This study examines the impact of technological innovation, digitalization, and information and communication technologies (ICTs) on trade-related carbon emissions (TAEs) and the role of economic growth in this relationship. Using data from the 15 countries with the highest carbon emissions in the world for the period 1997–2022, analyses were conducted with Panel-Corrected Standard Errors (PCSEs), Seemingly Unrelated Regression (SUR), and Driscoll–Kraay (D-K) estimators. TAEs provide a more comprehensive environmental assessment than traditional emission calculations by taking into account the impact of international trade on carbon emissions. The findings show that technological innovation, digitalization, and ICTs use increased trade-related carbon emissions, and economic growth further strengthens this effect. These results reveal that sustainable production models and green energy policies should be emphasized more in order to minimize the environmental impacts of technological developments and economic growth. The findings of this study provide important strategic information for policymakers, environmental regulators, and international trade institutions in developing sustainable technology and trade policies to reduce carbon emissions.

Günümüz iş dünyasında hızla ilerleyen dijital dönüşüm, çalışanların iş tatmini ve iş-yaşam dengesi gibi hususları belirgin bir biçimde etkileyen temel faktörler olarak öne çıkmaktadır. İş performansını ve çalışan refahını büyük oranda şekillendiren bu etkiler, iş-yaşam dengesi ve iş tatmini kavramlarının artan bir öneme sahip olduğunu göstermektedir. Bu bağlamda, sağlıklı bir iş-yaşam dengesini teşvik edecek stratejiler geliştirme gereksinimi, yöneticilerin önceliklerinden biri olarak belirgin bir yer tutmaktadır. Bu araştırma, dijital dönüşümün, çalışanların iş tatmini üzerindeki etkisi ve bu ilişkide iş-yaşam dengesinin alt boyutları ile aracı rolü olup olmadığını ortaya koymaya çalışmıştır. Araştırma bankacılık sektöründe çalışan 393 çalışandan toplanan anketler ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında toplanan veriler SPSS for Windows 25.0 ve AMOS 25.0 paket programları aracılığı ile analiz edilmiştir. Tüm ölçekler için doğrulayıcı faktör analizi uygulanmış, yapısal eşitlik modellemesi ile araştırma modeli test edilmiştir. Modelde iş-yaşam denegesi değişkeninin alt boyuları bazında aracılık etkisi olup olmadığı gözlenen yol analizi modeli ile bootsrap yöntemi kullanılarak test edilmiştir. Bulgulara göre, dijital dönüşümün, iş-yaşam dengesi ve iş tatmini üzerinde anlamlı bir doğrudan etkisinin olduğunu göstermiştir. Ayrıca, dijital dönüşüm ile iş tatmini arasındaki ilişkide iş yaşam dengesinin alt boyutlarından “işin yaşama olumlu etkisi ve yaşamın işe olumlu etkisi”nin kısmi aracılık rolü olduğunu gözlemlenmiştir. Çalışma, konusu açısından özgün bir niteliğe sahip olup, birebir başka bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bu bakımdan, gelecekte yapılacak çalışmalar için benzer araştırmalara ışık tutacağı düşünülmektedir.

Merkeziyetsiz Özerk Organizasyonlar (MÖO), blok zinciri teknolojisinin merkeziyetsiz ve değişmez yapısından yararlanarak, karar alma yetkisini merkezi bir hiyerarşi yerine üyeler arasında dağıtarak kurumsal yönetişimi dönüştürmektedir. Bu çalışma, MÖO'ların teknolojik temellerini, yönetişim çerçevelerini ve avantajları yanında zorlukları ve riskleri de verilen iki örnekle ele almaktadır. MÖO'lar şeffaflık, verimlilik ve özerklik gibi önemli faydalar sunarken, aynı zamanda güvenlik açıkları, yasal belirsizlikler ve ölçeklenebilirlik sorunları gibi çeşitli zorluklarla da karşı karşıyadır. The DAO ve Aragon gibi MÖO örneklerinin incelenmesi aracılığıyla, merkezi olmayan yönetişim modellerinin pratik uygulamaları, karşılaşılan riskler ve bu yapıların gelecekteki potansiyelleri detaylı olarak tartışılmaktadır. Çalışma, mevcut sınırlamaları gidermek için sağlam yönetişim mekanizmalarının geliştirilmesi, düzenleyici çerçevenin netleştirilmesi ve teknolojik yeniliklerin sürdürülmesi gerekliliğine vurgu yapmaktadır. MÖO'ların bu sorunların üstesinden gelmesi durumunda, dijital çağda daha kapsayıcı, şeffaf ve etkin karar alma süreçleri sunarak kurumsal yönetişimin geleceğini yeniden şekillendirme potansiyeline sahip olduğu belirtilmektedir.

Bu araştırma; VUCA olarak adlandırılan “Belirsiz, değişken, muğlak ve karmaşık çevrenin ortaya çıkardığı olumsuzlukların etkili, yaratıcı, bilinmeyenle baş edebilecek yönetim anlayışına sahip olan “Kuantum Liderlik” türünün diğer liderlik türlerinden daha etkili olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda yapılan araştırmada; Türkiye geneli yönetici düzeyinde bulunan kişilere “VUCA” ve “Kuantum Liderlik” ölçekleri kullanılarak nicel araştırma yöntemi olan anket tekniği uygulanmış olup toplamda 205 kişiye ulaşılarak ve anketlerin hepsi geçerli olmak kaydıyla gerekli analiz yöntemi yapılarak değerlendirmeye alınmıştır. Elde edilen veriler SPSS 22 programı ile analiz edilmiştir. Değerlendirmeler sonucunda “Kuantum Liderlik” türünün VUCA ve alt boyutları ile arasında anlamlı bir ilişki olduğu sonucuna varılmıştır. Bu araştırma, VUCA dünyasında var olan diğer liderliklerden farklı olarak Kuantum liderliği ele alıp bilimsel çalışmalara katkıda bulunacaklar ve kendilerini Kuantum lider olarak görüp geliştirmek isteyen yöneticiler ve yönetici adayları için önemli bir araç olacaktır.

This study examines the influence of perceived organizational justice on employees’ turnover intention, with a focus on the mediating role of organizational dissent. It aims to identify the key factors contributing to turnover intention within the technology sector and to explore the interplay between organizational justice and organizational dissent in shaping this outcome. A quantitative approach was employed, with data gathered through surveys administered to white-collar employees working in technology companies in Istanbul. The study sample comprised 402 participants. The findings reveal an inverse relationship between perceived organizational justice and turnover intention, indicating that lower perceptions of organizational justice correlate with higher turnover intention. Additionally, organizational dissent was found to significantly impact turnover intention, with perceived organizational justice acting as a mediator in this relationship. The results underscore the critical role of organizational justice in fostering job satisfaction and employee commitment, thereby reducing turnover intention in the technology sector. These findings are consistent with existing literature on the relationship between organizational justice and turnover intention, offering valuable insights into the factors influencing employee retention in high-tech industries. The implications for organizational management are discussed, particularly in terms of the importance of promoting fairness and addressing dissent in order to retain talent within technology firms.

Bu çalışma, dijital göçebelik kavramını sosyolojik bir perspektifle ele almaktadır. Dijital göçebeler, internet üzerinden çalışabilen ve herhangi bir mekâna bağlı olmadan işlerini sürdürebilen bireylerdir. Özellikle Covid-19 pandemisinden sonra dijital göçebelik hızla yaygınlaşmış ve iş yapma biçimlerinde köklü değişimlere yol açmıştır. Dijital göçebelik, bireylere esneklik ve özgürlük sunarken, sosyal güvencelerin eksikliği, iş güvencesizliği gibi zorluklar da barındırmaktadır. Bu çalışma, dijital göçebeliğin avantajlarını ve karşılaşılan sorunları incelemekte; aynı zamanda bu yaşam biçiminin toplumsal ve ekonomik etkilerini değerlendirmektedir. Dijital göçebeler, işverenler açısından daha geniş bir yetenek havuzuna erişim imkânı sunarken, bireyler açısından da farklı kültürleri deneyimleme ve seyahat etme fırsatı yaratmaktadır. Ancak bu esnek çalışma modelinin sosyal güvence eksiklikleri ve vergi düzenlemeleri gibi belirsizlikler içerdiği de vurgulanmaktadır. Sonuç olarak, dijital göçebelik, modern iş dünyasında önemli bir yer edinmiş olup, gelecekte iş yapma biçimlerinin evrilmesinde rol oynayacaktır