Sinkholes, commonly observed in karstic regions, are landforms with unpredictable formation time and location. These landforms are an important natural disaster that threaten human life and country economies. Sinkholes, observed as cover collapse or depressions in nature, may be easily identified with remote sensing methods (digital elevation models, satellite and aerial photographs, etc.). These methods reduce time and labor burdens before field investigations. In this study, the aim was to accurately identify sinkholes by training a deep learning method with hillshade images obtained from DEM data. In line with this aim, the study area was identified as the Karapınar region (Konya, Türkiye), where many sinkholes have formed in recent periods linked to climatological and anthropological factors. In this study, 5 different (nano, small, medium, large and x-large) sinkhole detection models were developed using YOLO v8. The developed models provided high success rates in detecting sinkholes with different diameters and depths.

This study aims to determine the lineaments in the Palaeozoic - Cenozoic rocks outcropping around Gülşehir (Nevşehir) using Landsat-8 satellite images, shaded relief and slope maps and to compare them with field studies. Faulted structures in the region are formed by E-W trending thrusts, NE-SW trending reverse faults and NW-SE trending normal faults. A Digital Elevation Model (DEM) was used to produce the lineament maps. Google Earth and Landsat 8 images were also used. The shaded relief map (SRM) and slope map were derived from the DEM. The analysis of the produced linearity maps showed that the slope map and the integrated (SRM) map were more consistent with the field data. The lineament maps derived from the slope maps are largely consistent with the faults and fractures identified in the field. According to the strike maps, N15-300E and N75-900W orientated structures dominate the region. Lineaments show a tendency in all directions due to polyphase deformation.

Batı Anadolu genişleme bölgesinin doğu sınırını oluşturan Fethiye-Burdur Fay Zonu, güneyde Fethiye körfezinden başlayıp kuzeyde Çay’a (Afyon) kadar uzanan, yaklaşık 310 km uzunluğunda, KDGB gidişli sol yönlü doğrultu atım bileşenli oblik normal ve normal faylardan oluşan aktif bir fay zonudur. Bu çalışmanın amacını, zonun kuzeyinde Burdur-Kozluca arasında kalan bölümün jeolojik ve neotektonik özelliklerinin incelenmesi oluşturur. İnceleme alanının jeolojisini açısal uyumsuzluklarla birbirinden ayrılan Geç Triyas-Geç Kretase yaşlı temel kayaları, Geç Miyosen-Erken Pleyistosen yaşlı eski havza çökelleri ve Kuvaterner yaşlı genç havza çökelleri teşkil eder. Eski havza çökelleri deformasyon geçirmiş göl ortamında çökelmiş sedimanter bir istifi içeren Burdur formasyonu ile alüvyal yelpaze çökellerini içeren Tefenni formasyonundan oluşur. Genç havza çökelleri deformasyon geçirmemiş olan alüvyal yelpaze, asılı teras ve güncel akarsu sedimanlarından oluşur. Fethiye-Burdur Fay Zonu’nun çalışma alanı içerisindeki en önemli yapısal unsurları KD-GB uzanımlı Burdur Havzası ile bu havzayı sınırlayan sol yanal oblik normal Burdur ve Karakent faylarıdır. Günümüz Burdur Havzası’nın gelişiminde önemli rol oynayan büyük ölçekli bu fayların yanı sıra, inceleme alanında KD-GB ve KB-GD uzanımlı sol yanal oblik normal ve normal faylar ile Geç Miyosen- Pliyosen yaşlı çökeller içerisinde KD-GB, KB-GD ve K-G gidişli küçük ölçekli normal faylar da gelişmiştir. Yapısal analizler, bölgenin günümüzde KB-GD yönlü gerilme rejiminin hâkimiyetinde olduğunu göstermektedir.

Bu çalışmada, Obruk Platosunda (Karapınar-Konya) bulunan Meyil Obruk gölünün fiziksel ve jeolojik özelliklerinin araştırılması ve iklim değişikliği nedeniyle gölün suyundaki renk değişimine neden olan mikroorganizmaların belirlenmesi amaçlanmıştır. Meyil Gölü’nün uzun ekseni 650 m, kısa ekseni ise 540 m’dir. 2020 yılı itibariyle obruğun suya kadar olan derinliği 80 m ve ağız alanı 0,3 km2’ dir. Obruğun ağız kesiminin en üst seviyedeki kotu 1050 m’dir. Meyil Obruğu Miyosen-Pliyosen yaşlı gölsel kireçtaşı-marn-çamurtaşı-kiltaşı ardalanması şeklindeki kayaçlar içinde oluşmuştur. Küresel ısınma ve aşırı su kullanımı nedeniyle su seviyesi düşmüş ve gölün alanı oldukça küçülmüştür. Ayrıca obruk içinde günümüzde tekrar hareketlenmeyi gösteren dairesel yarıklar bulunmaktadır. Çalışma kapsamında gönderilen su örneğinden siyanobakteri taksonlarından Phormidium sp., Toxifilum sp., Geitlerinema sp. (1, 2), Leptolyngbya sp. (1, 2) ve diyatom taksonlarından Pseudostaurosira sp. ve Nitzschia amphibia izole edilerek morfolojik ve moleküler tanımlamaları gerçekleştirilmiştir. İzole edilen taksonları muhafaza etmek için Ege Üniversitesi Biyomühendislik Bölümünde bulunan mikroalg kültür koleksiyonuna (EGE-MACC) taksonların eklenmesi ve korunması gerçekleştirilmiştir.