ve %51,22 olarak saptanmıştır. PSAD'nin vezikoüretral anastomoz stenozu (VUAS) (p=0.8) veya anastomoz kaçakları (p=0.9) üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamıştır. Lojistik regresyon analizi, PSAD (katsayı 3.02, p=0.051) ve T3a kanserin (katsayı 1.48, p=0.018) pozitif cerrahi sınırların anlamlı prediktörleri olduğunu göstermiştir. ROC eğrisi analizinde, PSAD'nin AUC değerinin (0.65), T3a kanserin AUC değerinden (0.55) daha yüksek olduğu saptanmış olup bu durum PSAD’nin T3a kanserden daha iyi bir pozitif cerrahi sınır belirteci olabileceğini göstermektedir. Sonuç: Bu çalışma, robotik radikal prostatektomi geçiren hastalarda yüksek PSAD'nin pozitif cerrahi sınır riskini artırdığını ve cerrahi sonuçları öngörmede önemli bir biyobelirteç olabileceğini göstermektedir. Ancak, PSAD'nin postoperatif komplikasyonlar üzerinde anlamlı bir etkisi yoktur, bu da daha fazla araştırmaya ihtiyaç olduğunu göstermektedir. PSAD, cerrahi sonuçların iyileştirilmesinde önemli bir rol oynayabilir.

Background/Objectives: Our objective is to evaluate the long-term effects of radical cystectomy and Bricker ileal conduit urinary diversion on upper urinary tract function and structure, with a specific focus on radiological and laboratory changes in renal function. Methods: A retrospective analysis was conducted of 120 patients who underwent radical cystectomy (RC) and Bricker ileal conduit urinary diversion between 2010 and 2024. Clinical, laboratory, and radiological data were assessed over a 24-month follow-up period. Renal parenchymal thickness, kidney volumes, and hydronephrosis grades were analyzed, and the relationship between interventions and renal outcomes was examined. Results: Postoperative follow-up showed a progressive decrease in renal parenchymal thickness and kidney volume, particularly in the left kidney. Hydronephrosis occurred in both renal units, with higher rates on the left side. Despite these changes, only a subset of patients required intervention, typically due to sepsis, acute renal failure, or pain. No significant deterioration in median estimated glomerular filtration rate values was observed; however, patients with interventions showed higher anteroposterior diameter/parenchymal thickness ratios, suggesting increased parenchymal damage. Conclusions: Following radical cystectomy and Bricker ileal conduit diversion, mild to moderate hydronephrosis is not uncommon and does not always necessitate intervention, especially in patients without clinical symptoms. Radiological parameters like renal parenchymal thickness and kidney volume may be valuable for monitoring renal deterioration. Careful follow-up and selective intervention are crucial in preserving renal function in this patient group.