Background/Objectives: High-protein diets have gained increasing popularity in recent years. This trend has raised concerns regarding its impact on renal function, particularly among individuals with chronic kidney disease (CKD). The aim of this narrative review is to summarize current evidence on the effect of high-protein intake on kidney function. An analysis across species and age groups takes into account both theoretical and clinical perspectives. Methods: A literature search was conducted in PubMed, Scopus, and Web of Science to identify experimental and animal studies, as well as data concerning adult and pediatric populations, with special focus on those with CKD. Results: Experimental studies confirm protein-triggered adaptive increase in intraglomerular pressure and subsequent hyperfiltration, yet without any long-term negative effect on a healthy kidney. Human adult studies indicate that high-protein dietary content may accelerate the progression of CKD. Conversely, in older individuals, high protein intake combined with plant-rich diet appears to protect against sarcopenia and is associated with increased longevity. In children with CKD, protein intake should be adjusted according to growth requirements. In both pediatric and general populations, increasing the proportion of plant-based protein relative to animal protein may improve the health outcomes, although evidence on kidney function protection is insufficient. Conclusions: A balance should be maintained between excessive protein intake, which may aggravate existing dysfunctions, and overly restrictive protein consumption, which may lead to sarcopenia in older adults and impaired growth/development in children. A personalized approach is essential, taking into account age, kidney function/CKD stage, comorbidities, and, in the pediatric population, growth rate and developmental needs.

Highly active antiretroviral therapy (HAART) pełni kluczową funkcję w leczeniu zakażenia HIV. Od czasu jej wprowadzenia stała się fundamentalnym narzędziem w kontrolowaniu wiremii oraz przywracaniu funkcji układu odpornościowego. Niemniej stosowanie leków przeciwretrowirusowych nie jest pozbawione skutków ubocznych, które mogą znacząco wpłynąć na funkcjonowanie pacjentów. W ciągu pierwszych miesięcy od rozpoczęcia terapii mogą występować wczesne działania niepożądane, które przeważnie samoistnie mijają. Długotrwałe stosowanie terapii HAART niesie ze sobą ryzyko wystąpienia późnych skutków ubocznych związanych z działaniem leków na metabolizm oraz przemiany enzymatyczne. Zaliczają się do nich działania nefrotoksyczne, hepatotoksyczne, kardiotoksyczne, neurotoksyczne oraz zaburzenia lipidowe. Występowanie działań niepożądanych może wpływać negatywnie na przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, co z kolei ma istotne konsekwencje dla skuteczności leczenia i jakości życia pacjentów. Świadomość istnienia oraz możliwość przeciwdziałania skutkom ubocznym terapii są kluczowe dla zapewnienia optymalnej opieki nad pacjentami zakażonymi HIV, uwzględniając zarówno aspekty medyczne, jak i psychospołeczne.