Araştırmada tüketicilerin yöresel ürün satın alma davranışları ve Doğu Anadolu Bölgesi yöresel ürünleri hakkındaki bilgi düzeylerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırma 2016 yılında 226 tüketiciye yarı-yapılandırılmış anket uygulanarak yapılmıştır. Araştırmanın sonuçlarına göre tüketicilerin yaklaşık %70’i yöresel ürünleri satın almak istemektedir. %56 oranında tüketici bu ürünleri doğrudan yöresinden almayı tercih etmektedir. Genel olarak yöresel olmasını istedikleri ürünler; peynir çeşitleri, bal ve tereyağıdır. Tüketiciler yöresel ürünleri; doğal, lezzetli ve sağlıklı olarak konumlandırmaktadır. Tüketicilerin coğrafi işaretler konusundaki bilgi düzeyinin %5 gibi düşük bir oranda olduğu tespit edilmiştir. Tüketiciler, yöresel ürünlere ortalama olarak %20 daha fazla bedel ödemeye hazırdır. Yöresel ürünleri tercih eden ve daha fazla bedel ödemeye hazır olan kişilerin orta ve üzeri gelir düzeyindeki orta yaş grubundaki evli erkek tüketiciler grubunda yoğunlaştığı tespit edilmiştir. DAP Bölgesi ürünleri içerisinde en fazla peynirler, etli yemekler ve kebaplar, meyveler ve bala ilgi gösterilmektedir. DAP Bölgesi illerinin bölge dışındaki büyük pazarlara coğrafi işaretler çatısı altında özellikle peynir ve bal ürünlerinden başlayarak açılmaları gerekmektedir.

Agricultural credit organisations are paramount to every country because agriculture must operate under threats of risk and uncertainty. When small-scale family farms are dominant, all types of agricultural organisations become important to keep farmers’ incomes at a reasonable level and encourage agricultural development. Midhat Pasha understood the importance of agricultural organisations, and he created a well-designed system for agricultural credit. He is the founder of Homeland Coffers that distribute credits to farmers. The original side of these credit organisations was capital accumulation and the methods of using it. Capital for these Coffers were provided by the joint actions of credit users. Midhat Pasha connected two cooperatives while the production cooperative provided capital for Homeland Coffers, they operated as a credit cooperative for twenty-five years in the Ottoman Empire. This credit organisation helped development of agriculture and provided many social benefits to the rural area.

This chapter investigates the system and practical implementation of Geographical Indication (GI) protection in Türkiye. Türkiye is a rich country in origin-linked products, thanks to its varied climate zones, fertile lands, history and cultural diversity. The initial legal framework regarding GIs was established in 1995 and then took its final form with the Industrial Property Law in 2017. There exists a strong interest in origin-linked products and GI issues. As of 2023, there are 1466 registered GIs in Türkiye and 14 in the European Union. Turkish Patent and Trademark Office is the competent authority for GI registration. Nonetheless, numerous public institutions, especially the Ministry of Agriculture and Forestry, are active in the promotion and implementation of GIs. A top-down approach is predominantly observed throughout Türkiye. Despite the high number of GI registrations, the number of successful implementations are relatively few. Today, there are registrants who have successfully managed GIs through collaborative efforts, capacity building, marketing and promotion activities, establishment of traceable systems and continuous control. These examples of successful implementation of GIs serve as a guide for many other registrants across the country. Looking ahead, Türkiye holds considerable potential in terms of development of GIs in the coming years.

Çalışmanın amacı günümüzde tescil ve başvuru sayıları hızla artan ancak, pek çoğu denetim sorunları dolayısı ile uygulamaya konulamayan coğrafi işaretlerde denetimi etkin hale getirmenin ve denetim maliyetlerini düşürmenin yöntemlerini sunmaktır. Araştırma birincil ve ikincil veriler yardımıyla gerçekleştirilmiştir. Denetim maliyetlerinin hesaplanmasında örnek olay olarak ele alınan ürünlerin coğrafi işaret tescilini yaptıran kurumların kayıtları dikkate alınmıştır. Aynı zamanda denetimlerde saha çalışmalarından elde edilen veri ve gözlemler de araştırmaya dâhil edilmiştir. Coğrafi işaretlerde izlenebilir bir sistem kurulması ve denetimin düzenli ve doğru bir şekilde uygulanması ile ürün adının haksız kullanımı önlenmekte, firmaların pazar payında artış yaşanmakta ve/veya coğrafi işaretli ürünler daha yüksek fiyattan alıcı bulabilmektedir. Ancak denetimin etkin bir şekilde gerçekleştirilebilmesi için öncelikle hatalı/eksik tescil belgelerinin revize edilmesi gerekmektedir. Denetlenemeyecek ya da analiz bedelleri yüksek ve analiz süreleri uzun denetim kriterleri belirlenmesinden kaçınılmalıdır. Özellikle Bursa Siyah İnciri gibi çabuk bozulabilen ve hızlı bir şekilde pazara sevk edilmesi gereken ürünlerde sahada kullanılabilen portatif analiz cihazları seçilmelidir. Gemlik Zeytini gibi zeytin havuzlarından ürün çekilerek yıl boyunca piyasaya arz edilebilen ürünlerde denetim sıklığının fazla olması gerektiği için özellikle temel analizlerin yapılabileceği küçük bir laboratuvar kurulması hem denetimlerdeki analiz maliyetlerini düşürmekte hem de denetim etkinliğini artırarak kaliteyi garanti altına almaktadır. Mustafakemalpaşa peynir tatlısı gibi işlenen ürünlerde ise prosesin yıl boyunca birden fazla denetlenmesi ve her denetimde firmaların analiz sürecine dâhil edilmesi denetimlerin daha etkin bir şekilde ilerlemesini sağlamaktadır.

Aim of the study to analyse the competitiveness of Turkish olive oil sector. For this purpose, leading countries was selected according to their shares in the world olive oil export and evaluated with Revealed Comparative Advantage and Vollrath indexes which are commonly used to measure competitiveness. Based on index results, it was found that Turkey has Revealed Comparative Advantage and Relative Competitive Advantage over Morocco and only Relative Competitive Advantage over Portugal. Except for Morocco and Portugal, international competitiveness of Turkey was found significantly lower than other selected countries. It was concluded that competitiveness of Turkey should be increased by increase quality, supporting producers‘ organisations and sustainability in production.