This study focused on an archaeozoological analysis of the morphology and osteometry of bovine proximal phalanges. The examined material consisted of 446 complete specimens recovered from an archeological site in Wrocław, Poland (St. Vitus and St. Catherine Streets and New Market Square). The assemblage was divided into eight chronological groups spanning the period from the Early Middle Ages to the Modern Era. The archaeozoological investigation included osteometric measurements and an assessment of morphological variation. Observed changes in bone dimensions were interpreted in relation to patterns of animal exploitation, successive stages in the development of proto-urban and urban settlement in Wrocław, and environmental influences. A critical evaluation of the osteometric data demonstrated that the greatest length of the proximal phalanx should not be used as an additional proxy for estimating withers height when complete metapodial bones are absent from an archeological assemblage. Furthermore, computed tomography (CT) analysis revealed the presence of metal alloys within the medullary cavity of several bones, indicating intentional human modification of the material in the past.

Bu çalışma, Erken Cumhuriyet Dönemi mimarlık tarihçiliğinin önemli isimlerinden Sedat Çetintaş’ın, Türk mimarlığının kökenine dair Albert Gabriel ve Ernst Diez gibi araştırmacıların görüşlerine yönelik eleştirilerini ele almaktadır. Çetintaş, Batı merkezli sanat tarihi yazımında Türk mimarisini başka kültürlerin etkisiyle açıklayan yaklaşımları “tarafgüder” olarak nitelendirmiş; kendi saha araştırmaları ve rölöve çalışmaları üzerinden bu görüşlere karşı itirazlar geliştirmiştir. Çalışmada; Hüdavendigâr Camii’nin teknik özellikleri ve Ayasofya’nın Osmanlı mimarisi üzerindeki etkisi gibi konular etrafında şekillenen bu tartışmalar, dönemin Türk Tarih Tezi ve ulusal kimlik arayışları bağlamında incelenmektedir. Çetintaş’ın belgelemeye dayalı ancak seçici bir tutum sergileyen yaklaşımının, mimarlık tarihini teknik bir alanın ötesinde ideolojik ve metodolojik bir tartışma zemini hâline getirdiği görülmektedir. Bu yönüyle çalışma, söz konusu tartışmalar üzerinden Erken Dönem Türk sanat tarihi yazımındaki farklı yaklaşımları ve dönemin akademik atmosferini anlamayı amaçlamaktadır.

Most of the traditional houses in western Anatolia are a type of hımış (traditional timber frame) structure. Deterioration of these traditional houses is mostly due to their abandonment. Abandonment causes the structure’s load-bearing system vulnerable to environmental effects and ultimately weakens the structure against seismic loads. A case study is performed on the Orhaneli houses. Building-scale suggestions are proposed towards the conservation of these houses based on the performed analysis and documentation. The results of simplified limit analysis of 20 houses utilized in this study are presented and the need for finite element modeling of these structures with sophisticated connection detailing is underlined. It is observed that the majority of examined houses are resilient for the seismic events of 50% probability of exceedance in 50 years, however, they need to be retrofitted for the seismic events of 10% probability of exceedance in 50 years.