Giriş: Kadınlar, menopoz döneminde fiziksel ve psikolojik semptomlar nedeni ile yaşam kalitelerinde önemli ölçüde düşüş yaşayabilmektedirler. Bireyin menopoza yönelik algı ve tutumu bu sürecin yönetiminde çok önemlidir. Çalışmamızda kadınların menopoz algılarını ve semptom düzeylerini etkileyen faktörleri araştırmayı amaçladık. Yöntem: Tokat ilinde belirlenen 11 aile hekimliği birimine 01.11.2021 – 01.12.2021 tarihleri arasında başvuran 40-60 yaş arasındaki kadınlara, araştırmacılar tarafından literatür taranarak hazırlanan anket formu uygulanmıştır. Anket formu sosyo-demografik bilgileri sorgulayan bölüm, Menopoz Semptom Değerlendirme Ölçeği ve Menopoz Tutum Değerlendirme Ölçeği’nden oluşmaktadır. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 870 kadının yaş ortalaması 49,9 ± 6,4’dir. Kadınların menopoz semptom ölçeği ortalama skoru 13,5±10,1 ve menopoz tutum ölçeği ortalama skoru 26,8±7,0 idi. VKİ skoruna göre karşılaştırıldığında; normal gruptaki kadınlar kilolu ve obez gruplara göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde menopoz semptom değerlendirme ölçeğinden daha düşük puan almışlardır (p=0,012). Eğitim durumuna göre incelendiğinde üniversite ve lise mezunu kadınların istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha az semptom deneyimledikleri görülmüştür (p<0,001). Algılanan gelir düzeyi karşılaştırmasında, orta gelir grubundakilerin yüksek ve düşük gelir gruplarındakilere göre menopoz tutumlarının daha olumlu olduğu görülmüştür (p=0,002). Semptom skorlarına bakıldığında semptom ölçeğinin tüm alt gruplarında ve toplamda ‘düşük’ gelir grubunun daha yüksek skora sahip olduğuı görülmüştür (<0,001). Sonuç: Menopoza yönelik tutum ve deneyimlenen semptom yoğunluğu, toplumsal ve bireysel birçok değişken neden ile farklılık göstermektedir. Kadınlara ve onların destekleyicileri olmaları nedeni ile genel topluma yönelik, yapılandırılmış eğitim programlarının menopoz sürecinin yönetiminde son derece etkili olabileceğini düşünüyoruz.

Amaç: Zona, varicella zoster virüsünün sorumlu tutulduğu, özellikle yaşlı ve immün sistemi baskılanmış bireylerde görülen enfeksiyöz bir hastalıktır. Çalışmadaki amacımız kanser tanılı hastada zona enfeksiyonlarını klinik ve demografik açıdan değerlendirerek önemine dikkat çekmek ve bu grup hastalarda takip ve profilaksinin oluşturulacak protokollerde yer alması gerektiğini vurgulamaktır. Gereç ve yöntem: Ekim 2009-Temmuz 2019 tarihleri arasında Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde onkolojik tedavi görmekte iken zona tanısı alan 100 hasta çalışmaya alındı. Hasta dosyaları ve otomasyon sistemindeki bilgiler retrospektif olarak incelenerek veriler elde edildi. Hesaplamalarda hazır istatistik yazılımı kullanıldı. Bulgular: Araştırmaya dahil edilen vakaların yaş ortalaması 64,1±11,89, tanı anında ortalama kanser süresi 23,24±22,5 ay, %42’si kadın ve %58’i erkek cinsiyet olarak bulunmuştur. Hastalarda kolorektal kanser %20, akciğer kanseri %14 ve mide kanseri %11 oranları ile en sık saptanan türler olmuştur. Radyoterapi alan 28, almayan 72 kişi iken, kemoterapi alan 53, almayan 47 kişidir. Erkeklerde zona görülme sıklığı kadınlara göre istatistiksel açıdan anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p:0,030). Zona vakalarının en sık gözlendiği mevsimler sonbahar (%30) ve kış (%30) olarak saptanmıştır. Hastalarımızda %67 oranı ile en sık torakal dermatom tutulumu gözlenmiştir. Tedavide en sık tercih edilen ilaç kombinasyonu sistemik valasiklovir tedavisi, B12 vitamini takviyesi ve topikal olarak önerilen krem veya merhemlerdir(%34). Hastaların %14’ünde zona nüks etmiş, %8’inde postherpetik nevralji gelişmiştir. Sonuç: Kanser gibi immün sistemi etkileyen hastalığı bulunan bireylerde zonanın erken tanı ve tedavisi, hastanın sık aralıklarla takip edilmesi son derece önemlidir. Bunun için aile hekimleri sık görülebilen zona lezyonları hakkında bilgilendirilmeli ve bu hastalarda gelişebilecek komplikasyonları takip açısından gerekli eğitimlerle desteklenmelidirler.

Amaç Anemi, gelişmemiş ülkeler için önemli bir toplum sağlığı sorunudur. Görülme sıklığının sosyo-ekonomik düzeye bağlı olarak bölgeden bölgeye dahi değişebiliyor olması bu konuyla ilgili farklı bölgelerde yapılan çalışmaların kıymetini arttırmaktadır. Biz de bu çalışmamızda bir üniversite hastanesine sünnet için başvuran sağlıklı çocuklarda rastlantısal tespit edilen anemi prevalansını bulmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem Çalışmamızda Ekim 2015-Ekim 2020 tarihleri arasında Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Üroloji Polikliniğine sünnet istemi ile başvuran 0-11 yaş aralığındaki çocukların işlem öncesi rutin bakılan tam kan tetkiki sonuçları retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Bulgular Çalışmaya sünnet için başvuran 436 erkek çocuk dahil edilmiştir. Yaş ortalamaları 5,4±3,2 olarak bulunmuştur. Çalışmaya alınanların hemoglobin ortalaması 12,5±1,2 gr/dl olarak bulunmuştur. Hemoglobin değerlerine göre 20 (%4,6) çocukta anemi tespit edilmiştir. Anemi tespit edilen çocukların yaş ortalamaları 4,2±4,4 olarak hesaplanmıştır. Bu çocuklar yaş gruplarına göre değerlendirildiğinde 0-1 yaş grubunda 5 (%25) kişi, 2-4 yaş grubunda 7 (%35) kişi, 5-7 yaş grubunda 5 (%25) kişi, 8-11 yaş grubunda 3 (%15) kişi bulunmaktadır. RDW değeri %12’den büyük hemoglobin ve MCV değerleri de yaşa göre düşük olan ve demir eksikliği anemisi lehine değerlendirilen 11 (%2,5) çocuk tespit edilmiştir. Sonuç Anemi ülkemiz genelinde olduğu gibi bizim bölgemizde de sıkça görülen hastalıklardan biridir. Şikayeti olmayan çocuklarda dahi anemi tanısı konulabilmektedir. Hekimin bunu bilerek yaklaşması hastalığın erken tanı alması ve daha kolay tedavisi edilmesini sağlayacaktır.

Aim: The aim of this study was to evaluate the psychoeducation sessions we held with the caregivers of advanced terminal cancer patients in our palliative care center in terms of the physical, psychological, social and economic problems experienced by the participants. Material and Methods: It is a qualitative study in which the impressions of the palliative care team were evaluated in the psychoeducation sessions held with the caregiver relatives of terminal cancer patients between September 1 and December 31, 2019 at Tokat Gaziosmanpaşa University Palliative Care Center. A total of 68 caregiver relatives attended 11 sessions. In the sessions, notes were taken by the palliative care team with the permission of the participants. By categorizing the data, the most common problems and needs of the relatives of the patients were determined. Results: The mean age of the participants was 47.8±13.9 and 60.3% were female. The most common physical problems in the participants; insomnia, headache and loss of appetite were observed. Participants stated their emotional changes as helplessness, stress, anger, sadness and loneliness. The lack of knowledge about the disease and treatment process was observed in the majority of the participants. In our psychoeducation sessions, the participants stated that talking about their feelings and experiences and feeling that they were understood made them 'very comfortable and realized that they desperately needed it'. Conclusion: Meeting with the relatives of patients who have similar problems and enabling them to express their problems in the presence of experts will be beneficial in terms of awareness, insight and education.

We reported on 65 years old patient who has colon cancer and referred to our palliative care center with pain due to enlarging metastatic mass on the dorsal of the right hand. She had swelling and numbness on her jaw. Computed tomography (CT) scan was performed for mandible imaging and two pathologic fractures were detected on the right corpus and right condyle of the mandible. Clinicians should consider possible metastases for terminal stage cancer patients.