Amaç: İdrar yolu enfeksiyonları çocukluk çağında üst solunum yolu enfeksiyonlarından sonra en sık görülen enfeksiyondur. Çalışmamızda bölgemizdeki çocuklarda idrar yolu enfeksiyonlarında sık rastlanan mikroorganizmaların tespit edilmesi, saptanan üropatojenlerin antibiyotik direnç profillerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Temmuz 2019 ile Haziran 2022 tarihleri arasında idrar yolu enfeksiyonu tanısı ile takip edilen 4219 pediatrik hastanın idrar kültürü sonuçları ve antibiyotik direnç profilleri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. İdrar kültürlerinden izole edilen bakterilerin tanımlanması ve antibiyotik direnç profili tam otomatize BD Phoenix-100™ (Becton Dickinson Diagnostics, ABD) sistemi kullanılarak tespit edilmiştir. Sonuçlar Avrupa Antimikrobiyal Duyarlılık Testi Komitesi (EUCAST) kılavuzu doğrultusunda değerlendirilmiştir. Bulgular: İdrar kültürü sonuçları doğrultusunda %12,9 (546/4219) pozitiflik saptanmıştır. İzole edilen mikroorganizmaların %85,7’sinin (468/546) gram negatif bakteriler olduğu görülmüştür. İdrar yolu enfeksiyonu tanısı almış 533 hastanın 345’i (%64,7) kız, 188’i (%35,3) erkektir (p<0.05). En yüksek oranda üropatojen tespit edilen yaş aralığının %54,8 (n:292) ile 0-2 yaş aralığı olduğu görülmüştür (p<0.05). İdrar örneklerinde en sık izole edilen üropatojenler; Escherichia coli (%53,8), Klebsiella pneumoniae (%13,7) ve Klebsiella oxytoca ile Enterococcus faecalis (%5,1) olmuştur. En yüksek antibiyotik direnç oranının Escherichia coli için ampisilin (%56,1) ve amoksisilin-klavulanik asit (%42,9); Klebsiella pneumoniae için sefiksim (%44,0) ve amoksisilin-klavulanik asit (%41,3) olduğu saptanmıştır. Bölgesel antibiyotik direnç profilinin izlenmesi ampirik tedaviye yön vermek açısından önemlidir. Sonuç: Çalışmamızın sonuçlarına göre ampisilin, amoksisilin-klavulanik asit, trimetoprim-sulfametoksazol, sefiksim direnç oranları %20’nin üzerinde olduğundan, bu antibiyotiklerin idrar yolu enfeksiyonlarının ampirik tedavisinde tercih edilmemesi hem oral alınabilmeleri hem de düşük direnç oranları nedeniyle sefuroksim, fosfomisin ve nitrofurantoinin bölgemizdeki idrar yolu enfeksiyonlarının ampirik tedavisinde öncelikle tercih edilmesi gerektiği kanaatindeyiz.

The discovery of new therapeutic agents is crucial in the fight against antimicrobial resistance. The antimicrobial potential of apitoxin from Apis mellifera caucasica and A. m. carnica (Hymenoptera: Apidae) was tested in vitro against Gram-positive (Staphylococcus aureus ATCC-25923, Enterococcus faecalis ATCC-29212), Gram-negative (Escherichia coli ATCC-25922, Pseudomonas aeruginosa ATCC-27853) bacterial strains and a fungal pathogen (Candida albicans ATCC-10231). Using an electro stimulation technique, Apitoxin was extracted from honey bee colonies under standardized conditions between May 2022 and April 2023. The antimicrobial activity was evaluated using the disk diffusion method and the results were compared with standard antibiotics (ampicillin, vancomycin, trimethoprim-sulfamethoxazole, itraconazole) to calculate the antibiotic equivalence of the apitoxins. Apitoxin from both subspecies showed dose-dependent inhibitory effects against all microorganisms tested. The highest activity was observed against E. coli, with inhibition zone diameters of 16.6±0.2 mm for A. m. caucasica and 17.0±0.2 mm for A. m. carnica (p0.05). The results indicate that apitoxin has a broad spectrum of antimicrobial activity and could be used as a therapeutic agent.

Heterodirenç, fenotipik olarak duyarlı görünen bakteri popülasyonları içinde düşük sıklıkta bulunan ancak yüksek antibiyotik konsantrasyonlarına dirençli alt grupların varlığı ile karakterize edilen, giderek artan klinik öneme sahip bir antimikrobiyal direnç fenomenidir. Güncel çalışmalar, gram negatif patojenler arasında %18-31 oranında, bazı antibiyotik-bakteri kombinasyonlarında ise %27,4'e varan heterodirençli izolat sıklığı raporlamaktadır. Bu alt popülasyonlar rutin antimikrobiyal duyarlılık testleri ile tespit edilemediğinden, klinik olarak "duyarlı" kabul edilen izolatlarda beklenmedik tedavi başarısızlıkları, uzamış enfeksiyonlar ve direnç gelişimi gözlenebilmektedir. Heterodirencin ana mekanizmaları arasında tandem gen amplifikasyonu, plazmid kopya sayısı artışı, efluks pompa aktivasyonu ve hücre zarı değişiklikleri yer almaktadır. Tanısal açıdan, altın standart olarak kabul edilen popülasyon analiz profili (PAP) yöntemi mevcut olmakla birlikte, standardizasyon eksikliği ve uygulama zorluğu nedeniyle rutin kullanımı sınırlıdır. EUCAST ve CLSI rehberlerinde heterodirencin tanısına yönelik standart protokol bulunmaması, bu alandaki en büyük zorluklardan birini oluşturmaktadır. Bu derleme, heterodirencin moleküler mekanizmalarını, tanı yöntemlerini, klinik etkilerini ve gelecek perspektiflerini kapsamlı olarak ele almakta; hızlı tanı teknolojilerinin geliştirilmesi, klinik farkındalığın artırılması ve standardize protokollerin oluşturulması gereksinimini vurgulamaktadır.