Yutma bozukluğu birçok hasta grubunu etkileyebilen ve yarattığı komplikasyonlar nedeniyle erken dönemde sağlık hizmetlerine erişim gerektiren bir durumdur. Uzaklık, ekonomik kısıtlılıklar, hastalara ait hareket engeli, pandemi gibi bulaş riski yüksek durumlar yutma değerlendirmesi ve tedavisine erişimde engellere sebep olabilmektedir. Bu nedenle günümüzde, yutma bozukluklarında tele-sağlık uygulamalarının önemi artmıştır. Tele-sağlık uygulamaları hastalara bilgi ve iletişim teknolojileri kullanarak uzak mesafeden sağlık hizmeti sağlanmasını ifade etmektedir. Bu uygulamalar yutma bozukluklarının değerlendirme ve tedavisinde hastalar ve klinisyenler açısından kolaylık sağlayabildiği gibi sağlık harcamalarında ciddi ölçüde azalmaya sebep olmaktadır. Tele-değerlendirme, klinik ve aletsel yutma değerlendirme basamaklarının çevrimiçi ortama adapte edilmesi yolu ile yapılabilmektedir. Farklı hasta gruplarında yapılan tele-değerlendirme çalışmalarında hasta memnuniyet düzeyleri ve yüz yüze değerlendirmeyle uyumun yüksek olduğu görülmektedir. Tele-rehabilitasyon alanında yapılan çalışmalar az sayıda olsa da klinisyenlere yol göstermesi açısından ümit vericidir. Sonuç olarak, yutma bozukluklarında tele-sağlık uygulamaları gelişmekte olan bir alan olup bu alanda yapılan çalışmaların standardizasyona, yaygınlaştırılmaya ve kanıt düzeylerinin artırılmasına ihtiyaç vardır.

Lung cancers associated with cystic airspaces (LCCAs) are a rare and relatively novel concept analyzed in various case reports and retrospective studies. In this review, it was our aim to investigate the morphologic, imaging, and clinicopathologic characteristics of this entity, as well as its natural course in light of the current literature. Literature search including the years 2000-2022 was conducted in PubMed. We analyzed the definition, morphological classification, pathogenesis and histopathology, imaging and clinical features, differential diagnosis and natural course and prognosis of LCCAs. LCCAs are increasingly being identified as missed or delayed diagnoses in lung cancer screening programs. Early recognition and intervention of this entity when cyst wall thickening or solid components appear can potentially improve outcomes. Nevertheless, the prognosis and survival of these patients are still poorly understood due to limited data, and further research is needed to better understand the behavior of these lesions and propose management guidelines.

Objective: Robot-assisted thoracoscopic surgery (RATS) is a minimally invasive technique that has been used in thymectomy operations in recent years. Minimally invasive surgical techniques offer less postoperative pain, a shorter length of hospital stay, and faster recovery compared to conventional surgical techniques. In our study, we aimed to compare the outcomes of robotic and transsternal thymectomies by analyzing the operative and postoperative data of these two approaches. Methods: Twelve robotic thymectomy patients and 16 transsternal thymectomy patients who were operated on in our clinic in 2018 were included in the study. Results: There was no significant difference between the two groups in terms of operative time (p=0.231). The median chest tube duration was 1.5 [range, 1-2] days in robotic thymectomy and 2.5 [range, 1-3.75] days in transsternal thymectomy. However, there was no statistically significant difference between the two groups (p=0.082). The amount of chest tube drainage was significantly lower in the robotic thymectomy group (p=0.006). The length of hospital stay was also significantly shorter in robotic thymectomy patients (p<0.001). Conclusion: The amount of chest tube drainage was lower and the length of hospital stay was shorter in the robotic surgery compared to the transsternal approach. There was no significant difference between the two techniques in terms of operative time. Within today's minimally invasive surgical techniques, robotic thymectomy can be considered a practical, comfortable, and safe technique with better early postoperative outcomes. Keywords: Robot-Assisted Thymectomy, Thymectomy, Transsternal Thymectomy

Amaç: Akciğer karsinoid tümörleri, düşük malignite potansiyeline sahip olmasına rağmen cerrahi rezeksiyonun altın standart olduğu nadir nöroendokrin tümörlerdir. Bu çalışmanın amacı, kliniğimizde opere edilen akciğer karsinoid tümörlü hastaların klinikopatolojik özelliklerini, başvuru semptomlarını, uygulanan cerrahi yöntemleri ve uzun dönem sağkalım sonuçlarını histopatolojik alt tipler eşliğinde değerlendirmektir. Gereç ve Yöntemler: Kliniğimizde akciğer karsinoid tümörü tanısı ile cerrahi tedavi uygulanan 41 hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. Hastalar histopatolojik olarak tipik ve atipik karsinoid olmak üzere iki gruba ayrıldı. Demografik veriler, başvuru şikâyetleri, tümör özellikleri, cerrahi prosedürler ve sağkalım durumları analiz edildi. Sağkalım analizleri Kaplan-Meier yöntemi ile, gruplar arası karşılaştırmalar Log-rank ve Mann-Whitney U testleri ile yapıldı.Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 41 hastanın (26 Kadın, 15 Erkek) yaş ortalaması 49,0±12,7 yıldı. Başvuru anında hastaların %43,9’unun (n=18) asemptomatik olduğu, semptomatik hastalarda ise en sık öksürük (%22) ve nefes darlığı (%14,6) görüldüğü saptandı. Histopatolojik incelemede 32 (%78) hastada tipik, 9 (%22) hastada atipik karsinoid mevcuttu. En sık uygulanan cerrahi yöntem lobektomi (%58,5) iken, parankim koruyucu cerrahi oranı %26,8 idi. Ortalama takip süresi 133,8±54,5 aydı. Beş yıllık genel sağkalım oranı tipik karsinoid grubunda %93,8, atipik karsinoid grubunda %88,9 olarak bulundu. İki grup arasında sağkalım açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p=0,336).Sonuç: Akciğer karsinoid tümörlerde cerrahi rezeksiyon, düşük komplikasyon ve yüksek sağkalım oranları ile güvenli bir tedavi seçeneğidir. Hastaların önemli bir kısmının asemptomatik olması, insidental tanıların arttığını göstermektedir. Erken evrede yakalanan ve tam rezeksiyon uygulanan atipik karsinoidlerde de tipik varyantlar kadar yüz güldürücü uzun dönem sonuçları elde edilebilir.

Background/Objectives: Surgical access and one-lung ventilation (OLV) may generate distinct systemic and local inflammatory responses after lung resection. We compared perioperative cytokine profiles in serum, pleural fluid, and bronchoalveolar lavage (BAL) after video-assisted thoracoscopic surgery (VATS) and open thoracotomy for non-small cell lung cancer (NSCLC). Methods: This prospective, single-center, non-randomized observational study included 40 adults undergoing anatomical lobectomy with mediastinal lymph-node dissection (VATS, n = 20; open thoracotomy, n = 20). Surgical access was selected according to patient preference. TNF-α, IL-6, IL-8, and IL-10 were measured in serial serum and pleural-fluid samples and in BAL from both lungs before OLV and after resection. Results: Serum and pleural-fluid cytokines peaked at 4 h in both groups. Exploratory pointwise comparisons showed that at 24 h, serum TNF-α (4.89 [IQR, 4.43–5.92] vs. 4.01 [IQR, 3.75–5.12] pg/mL; p = 0.010), IL-6 (150.22 [IQR, 136.90–194.66] vs. 108.00 [IQR, 100.46–125.88] pg/mL; p < 0.001), and IL-8 (66.83 [IQR, 57.70–82.82] vs. 43.62 [IQR, 32.89–50.59] pg/mL; p = 0.001) were higher after thoracotomy than after VATS; differences at 48 h persisted for TNF-α (2.48 [IQR, 1.86–3.04] vs. 1.99 [IQR, 1.19–2.23] pg/mL; p = 0.010) and IL-8 (16.92 [IQR, 15.09–23.99] vs. 7.42 [IQR, 6.44–11.30] pg/mL; p < 0.001). Pleural-fluid IL-6 at 24 h and IL-8 at 48 h were also higher after thoracotomy, whereas BAL cytokines did not differ significantly by approach. Longitudinal GEE analyses showed significant approach-by-time interactions for serum TNF-α, IL-6, and IL-8 and for pleural-fluid IL-8, but not for pleural-fluid IL-6. Conclusions: VATS was associated with a lower systemic proinflammatory response than open thoracotomy, while differences in the pleural compartment were more limited and no detectable difference was observed in early alveolar cytokine responses. These findings highlight compartment-specific differences in perioperative inflammatory responses between VATS and open thoracotomy.