Aim: The rise in the elderly population all over the world has led to an increase in the health care needs of elderly individuals. Thus, health care professionals need programs to help them develop positive attitudes toward the elderly during their education process. This study aims to explore the effect of interventions that encourage health care students to develop positive attitudes toward the elderly.Methods: In this research utilizing the meta‐analysis method, searches were conducted across eight databases. Following the screening process, a total of 14 101 studies were retrieved, of which 13 were ultimately included in the meta‐analysis.Results: Following the meta‐analysis, the effect size of interventions for positive attitude development toward the elderly was found to be statistically significant at 0.422 (95% confidence interval, 0.013–0.830; P = 0.043).Conclusion: Thirteen studies in which the effect of interventions for positive attitude development toward the elderly was examined revealed that the effect was moderately in favor of the experimental group. Although there are a large number of studies in the literature that aim to develop positive attitudes toward the elderly, well‐designed studies with high methodological quality are needed to obtain high level evidence. Geriatr Gerontol Int 2024; 24: 1370–1379.

Amaç: Bu çalışmada yaşlı bireylerde uyku sorunlarını gidermeye yönelik nonfarmakolojik müdahaleleri içeren randomize kontrollü çalışmaların sistematik olarak incelenmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Çalışma için, Nisan-Haziran 2019 tarihleri arasında; Google Akademik, Wiley, Web of Science, Springer Link, Scopus, Science Direct, Clinical Key, CINAHL, PubMed, Ulusal Tez Merkezi (https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/), Dergipark ve Ulakbim arama motorlarından tarama yapılmıştır. Sistematik derlemeye Ocak 2014-Mayıs 2019 yıllarında yayımlanmış, yaşlılıkta uyku sorunlarına yönelik kullanılan nonfarmakolojik yöntemleri bildiren randomize kontrollü çalışmalar dahil edilmiştir.Bulgular: Tarama sonucunda altı çalışma ile veri çekme işlemi gerçekleştirilmiştir. İncelenen çalışmalarda yaşlı bireylerde uyku ile ilgili görülen sorunlara yönelik kullanılan yöntemler; bilişsel davranışçı terapi, müzik terapi, anımsama terapisi, fitoterapi (papatya özü), akupres, refleksoloji ve ayak banyosu olarak sıralanmaktadır.Sonuç: Sonuç olarak bu sistematik derlemeye dahil edilen çalışmalarda uygulanan yöntemlerin hiçbir yan etkisi bildirilmemiştir. Kullanılan yöntemlerin hepsinde uyku kalitesinde iyileşmeler olduğu görülmektedir. Bu yöntemler uyku sorunlarını gidermeye yönelik kolaylıkla kullanılacak yöntemler olmakla birlikte bu çalışmaların tekrarlanıp daha güçlü kanıtların sunulmasına ihtiyaç vardır.

BACKGROUND: Nurses are the largest part of a country’s healthcare workforce and need to improve themselves professionally and plan careers. If we know the career barriers, it will guide the solution suggestions on this issue. OBJECTIVE: To investigate the relationship between working conditions and career barriers experienced by nurses. METHODS: This study was conducted using the descriptive type research design involving 379 nurses working in a province of Turkey between May and June 2020. Data were collected using the Sociodemographic Characteristics Form and the Career Barriers in Nursing Scale. RESULTS: Of the participants scores, 37.21±12.1 were in the “organizational culture and policies” subscale, 17.46±6.0 in the “personal preferences and perceptions” subscale, 10.97±4.5 in the “negative thoughts about the profession” subscale, 8.37±3.0 in the “stereotypical biases” subscale, and 16.20±5.2 in the “multiple roles” subscale. The average total score of career barriers in nursing was 90.23±27.1. CONCLUSION: A significant but weak negative correlation was found between the total average of the Career Barriers in Nursing Scale score and age (r = –0.121; p = 0.019), graduation date (r = –0.025; p = 0.120), and working time (r = –0.019; p = 0.115). No significant correlation was found between working time in the current institution, average working time per week, and total of the Career Barriers in Nursing Scale score.

Introduction: Rapid increase in the older persons population and accompanying sociodemographic changes result in family caregiving problems, thereby impelling the older persons and their family to opt for nursing care institutions. Because of insufficient nurses working in nursing homes, healthcare assistants usually care for the older persons. This study assessed the attitudes of healthcare assistants toward the older persons and ageism. Materials and Method: This descriptive study assessed the attitudes of 108 healthcare assistants working in a public nursing home using Kogan’s Attitudes Toward Older People (KAOP) scale and Ageism Attitude Scale (AAS). Results: The mean age of the 108 healthcare assistants was 40.1±7.7 years. These individuals are 58.3% male, 85% are married and 62% are primary school graduates. The mean duration of employment of the participants at the nursing home was 80.1±56.9 months, and 91.7% had caregiving certificates. Participants had positive attitudes based on their total KAOP and AAS scores and sub-dimension AAS scores. KAOP scores varied according to sex and living with an older persons from the family, whereas AAS scores varied according to sex, income status, living with an older persons from the family, considering training for senior care a necessity, and educational background. According to hierarchical regression analysis for determining the variability of the total AAS score, Model 1 (sociodemographic variables) predicted 25.6% and Model 2 (sociodemographic, caregiving certificate, duration of employment) predicted 28.4% of the AAS scores. Conclusion: Attitudes of healthcare assistants toward the older persons and ageism are positive. Educational background, gender, and income level are predictive variables for ageism. Keywords: Nursing home; Attitude; Aged; Ageism

Amaç: COVID-19 vakalarının klinik seyri ve semptomların ağırlığı vakaya göre değişse de kronik hastalığı olanlar ve yaşlı bireyler için daha fazla risk teşkil ettiği incelenen vaka profillerinde görülmektedir. Yaşlı bireyleri COVID-19’dan korumak amacıyla hükümetler bazı kısıtlamalar getirmiştir. Bu kısıtlamaların yanlış değerlendirilmesinin yaşlı ayrımcılığı tutumlarına yol açabileceği düşünülmektedir. Bu çalışma, toplumun COVID-19 korkusu ile yaşlı ayrımcılığına yönelik tutumları arasındaki ilişkiyi belirlemeyi amaçlamaktadır. Hastalar ve Yöntem: Tanımlayıcı tipte tasarlanan bu çalışma gönüllü 18-65 yaş arası 683 kişi ile yapıldı. Araştırmanın verileri Fraboni Yaşlı Ayrımcılığı Ölçeği ve COVID-19 Korku Ölçeği kullanılarak toplandı. Veriler 1-20 Haziran 2020 tarihlerinde toplandı. Bulgular: Ortalama Fraboni Yaşlı Ayrımcılığı Ölçeği ve COVID-19 Korku Ölçeği puanları sırasıyla 67.87 ± 6.15 ve 18.81 ± 6.16 bulundu. Sonuçlar, COVID19 korkusu ile yaşlılık arasında zayıf ve negatif bir ilişki olduğunu gösterdi. Sonuç: Araştırma sonuçlarımız, bu çalışmaya katılan bireylerin yaşlılara karşı olumlu bir tutum içinde olduklarını göstermektedir. Bireylerin düşük düzeyde COVID-19 korkusu yaşadığı tespit edildi. Bu sonuç, bireylerin pandemiyi yeterince önemsemediğini veya alınan önlemlerin yeterli olduğunu göstermektedir. COVID-19 korkusu ile yaş ayrımcılığı arasında zayıf ve negatif bir ilişki bulundu

Sarkopeni, yaşlanmayla birlikte ortaya çıkan kas kütlesi ve güç kaybı olarak tanımlanır. Yaşam kalitesi, beden kitle indeksi, düşme riski ve bilişsel düzeyle ilişkilidir. Sarkopeni sağlık sonuçlarıyla halk sağlığı yükü oluşturan bir geriatrik sendromdur. Sarkopeni için bilinen risk faktörleri arasında yaş, beslenme yetersizliği, hareketsizlik ve kronik inflamasyon yer almaktadır. Sarkopeniden korunmada egzersiz ve nütrisyon en önemli faktörlerdendir. Sosyal katılım, bireylerin yaşlandıkça yaşam kalitesini artırmak amacıyla toplumdaki veya topluluktaki diğer kişilerle etkileşimi sağlayan faaliyetlere katılımını ifade eden bir kavramdır. Özellikle pandemiden sonra daha da anlam kazanan bu kavram yaşlı yetişkinlerin sosyal çevrelerinde taşıdıkları anlamlılığı ve işlevsel olarak fonksiyonel yetenek ve hareketliliği ortaya koymaktadır. Sarkopeni toplumsal katılımı etkilediği için son yıllarda bu konu önemli hale gelmiştir. Sarkopeni fiziksel aktiviteyi azaltırken, toplumsal katılımı da azaltmaktadır. Bununla birlikte fiziksel aktivite de sarkopeninin progresyonunu azaltmakta ve toplumsal katılımı dolaylı olarak artırmaktadır. Bu nedenle sarkopenisi olan bireylerin toplumsal katılımını artıracak yapılandırılmış fiziksel aktivite yaklaşımlarının yaygınlaştırılması önerilmektedir.