The rise of solo travel has become a significant trend in the leisure sphere; nonetheless, there is limited understanding of how solo travelers utilize social media throughout their travel process. This lack of insight represents a research problem, as it hinders the ability to enhance solo travel experiences through social media engagement. Addressing this gap, this study investigates the specific ways in which solo leisure travelers experience and engage with social media during their journeys. Using a qualitative phenomenological approach, in-depth interviews were conducted with 18 solo travelers to explore the impact of social media on their travel experiences. Analysis revealed five key themes: sharing experiences, seeking information, documenting memories, minimal use of social media, and feelings of loneliness and connection. The findings demonstrate that social media plays a multifaceted role in shaping solo travel experiences, serving as a tool for information gathering, memory preservation, and maintaining social connections. However, an emerging trend of minimal social media use reflects a desire among some travelers for greater mindfulness and immersion in the present moment. This study contributes to a deeper understanding of the complex relationship between social media use and solo travel, highlighting implications for travelers and the tourism industry in catering to the evolving needs of independent travelers in the digital age.

Çalışma kapsamında sanal gerçekliğin dönüştürücü etkisi ve boş zama-nın dijitalleşmesi, “Ready Player One” filmi üzerinden irdelenmektedir. Bireylerin boş zaman deneyimlerinin OASIS olarak bilinen sanal gerçeklik platformunda nasıl dijitalleştirildiği ve şekillendirildiğinin detaylı bir şekilde ortaya konulması, bu çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Doküman analizinden yararlanılan bu araştırma, üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde filmin olay örgüsü ve mekânsal kurgusu bağlamında boş zamanın dijitalleşmesine odaklanılmakta, filmde tasvir edilen gerçeklik ile sanal ortamdaki üretim ve güç ilişkilerinin temsilleri çözümlenerek, bireylerin boş zaman deneyimlerinin dijital alana gömülü kültürel referanslar aracılığıyla OASIS'te nasıl şekillendirildiği ortaya konulmaktadır. İkinci bölümde bağımlılık, sosyal izolasyon, fizikî ve sanal gerçeklik arasındaki sınırların bulanıklaşması ve dijitalleşmenin boş zaman, sosyal dinamikler ve sosyoekonomik eşitsizlikler üzerindeki etkileri de dahil olmak üzere sanal gerçekliğe kendini aşırı derecede kaptırmanın sonuçları keşfedilmektedir. Üçüncü bölümde ise OASIS gibi sanal gerçeklik ortamlarının sosyal değişim ve dönüşümü kolaylaştırma potansiyeli incelenmekte ve boş zamanın dijitalleşmesinin sosyal etkileri daha geniş bir bağlamda ele alınmaktadır. Ayrıca dijital ortamların doğasında var olan güç dinamiklerinin sosyal eşitsizlikler üzerindeki etkilerinin detaylı bir şekilde araştırılması gerektiğinin altı çizilmektedir. Dijital boş zamanın sürükleyici ve dönüştürücü etkilerinin derinlemesine anlaşılmasına odaklanılan bu çalışmada boş zamanın dijitalleşmesinin getirdiği olumlu etkileri dikkate alınmakta, aynı zamanda sanal ortamlara eşit erişim, bireysel güçlenme ve iyi oluş gibi etik ve toplumsal konulara da değinilmektedir. "Ready Player One" filminde tasvir edilen sanal gerçeklik anlatısı, sosyal dinamikler ve toplumsal etkilerin ele alınması sayesinde bu çalışma, günümüzün dijitalleşen toplumunda boş zamanın dijitalleşmesine dair keşfedici bir bakış açısı sunmaktadır. Boş zamanın dijitalleşmesinin olanak ve sonuçlarının anlaşılması, yeni teknolojilerin boş zaman deneyimleri ve sosyal etkileşimleri şekillendirme biçimlerinin anlaşılması açısından önem arz etmektedir.

Günümüzde aile politikaları, toplumsal cinsiyet ideolojisinin yeniden üretildiği ve sürdürüldüğü temel alanlardan biri olarak öne çıkmaktadır. 20. yüzyılın son çeyreğinden itibaren, aile refahının geliştirilmesine yönelik artan sistematik çabalara paralel olarak, babalık yönelimli aile politikaları gibi yeni uygulamaların gündeme gelmeye başladığı görülmektedir. Toplumsal cinsiyet ideolojisi çerçevesinde ortaya çıkan ve şekillenen bu uygulamalarda ülkeden ülkeye değişiklik gösteren önemli farklılıklar söz konusu olmaktadır. Avrupa Birliği düzeyinde aile politikalarının hem kadınlar hem de erkekler açısından geliştirilmesine yönelik yasal ve siyasal önlemler alınmasına rağmen; bu farklılıkların varlığını sürdürmeye devam ettiği görülmektedir. Genel olarak aileye, özel olarak babalığa yönelik uygulanan desteklerin niteliğine göre farklılık gösteren aile politikası uygulamalarının açıklanması doğrultusunda, Esping-Andersen’in 1990 yılında ortaya attığı üçlü refah devleti tipolojisi, üzerinden bunca zaman geçmesine rağmen, önemli bir başvuru kaynağı olarak geçerliliğini korumaktadır. Bu çalışma kapsamında, refah rejimleri bağlamında babalık yönelimli aile politikalarının, toplumsal cinsiyet ideolojisi etkisi altında nasıl şekillendiklerinin ortaya konulması amacıyla, liberal, muhafazakar ve sosyal demokrat refah rejimlerinde geçerli olan aile politikası uygulamaları karşılaştırılmalı olarak incelenmektedir.

19. yüzyıldan itibaren şekillenen feminist teori, toplumsal gerçekliğin cinsiyetlendirilmiş özünü açığa çıkarmak ve değiştirmek doğrultusunda farklı kavramlar ortaya koymaktadır. Feminist kuramcıların çalışmaları, teknoloji alanındaki erkek tekelinin eril iktidarın temel kaynağı, kadınların teknolojiye mesafeli bir şekilde konumlandırılmasının ise erkeklere bağımlılıklarının temel aracı olduğunu öne sürmektedir. Teknoloji ve toplumsal cinsiyet ilişkisinin çözümlenmesi doğrultusunda temel başvuru kaynaklarını oluşturan, Haraway, Plant ve Wajcman’ın çalışmalarında günümüzde artık yaygın olan bilgi ve iletişim teknolojileri de dâhil olmak üzere teknolojilerin toplumsal açıdan ve özellikle de toplumsal cinsiyet konusunda tarafsız olduğu yönünde varsayımlar öne çıkmaktadır. Bu çalışma kapsamında dünyada yaşanan teknolojik gelişmelerin bir sonucu olarak erken feminizmin yerini alan feminist teknoloji çalışmalarının detaylı olarak incelenmesi ve yaşanan değişimlerin ortaya konması amaçlanmaktadır. Bu doğrultuda birinci bölümde ataerkil yapının yeniden üretilmesinde teknolojinin rolünü vurgulayan ve daha çok kadercilik eğilimi gösteren erken feminizm üzerine genel bir çerçeve çizilmektedir. İkinci bölümde Haraway’in “Siborg Manifestosu” çalışmasıyla temelleri atılan, dijital teknolojiyi kadınlar için bir kurtuluş aracı olarak gören postmodern siberfeminizm incelenmekte, 2000’li yıllarda gündeme gelen, toplumsal cinsiyet ve teknolojinin toplumsal olarak ortak inşası üzerine fikirler kompleksinden oluşan teknofeminizm yaklaşımı çalışmanın üçüncü bölümünde ele alınmaktadır. Çalışmanın son bölümünde ise siberfeminist ve teknofeminist düşünce akımları, karşılaştırmalı ve etkileşimsel bağlamda analiz edilmektedir. Yeni teknolojik olanakların kadınların özgürleşmesini sağlayacağını iddia eden siberfeminizmden farklı olarak teknofeminist yaklaşım, toplumsal cinsiyet ve teknoloji karşıtlığı üzerine geleneksel bir analiz çerçevesi sunmamakta, bilakis söz konusu karşıtlığın incelenmesi doğrultusunda siberfeminizm ve diğer feminist yaklaşımlar tarafından ortaya atılan determinist görüşlerin eleştirel kesişimselliği üzerine temellendirilmektedir. Wajcman’ın görüşleri doğrultusunda şekillenen bu yaklaşım, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin yeni teknolojilerin gelişmesi ile yeniden üretilerek sürdürüldüğünü ortaya koymakta, dolayısıyla siberfeminizme göre daha materyalist bir düşünsel yapı olma niteliği taşımaktadır. Geleneksel mekânların yerini dijital mekânların aldığı günümüzde, dijital teknolojilerin toplumsal cinsiyetle ilişkisinin anlaşılması doğrultusunda gerçekleştirilen feminist çalışmalarda teknolojinin evrensel değil, zamansal ve dönüşümsel karakterini ortaya koyan bakış açılarının yaygınlaştığı görülmektedir.

Dijital teknolojilerin boş zaman değerlendirme etkinlikleri çerçevesinde gerçekleşen sosyal etkileşimler üzerindeki etkisinin her geçen gün artması, boş zaman sosyolojisinin kapsamının iletişim süreçlerini de kapsayacak şekilde genişletilmesi gerekliliğini ortaya çıkarmaktadır. İletişim süreçlerinin dijitalleşmesinin boş zaman sosyolojisi alanı üzerindeki etkilerinin keşfedilmesinin amaçlandığı bu çalışma kapsamında; iletişim süreçlerindeki dönüşümün boş zaman üzerindeki etkilerini ele alan iletişim çalışmaları, sosyoloji ve boş zaman çalışmaları disiplinlerinde gerçekleştirilmiş olan çalışmalar kapsamlı bir alanyazın taraması ışığında sentezlenmektedir. Bu doğrultuda öncelikle geleneksel iletişim yöntemlerinden sosyal medya gibi dijital platformlara doğru yaşanan değişimin ortaya çıkardığı sonuçlar irdelenmekte, dijitalleşme sonucunda iletişim süreçlerinde yaşanan hız ve erişim artışının yanı sıra ortaya çıkan zorluklar ortaya konulmaktadır. İkinci bölümde boş zamanın dijital ortamda değerlendirilmesi ve dijital çağa özgü çeşitli sorunlar da dâhil olmak üzere dijitalleşmenin toplum ve boş zaman üzerindeki etkileri mercek altına alınmaktadır. Çalışmanın son bölümünde ise dijital iletişimin yaygınlaşmasının dijital boş zaman alanı üzerindeki dönüştürücü etkileri incelenmekte, bu bağlamda boş zaman sosyolojisi alanının dijital çağda nasıl yeniden yapılandırıldığı gözler önüne serilmektedir. Dijital çağda yaşanan teknolojik gelişmeler; boş zaman sosyolojisi alanında sanal etkileşimlerin, dijital eşitsizliğin, oyun deneyimlerinin, dijital boş zaman ve sosyal medyanın etkilerinin derinlemesine incelenmesi doğrultusunda yeni kuramsal çalışmaların gerçekleştirilmesini gerekli hale getirmektedir. Boş zaman ve dijitalleşme olguları arasındaki etkileşimsel ilişkinin kapsamlı bir şekilde anlaşılması ve boş zamanın sürdürülebilirliğinin sağlanması bağlamında daha etkili stratejilerin ortaya konulması noktasında; iletişim, sosyoloji, turizm ve teknoloji alanlarının bir araya getirildiği disiplinler arası yaklaşımın benimsenmesi oldukça mühim bir husus olarak karşımıza çıkmaktadır.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, Wacken Open Air Festivali örneği üzerinden festivallerin altkültürel mirasın korunması ve sürdürülmesi açısından rolünün keşfedilmesidir. Festivallerin heavy metal altkültürünün korunması ve yaşatılmasına nasıl katkıda bulunabileceğinin anlaşılmasına odaklanılan bu çalışmada, altkültürel mirasın gelecek kuşaklara aktarılması doğrultusunda başvurulan stratejilerin, altkültürel festivallerin geleceği açısından fırsatlar ve zorlukların değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Bu keşifsel araştırmada, festivallerin altkültürel mirasın sürdürülebilirliğinin sağlanması açısından rolünün keşfedilmesi doğrultusunda, mevcut çalışmaların, konuyla ilgili diğer bilgi kaynaklarının toplanması, analiz edilmesini içeren kapsamlı bir alanyazın taraması ve ayrıca 2-7 Ağustos 2022 tarihleri arasında etkinlik alanında gözlem gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Altkültür üyelerinin kendilerini bir topluluk olarak temsil etme fırsatı buldukları altkültürel gerçeklik ortamı sunan Wacken Open Air, festivallerin altkültürel mirasın sürdürülebilirliğini sağlamadaki rolünün anlaşılması noktasında önemli bir örnek olarak karşımıza çıkmaktadır. Festival, dünyanın dört bir yanından Wacken'e gelen heavy metal hayranları arasında bir altkültürel topluluk ve aidiyet duygusunun gelişmesine katkıda bulunmaktadır. Bu bağlamda Wacken Open Air, aynı zamanda farklı ülkelerden heavy metal hayranlarını ve grupları bir araya getirerek kültürlerarası bilgi ve deneyim alışverişini güçlendirmekte, böylece heavy metal altkültürünün küreselleşmesi için bir katalizör işlevi görmektedir. Tartışma: 1990 yılından beri Almanya'nın Schleswig-Holstein eyaletinin 2000 nüfuslu Wacken kasabasında her yıl farklı ülkelerden heavy metal hayranları ve gruplarını bir araya getiren Wacken Open Air; festival katılımcılarının yeni bağlantılar kurması, bilgi alışverişinde bulunması, ortak ilgi alanlarını derinlemesine deneyimlemesi için bir platform sağlayarak, festivallerin altkültürel mirasın uzun vadeli korunmasına nasıl katkıda bulunabileceğini somut bir şekilde ortaya koymaktadır. Öte yandan festivallerin çevresel kaygılar, toplum katılımı, lojistik sorunlar ve finansal kısıtlamalar gibi zorluklarla karşılaştığı düşünüldüğünde, festival organizatörlerinin etkinliğin çevresel etkilerini dikkate alan, yerel toplulukların katılımını sağlayan ve paydaşlarla ilişkileri etkin bir şekilde yöneten sürdürülebilir bir yaklaşıma odaklanma gerekliliği daha belirgin bir hale gelmektedir. Bu noktada festival organizatörlerinin bir yandan altkültürel mirasın özgünlüğünü ve bütünlüğünü korurken diğer yandan da etkinliğin uygulanabilirliğini ve başarısını sağlamak için kapsamlı bir strateji geliştirme ihtiyacı ortaya çıkmaktadır.