Amaç: Tüm dünyada son yıllarda Enterobacteriaceae ailesi üyeleri arasında çoklu ilaç direncine sahip izolatlar artış göstermekte ve enfeksiyonların tedavisinde zorluklara yol açmaktadır. Bu çalışmanın amacı, Genişlemiş Spektrumlu Beta-Laktamaz Üreten ve karbapenem dirençli Enterobacteriaceae izolatlarına karşı seftazidim-avibaktam’ın in vitro etkinliğinin araştırılmasıdır. Yöntem: Çalışmaya, laboratuvarımıza gönderilen çeşitli örneklerden izole edilen, genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üreten 114 Enterobacteriaceae türü dahil edildi. İzolatların tanımlanması ve antimikrobiyal duyarlılıkları otomatize sistemler kullanılarak gerçekleştirildi. İzolatların seftazidim avibaktama duyarlılıklarının saptanması amacıyla CAZ/AV 10/4 mg (Bioanalyse) ile disk difüzyon testi; zon çaplarının değerlendirilmesi için European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing (EUCAST) rehberi kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmaya 42 tanesi (%36.8) Escherichiae coli ve 72 tanesi (%63,2) Klebsiella pnemoniae olmak üzere toplam 114 tane Enterobacterales suşu dahil edildi. Suşların %44.7’si idrar örneklerinden izole edilmiştir. Tüm izolatların 67 (%58.8)’si karbapenemlere duyarlı iken, 47 (%41.2)’si karbapenemlere dirençli olarak bulundu. 103 tanesi (%90,4) ceftazidim avibactama duyarlı iken, 11 tanesi (%9,6) dirençli olarak saptandı. Sonuç: Genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üreten veya metallo-β-laktamaz dışında karbapenem dirençli Enterobacteriaceae suşları için mevcut en iyi tedavi seçeneği, mümkün olduğunda ve fiyatın kullanımına izin verdiği durumlarda seftazidime-avibaktamdır.

Stenotrophomonas maltophilia, özellikle bağışıklığı baskılanmış hasta popülasyonunda ve toplum kökenli vakalarda önemi giderek artan fırsatçı bir patojendir. S. maltophilia'nın neden olduğu enfeksiyonların tedavisi birçok antibiyotiğe karşı intrensek direnci nedeniyle oldukça zordur. Bu çalışmanın amacı, on yıllık bir süre içinde izole edilen S. maltophilia suşlarının yıllar içerisindeki direnç oranlarının değişiminin irdelenmesi ve S. maltophilia enfeksiyonu için risk faktörlerinin değerlendirilmesidir. On yıllık süre boyunca (Ocak 2010 – Aralık 2019) çeşitli klinik örneklerden izole edilen S. maltophilia klinik izolatlarının antibiyotiklere direnç oranları retrospektif olarak incelenmiştir. İzolatların identifikasyonu ve antimikrobiyal duyarlılıkları VITEK2 Compact (BioMérieux, Fransa) ile çalışılmıştır. Çalışmaya toplam 276 S. maltophilia izolatı dahil edilmiş, her hastadan tek izolat alınmıştır. İzolatların %20.7'si ayaktan, %79.3'ü hastanede yatan hastalardan izole edilmiştir. Yatan hastaların %38.8’inin (85/219) yoğun bakım ünitesindeki hastalardan oluştuğu gözlenmiştir. Hastaların %64.5’inin erkek, %35.5’inin kadın; yaş ortalamalarının erkeklerde 60, kadınlarda 66 olduğu saptanmıştır. Çalışmaya dahil edilen izolatların %53.6’sı (148/276) alt solunum yolu örneklerinden izole edilmiştir. Antibiyotik duyarlılıkları trimetoprim-sülfametoksazol (SXT), levofloksasin ve seftazidim için sırasıyla %92.8, %93.1 ve %60.1 olarak tespit edilmiştir. 2010-2014 yılları arasındaki ve 2015-2019 yılları arasındaki antibiyotik direnç oranları karşılaştırıldığında ikinci dönemde seftazidim (p<0.001) ve levofloksasin (p<0.001) direnç oranının düştüğü ancak SXT direnç oranının arttığı tespit edilmiştir (p=0.485). Sonuç olarak çalışmamızdaki S. maltophilia izolatlarına karşı levofloksasin ve SXT etkisini sürdürmektedir. İstatistiksel olarak anlamlı olmamasına ragmen, SXT’ye karşı artan direnç oranları açısından dikkatli olunmalıdır. Ayrıca antimikrobiyal direnç oranları değişiklik gösterebileceği için her hastane kendi antimikrobiyal direnç oranlarını takip etmeli, ampirik tedavi politikasını kendi direnç durumuna göre belirlemelidir.

Amaç: Günümüzde hala cinsel yolla bulaşan hastalıklar içinde önemli bir sağlık sorunu oluşturan sifilizin erken teşhisi hastalığın tedavisi ve kontrolü için temeldir. Çalışmamızda sifiliz tanı ve izleminde kullanılan testlerin istem nedenlerini ve sonuçlarını değerlendirmek amaçlanmıştır. Yöntem: 1 Ocak 2019-31 Aralık 2019 tarihleri arasında, treponemal testleri pozitif olan 88 hastanın tanı, tedavi ve takibi açısından istenen serolojik testleri, şikayetleri ve koinfeksiyonları retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 41±17.97, en fazla seropozitiflik oranı cinsel aktif yaş grubu olan 18-44 yaşta olup ve %69.3’ü erkek hastaydı. 33 hastada (%37.5) doğrulama testi olan TPHA testinin hiç istenmediği, 40 hastada (%45.4) tedavi öncesi veya sonrası CMIA testinin fazladan tekrarlandığı, 33 hastada (%37.5) tedavi takibinde gereksiz TPHA titre istendiği ve sadece 13 hastada tedavi takibinde gerekli olan VDRL titre çalışıldığı saptanmıştır. CMIA test sonucu 1.00-2.00 s/co değerleri arasında yalancı pozitifliğin %90 (9/10) olduğu, 12 s/co ve üzerinde ise yalancı pozitifliğe hiç rastlanılmadığı görülmüştür. Sonuç: Klinisyenlerin laboratuvarlarında kullanılan tanı algoritmalarını bilmeleri laboratuvar ile iş birliği içinde olması, gereksiz ve yetersiz test istemlerinin önüne geçilmesi, sifilizin doğru tanısı ve tedavi takibinin uygun şekilde yapılması önem arz etmektedir.