Hüsne Temur

Mrs. Hüsne Temur

orcid

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

5Years (2022-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
15 September 2026 in Heritage
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
SYSeçil Gül MEYDAN YILDIZ
Seçil Gül MEYDAN YILDIZ
EKEngin Kepenek
Engin Kepenek
HTHüsne Temur
Hüsne Temur
ZGZiya Gençel
Ziya Gençel
Rural architectural heritage landscapes are complex socio-spatial systems in which built heritage, cultural landscape values, local use continuity, and environmental constraints interact. This study evaluates conservation priorities and controlled-use suitability in Akşahap, a rural heritage settlement in Antalya Province, Türkiye. Conservation plan data, building inventories, environmental and accessibility datasets, and field observations were integrated at building, parcel, and raster levels using geographic information systems (GIS), multi-criteria decision analysis (MCDA), and the analytic hierarchy process (AHP). Criterion weights were derived from pairwise comparisons completed by a multidisciplinary panel of 10 experts. The analytical framework integrates the adaptive reuse capacity index (ARCI), threshold pressure index (TPI), memory continuity coefficient (MCC), and other spatial criteria within an enhanced spatial suitability (ESS) model. Model plausibility and internal consistency were assessed against the documented spatial and conservation structure of the settlement, while robustness was examined through sensitivity analysis of the AHP weights. Out of 134 historic buildings, 51.5% are in poor or ruined/derelict condition, including 16.4% classified specifically as ruined. Classes A–B comprise 38% of the study area, whereas 62% falls within conservation-priority Classes C–E. The framework provides a conservation-oriented spatial decision structure for distinguishing areas where controlled intervention may be compatible with heritage conservation from areas where conservation pressures should take precedence.

1 November 2022 in ASSAM Uluslararası Hakemli Dergi
Verified
Journal Article
Closed access
SYSeçil Gül MEYDAN YILDIZ
Seçil Gül MEYDAN YILDIZ
HTHüsne Temur
Hüsne Temur
21. yüzyılın kentleşme ve ekonomik kalkınma modeli, sürekli ve dengeli gelişme üzerine kurulan sürdürülebilir kalkınmadır. Sürdürülebilirlik, kaynakların etkin ve verimli kullanımının yanı sıra ekonomik, ekolojik ve sosyo-kültürel yapı arasında kurulacak yasal ve yönetsel dengeyi ifade etmektedir. Mekânsal değişim ve gelişimler sosyal ve teknik altyapı yatırımlarının yer seçimi kararlarıyla şekillenmektedir. Sürdürülebilir kalkınma kırsal ve kentsel ekonomik yapı arasındaki koordinasyonu da içermektedir. Bu çalışmada Kahramankazan kenti, başkent sınırları içinde yer alması ve kır-kent sentezinin önemli bir örneği olması nedeniyle örneklem alan olarak seçilmiştir. Kentin ekonomik, ekolojik ve sosyo-kültürel yapısını incelemek için nitel araştırma yöntemi uygulanmış olup yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşme, yerinde gözlem ve alan araştırması yapılarak elde edilen bulgular coğrafi bilgi sistemleri ile haritalama yöntemleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Sonuç olarak Kahramankazan kent bütününün tarihsel süreç içerisinde yaşadığı değişim ve dönüşümlerin sürdürülebilir kalkınma ilkeleriyle uyumlu gerçekleştiği, bunun da yerel halkın kırsal kimliği koruyarak yaşatmasına, yeniliklere açık ve yatırımları birer kazanç olarak kabul eden yaşam biçimine bağlı olduğu söylenebilir.

26 October 2026
Verified
Book Chapter
Open access
PDF file
SYSeçil Gül MEYDAN YILDIZ
Seçil Gül MEYDAN YILDIZ
SGSeçil Gül
Seçil Gül
HTHüsne Temur
Hüsne Temur
EKEngin Kepenek
Engin Kepenek
This study develops the concept of ecological-cultural urban harm to examine the adverse consequences of urban interventions beyond the boundaries of legally defined crime. Drawing on a qualitative and conceptually driven research design, it distinguishes urban harm from both urban change and crime against the city and integrates theoretical perspectives from social harm, green criminology, the social production of space, place attachment, urban commons, environmental justice, and intergenerational justice. Based on this conceptual synthesis, an analytical framework is developed around five interrelated dimensions: the object and relational scope of harm, social distribution, reversibility, temporal and intergenerational scope, and process and decision-making relations. The framework demonstrates that urban harm cannot be reduced to physical loss alone but must also be assessed through changes in access, use, cultural meaning, ecological functions, social relations, and future options. It provides a structured basis for examining and comparing ecological-cultural losses without treating every harmful urban intervention as a criminal offence.

1 January 2026 in The Journal of Social Sciences
Verified
Journal Article
Closed access
SYSeçil Gül MEYDAN YILDIZ
Seçil Gül MEYDAN YILDIZ
HTHüsne Temur
Hüsne Temur
Eko-kent yaklaşımı, kentlerin çevresel etkilerinin azaltılması, doğal kaynakların etkin ve sürdürülebilir kullanılması ile ekolojik ilkelerin kentsel gelişme süreçlerine bütünleştirilmesini esas alan bir planlama anlayışıdır. Register (1987) tarafından kavramsallaştırılan bu yaklaşım; enerji ve kaynak verimliliği, sürdürülebilir ulaşım, yeşil altyapı, düşük karbonlu gelişme ve iklim değişikliğine uyum gibi temel ilkelerle ilişkilendirilmektedir. Bu kapsamda afetlere karşı dirençlilik, sürdürülebilir ve ekolojik kentleşmenin önemli bileşenlerinden biri olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmanın amacı, afet risklerinin azaltılması bağlamında proaktif ve reaktif yaklaşımların eko-kent planlama sürecindeki rollerini incelemek ve bu yaklaşımların Türkiye mekânsal planlama sistemi içerisindeki karşılığını değerlendirmektir. Araştırmada nitel yöntem benimsenmiş; ulusal ve uluslararası literatür ile 3194 sayılı İmar Kanunu ve Mekânsal Planlar Yapım Yönetmeliği doküman incelemesi yoluyla ele alınmıştır. Bulgular, proaktif ve reaktif planlama yaklaşımlarının farklı ancak birbirini tamamlayan işlevlere sahip olduğunu göstermektedir. Proaktif planlama; risklerin önceden belirlenmesi, güvenli yer seçimi, doğal eşiklerin ve riskli alanların gözetilmesi, yapılaşma yoğunluğunun kontrolü, açık ve yeşil alanların korunması ve altyapı dirençliliğinin artırılması üzerinden afet risklerinin azaltılmasına katkı sağlamaktadır. Reaktif planlama ise afet sonrasında iyileştirme ve yeniden yapılanma süreçlerini kapsamakta ve bu süreçlerden elde edilen bilgi ve deneyimin gelecekteki planlama kararlarına aktarılmasını mümkün kılmaktadır. Sonuç olarak, eko-kent planlamasında afet dirençliliğinin sağlanması için proaktif ve reaktif süreçlerin bütünleştirilmesi; afet sonrası deneyimlerin proaktif planlamayı besleyen sürekli bir geri bildirim mekanizmasına dönüştürülmesi gerekmektedir.

14 November 2026 in Urban Science
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
SYSeçil Gül MEYDAN YILDIZ
Seçil Gül MEYDAN YILDIZ
EKEngin Kepenek
Engin Kepenek
HTHüsne Temur
Hüsne Temur
Urban public-space research frequently accumulates heterogeneous evidence produced through different methods, spatial extents, temporal frames, and analytical purposes. Although such evidence can often be located within a common geographic framework, spatial co-location does not necessarily imply methodological or evidential comparability. This study develops a provenance-preserving spatial synthesis framework and applies it to the Victory Monument-centred analytical micro-area of Ulus Square, Ankara. Rather than retrospectively homogenising heterogeneous findings, the framework retains the original evidential basis, spatial resolution, temporal status, and methodological lineage of source-supported spatial claims. Evidence was classified as direct empirical, contextual, model-derived configurational, or threshold- or route-based, while contextual observations undertaken in August 2026 were coded separately and excluded from literature-based convergence assessment. Cross-source convergence was evaluated only where spatially and substantively compatible claims were supported through at least two distinguishable evidential lineages. The synthesis identified convergence in pedestrian movement and mobility, commercial embedding, the transport interface, monument-centred spatial context, and temporal differentiation. In contrast, contemporary stationary occupation and duration of stay constituted evidence gaps in the available case literature, while harmonised fine-grained temporal pedestrian flows remained unresolved because the underlying studies did not provide sufficiently comparable temporal protocols, measurement intervals, or variables. The findings demonstrate that a well-studied urban place may remain evidentially incomplete when accumulated studies address different spatial, temporal, and methodological questions. The proposed framework provides a transparent and traceable means of organising heterogeneous urban evidence without erasing provenance, overstating spatial precision, or treating methodological diversity as equivalence.