Adolescence is a critical period in which significant developments occur in social-emotional learning skills and peer relationships. Therefore, it will be important to know which variables are effective in social-emotional learning skills and peer relationships and to determine whether there is a relationship between these two skills. This study is a cross-sectional field study based on the model of the quantitative descriptive survey. The research group of the research consists of 364 students between the ages of 14 and 18, those who are located in the Provincial Center, those who are associated with Bilecik Provincial Directorate of National Education in Turkey within the 2019-2020 Academic Year and those who continue their high school education. For the research data, Social-Emotional Learning Scale developed by Totan (2018) and Peer Relationships Scale developed by Kaner (2000) and personal information form about students were used. As a result of the findings, it was found that adolescents had the highest score in the sub-dimensions of responsible decision-making and commitment and the lowest in self-disclosure and loyalty. Self-awareness and relationship skills, which are the sub-dimensions of social-emotional learning, affect the peer relationship. Besides peer relationship was found to be positively associated with social-emotional learning.

Bu araştırmada okul öncesi dönemdeki çocukların duygu düzenleme ve kişiler arası problem çözme becerilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu araştırmanın çalışma grubu Konya il merkezinde bulunan Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı resmi anaokullarına, anasınıflarına, özel kreş ve gündüz bakım evlerine devam eden 6 yaş çocuklarından oluşmaktadır. Araştırmada genel tarama yöntemi kullanılmıştır. Araştırma verileri, Özdil ve Koruklu (2008) “Kişiler Arası Problem Çözme Ölçeği” ile Altan ve Yağmurlu (2010) “Duygu Düzenleme Becerileri Ölçeği” ve araştırmacıların oluşturduğu genel bilgi formu ile toplanmıştır. Araştırma sonucunda; okul öncesi dönemdeki çocukların duygu düzenleme ve kişiler arası problem çözme becerilerinde cinsiyet ve kardeş sayısı değişkeni açısından anlamlı farklılık gösterdiği bulunmuştur. Ayrıca okul öncesi dönemdeki çocukların duygu düzenleme düzeyleri ve kişiler arası problem çözme becerileri arasında pozitif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur. Bu durumda duygu düzenleme düzeyleri arttıkça kişiler arası problem çözme becerileri de artmaktadır. Yapılan regresyon analizi sonucunda ise duygu düzenleme becerisinin kişiler arası problem çözme becerileri toplam varyansının %37’sini açıkladığı belirlenmiştir.

Bu çalışmada gıda okuryazarlığı ile sağlıklı yaşam biçimi davranışları arasındaki ilişkinin araştırılması amaçlanmıştır. Bu araştırma kesitsel bir alan araştırması olup çalışmanın örneklemi Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesinde öğrenim gören 210 öğrenciden oluşmaktadır. Verilerin toplanmasında demografik bilgi formu, Algılanan Gıda Okuryazarlığı Ölçeği ve Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği II kullanılmıştır. Bulgular sonucunda öğrencilerin sağlıklı yaşam biçim davranışları ( x̄ ± ss= 133±11.2) ve gıda okuryazarlığının ( x̄ ± ss= 92±6.9) orta düzeyde olduğu bulunmuştur. Öğrencilerin cinsiyet, yaş, öğretim kademesi, bölüm ve BKİ hem gıda okuryazarlığı ile hem de sağlıklı yaşam biçimi davranışları ile önemli ölçüde ilişkili olmadığı bulunmuştur. Ayrıca öğrencilerin gıda okuryazarlığı ile sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının zayıf düzeyde pozitif yönde ilişkili (r =.322, p <.01) olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Araştırma sonucunda gıda okuryazarlığı sağlıklı yaşam biçimi davranışlarını (R²= .09, p<0.001) etkilediği ve regresyon modeline göre gıda okuryazarlığı sağlıklı yaşam biçimi davranışının % 9,9’unu açıkladığı bulunmuştur.

Bu araştırmada okul öncesi öğretmen adaylarının öğretmenlik mesleğine yönelik mesleki kaygıları ile aile katılım çalışmalarına yönelik öz yeterlilik inançları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklem grubunu 2018- 2019 yılında eğitim-öğretim gören Necmettin Erbakan Üniversitesi okul öncesi öğretmen adayları oluşturmaktadır. Araştırmada ilişkisel tarama yöntemi kullanılmıştır. Araştırmada, Ateş ve Kalburan’ın (2016) geliştirdiği “Okul Öncesi Öğretmen Adaylarının Aile Katılım Etkinliklerine İlişkin Öz-Yeterlik İnanç Ölçeği” ile Köklükaya ve Yıldırım’ın (2016) geliştirdiği ”Öğretmenlik Mesleğine Yönelik Kaygı Ölçeği” ve araştırmacılar tarafından oluşturulan Kişisel bilgi Formu ile veriler toplanmıştır. Elde edilen bulgular sonucunda, okul öncesi öğretmen adaylarının mesleğe ilişkin kaygı puan ortalamalarının “katılmıyorum” düzeyinde ve aile katılımı çalışmalarına yönelik öz-yeterlilik inanç puan ortalamalarının ise “yeterli hissediyorum” düzeyinde olduğu belirlenmiştir. Aynı zamanda öğrencilerin mesleğe yönelik kaygı düzeyleri ile aile katılım etkinliklerine ilişkin öz-yeterlik inançları arasında negatif yönde orta düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu belirlenmiştir. Ayrıca cinsiyet, yaş ve mezun olunan lise değişkenleri açısından bu beceriler anlamlı farklılık göstermezken öğretim kademesi değişkeninin, öğrencilerin mesleğe yönelik kaygı düzeyi arasında anlamlı farklılık gösterdiği bulunmuştur.

Amaç: Bu araştırmada sosyal duygusal öğrenme beceri eğitimine yönelik okul öncesi öğretmenlerin deneyimlerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırma, betimsel fenomenoloji desen kullanılarak nitel yöntem ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın örneklemini, TÜBİTAK 4005 Yenilikçi Eğitim Uygulamaları Gelişen ve Geliştiren Öğretmenler: Sosyal Duygusal Öğrenme Beceri Eğitimi adlı proje kapsamında “Okul Öncesi Dönemdeki Çocukların Sosyal Duygusal Öğrenme Becerilerini Desteklemeye Yönelik Öğretmen Eğitimi” ne katılan 10 okul öncesi öğretmeni oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri, katılımcıların bireysel özelliklerini içeren sosyo-demografik bilgi formu ve yarı yapılandırılmış görüşme formu ile toplanmıştır. Bulgular: Yapılan içerik analizi sonucunda, bireysel etki, mesleki etki, proje niteliği olmak üzere üç tema ortaya çıkarılmıştır. Bireysel etki temasında, “kendini tanıma” ve “kendini tanıma yolculuğuna ilk adım” kategorileri yer almaktadır. Mesleki etki teması, “eğitim programında değişiklik”, “kişisel gelişimin mesleğe yansımaları” ve “veliler üzerine etkisi” kategorilerden meydana gelmektedir. “Eğitmenin niteliği”, “uygulamanın niteliği”, “zamanın niteliği” kategorileri ise proje niteliği temasını oluşturmuştur. Sonuçlar: Araştırma sonuçları göz önüne alındığında, eğitime katılan öğretmenlerin mesleki yaşantısında ve kişisel gelişim alanlarında olumlu değişiklikler yaşandığı görülmektedir. Ayrıca araştırmada, planlanmış eğitim programı ile sosyal duygusal öğrenme becerilerinin desteklenebildiği belirlemiştir.