Diabetic foot ulceration affects one in four diabetics, and half of these wounds become infected. This leads to severe impairment of healing, loss of limb, and sometimes even death of the patient. The principles of treatment of infected diabetic foot ulcer are described in current guidelines of...

The problem of hard-to-heal wounds is associated with an increase in the incidence of civilization diseases. Venous leg ulcers, ischemic ulcers and wounds in diabetic foot syndrome are a particular problem, and the early detection of local wound infections is a serious interdisciplinary challenge in everyday practice. Local wound infections are often undetected or detected too late. They can impair physiological wound healing as well as lead to systemic infection and even sepsis. According to the statements that: “The fate of the wounded rests with the one who applies the first dressing” (Col. Nicholas Senna, 1897), and “The responsibility for the patient rests with the doctor who comes to the patient first” (John Murphy, Medical Society, Chicago, 1889) the success of the treatment of infected wounds depends to a particular extent on the prompt and proper response of those who come in contact with the patient first. The purpose of this document is to briefly present issues related to the problem of hard-to-heal wounds, indicate the direction of therapeutic management and diagnostic support for the staff (doctors and nurses) of primary healthcare units, care and treatment institutions and social welfare centers, general physicians and medical careers of patients suffering from hard-to-heal wounds. The developed TILI score is to facilitate the decision whether or not to use antiseptics and/or antimicrobial dressings in the effective therapy of a hard-to-heal wound.

Wstęp Jednym z poważniejszych powikłań cukrzycy jest zespół stopy cukrzycowej. Nieleczony, może prowadzić do utraty kończyny, a pacjenci, którzy przebyli wysoką amputację, są obarczeni bardzo dużym ryzykiem śmiertelności. Neuropatia cukrzycowa występuje pod postacią trzech głównych współistniejących form klinicznych – neuropatii czuciowej, ruchowej oraz autonomicznej. Suma tych zjawisk jest odpowiedzialna za powstanie owrzodzenia neuropatycznego. Zakażenie stanowi główny czynnik wikłający gojenie i prowadzący do amputacji kończyny. Cel Celem niniejszej pracy była analiza składu gatunkowego drobnoustrojów wywołujących infekcje u pacjentów leczonych z powodu zakażenia rany stopy cukrzycowej w Pracowni Leczenia Ran w Łodzi. Materiał i metody Przeprowadzono retrospektywną analizę losowo wybranych historii chorób 27 pacjentów w wieku 36–80 lat. Do obserwacji włączono pacjentów ze zmianami w obrębie stóp na podłożu neuropatycznym albo neuropatyczno-niedokrwiennym, u których rozpoznano klinicznie zakażenie rany na podstawie kryteriów wymienionych w wytycznych MGRSC (Międzynarodowa Grupa Robocza ds. Stopy Cukrzycowej). Materiał do badań stanowiły preparaty mikrobiologiczne pobrane z zakażonych ran stopy cukrzycowej. Badania wykonywano w kierunku bakterii tlenowych i beztlenowych, z zastosowaniem metody hodowlanej. Wyniki Najczęściej występującym typem stopy cukrzycowej w grupie badanej była stopa neuropatyczna, rozpoznana u 16 pacjentów, w tym u 10 osób będących w wieku dojrzałym i 6 osób w wieku starczym. Stopa cukrzycowa neuropatyczno-niedokrwienna wystąpiła u 11 osób, w tym u 2 pacjentów w wieku dojrzałym i 9 pacjentów w wieku starczym. U pacjentów powyżej 60. r.ż. częściej stwierdzano stopę cukrzycową mieszaną niż w grupie osób młodszych. Najczęściej izolowanym patogenem z zakażeń ran był gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus, obecny w 48,1% izolatów. Z zakażeń wielogatunkowych (13 izolacji) również najczęściej izolowano Staphylococcus aureus u 7 pacjentów oraz Enterococcus faecalis u 6 pacjentów. Dyskusja Brak korelacji pomiędzy typem cukrzycy pierwszym lub drugim a typem stopy cukrzycowej wynika z podobnego przebiegu powstawania powikłań, mimo odmiennego patomechanizmu prowadzącego do rozwoju samej cukrzycy. Nie stwierdzono ponadto korelacji pomiędzy liczbą wyizolowanych gatunków bakteryjnych a rozpoznaniem typu stopy cukrzycowej. W zakażeniach stopy cukrzycowej, przebiegających w klimacie umiarkowanym, ziarenkowce Gram-dodatnie są najczęściej stwierdzanymi patogenami. Wnioski Wyniki badania mikrobiologicznego są podstawą do dobrania najkorzystniejszego lokalnego schematu antybiotykoterapii empirycznej, która musi być włączana natychmiast po rozpoznaniu zakażenia, jeszcze przed obiektywnym ustaleniem czynnika etiologicznego. Wskazane jest, aby decyzję terapeutyczną opierać również na ocenie stanu klinicznego i rezultacie dotychczasowego leczenia empirycznego.

Zakażeniu ulega połowa owrzodzeń stopy cukrzycowej. Ok. 20% zakażeń kończy się wysoką amputacją.

Background: Diabetic foot ulcers (DFUs) are associated with substantial clinical and economic burden and impaired health-related quality of life (HRQoL). Although wound healing remains a core endpoint, recent consensus work identifies HRQoL as an essential outcome in DFU studies. This study describes wound healing, patient-reported outcomes, function, and safety in adults with DFU treated with silicone superabsorbent polymer (SAP) dressings. Methods: This exploratory prospective, multicenter, nonrandomized cohort study reports the DFU subgroup from a broader single-arm investigation conducted at eight specialist centers in Poland. Adults with superficial, noninfected DFUs received silicone SAP dressings for up to 6 weeks with standard offloading. Prespecified patient-reported outcome measures were the Patient Benefit Index for wounds (PBI-W) and the Wound Quality of Life questionnaire (Wound-QoL-17). Additional endpoints included wound area reduction (centralized digital planimetry), complete epithelialization, accelerometry-based activity, offloading adherence, and safety. Results: Twenty-eight participants were included (75.0% male; mean age, 63.4 years), with a median wound duration of 166 days. By the final visit, 21 (77.8%) achieved at least 20% wound area reduction before cleansing/debridement and 24 (85.7%) after cleansing/debridement; 6 (22.2%) achieved complete epithelialization. Mean global Wound-QoL improved from 2.4 ± 0.6 to 1.5 ± 1.0 (mean change, − 1.0 ± 0.8; P < 0.001), with greatest improvements in psyche and everyday-life domains. Mean PBI-W increased from 2.44 ± 0.94 to 2.94 ± 0.87 (mean change, 0.45 ± 1.10; P = 0.043). Activity intensity remained stable, offloading adherence exceeded 95%, and no device-related adverse events were reported. Conclusion: In this prospective DFU cohort, use of silicone SAP dressings within a structured care setting was associated with improvements in wound area reduction and wound-related quality of life over 6 weeks. These results highlight the feasibility of integrating patient-reported outcomes in DFU studies and provide a clinically relevant platform for future comparative and health-economic evaluations. Plain Language Summary: Diabetic foot ulcers are open wounds on the foot that can last for months and can affect far more than the skin. They can make walking harder, limit daily activities, increase anxiety, and require repeated clinic visits and dressing changes. Because of this, it is important to measure not only whether a wound becomes smaller, but also whether people feel and function better during treatment. We followed 28 adults with diabetic foot ulcers who were treated with 2 silicone dressings designed to absorb wound fluid and protect the surrounding skin. Patients were observed for up to 6 weeks and were also asked to complete questionnaires about quality of life and perceived treatment benefit. Most wounds improved during follow-up. Around 78% to 86% of patients achieved at least a 20% reduction in wound area, depending on whether the wound was measured before or after cleansing and debridement, and about 1 in 5 ulcers healed completely. Patients also reported meaningful improvements in wound-related quality of life, especially in emotional well-being and everyday life. Perceived treatment benefit also improved. Physical activity remained broadly stable, patients followed offloading recommendations closely, and no dressing-related safety concerns were identified. These findings suggest that silicone superabsorbent polymer dressings may support both wound improvement and patient well-being. Future studies should test these results against comparator dressings and should also measure costs and resource use so that the full value of treatment can be evaluated.