Amaç: Enfeksiyöz gastroenteritler, özellikle çocuklarda morbidite ve mortalitenin en önemli nedenlerinden biridir. Rotavirüs ve enterik adenovirüsler, enfeksiyöz gastroenteritlerin önemli viral etkenlerindendir. Çalışmamızda, akut gastroenterit ön tanısı ile laboratuvara gönderilen gaita örneklerinde; rotavirüs ve adenovirüs pozitifliği ile etkenlerin cinsiyet, yaş ve mevsimsel dağılımının belirlenmesini amaçladık.Gereç ve Yöntemler: Temmuz 2015-Haziran 2019 tarihleri arasında çeşitli kliniklerden akut gastoenterit ön tanısı ile mikrobiyoloji laboratuvarına gönderilen gaita örnekleri rotavirüs ve adenovirüs varlığı açısından incelendi. Gaita örneklerini incelemede kalitatif immunokromotografik yöntem ile çalışan Simple/StickRota Adeno (Operon, İspanya) kiti kullanılmıştır. Çalışma verilerini retrospektif olarak inceledik. İstatistiksel değerlendirmeler, “Ki-Kare (Chi square) testine” göre yapıldı.Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 5294 örneğin, 472’sinde (%8.91) rotavirüs pozitifliği; 237’sinde (%4.4) ise adenovirüs pozitifliği saptanmıştır. Rotavirüs pozitifliği 13-24 ay arasında 104 (%22) ve 2-5 yaş arasında 116 (%24.5); adenovirüs pozitifliği 2-5 yaş arasında 38 (%16) ve 18 yaş üstünde 85 (%35.8) olarak saptanmıştır. Mevsimsel olarak rotavirüs enfeksiyonlarının 179’u (%37.9) ilkbahar, 153’ü (%32.5) kış; adenovirüs enfeksiyonlarının 65’i (%27.4) kış, 61’i (%25.8) yaz aylarında saptanmıştır.Sonuç: Viral gastroenterit etkenlerinden rotavirüs ve adenovirüs, dışkıda bakılan antijen testleriyle kolaylıkla tespit edilebilir. Rotavirüs ve adenovirüs pozitiflik oranlarının, yaş, cinsiyet ve mevsimsel dağılımlarının bilinmesi bölgesel ve ülke çapında verilere katkı sağlayacaktır.

Amaç: Staphylococcus aureus, hastane kaynaklı ve toplum kökenli enfeksiyonların önemli bir nedenidir. S. aureus'un tıbbi implantlara ve konak dokuya tutunması ve olgun bir biyofilmin oluşması, kronik enfeksiyonların kalıcılığında önemli bir rol oynamaktadır. Çalışmamızın amacı, metisiline duyarlı S. aureus (MSSA) ve metisiline dirençli S. aureus (MRSA) izolatlarının biyofilm oluşturma potansiyelini belirlemek ve aralarındaki farkı gözlemlemektir. Gereç ve Yöntemler: Çalışmamıza Mikrobiyoloji laboratuvarına gönderilen çeşitli klinik örneklerden elde edilen toplam 200 S. aureus suşu (100 MRSA ve 100 MSSA) dahil edilmiştir. İzolatların tanımlanması Vitek MS (BioMerieux, Fransa) cihazı ile antibiyotik duyarlılıkları Vitek2 Compakt (BioMerieux, Fransa) otomatize sistemi ile belirlendi. Biyofilm üretimi, Mikrotitrasyon plak yöntemi kullanılarak çalışıldı. MSSA ve MRSA suşlarının biyofilm oluşturma yeteneği istatistiksel olarak incelendi. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak alındı. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen tüm S.aureus suşları arasında %51 oranında biyofilm oluşumu saptadık. MSSA suşlarının %34 ünde, MRSA suşlarının %68 inde biyofilm oluşumu gözlenmiştir. MRSA ve MSSA grupları arasında biyofilm oluşturma açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmıştır (p<0,05). Sonuç: Çalışmamızda MRSA suşlarının biyofilm oluşturma yeteneğinin MSSA’lara göre anlamlı derecede yüksek olduğu saptanmıştır. MRSA ve MSSA suşlarının oluşturduğu biyofilm, bu suşların hastane ortamında kalıcı olma kabiliyetinin yüksek olduğunu ve hastanede yatan hastalarda tedaviye başarısızlık olasılığını artırdığını gösterir. Aim: Staphylococcus aureus is a major cause of nosocomial and community-acquired infections. S. aureus attachment to medical implants and host tissue, and the establishment of a mature biofilm, play an important role in the persistence of chronic infections. The aim of our study was to determine the biofilm forming potential of methicillin-susceptible S. aureus (MSSA) and methicillin-resistant S. aureus (MRSA) isolates and to observe the difference between them. Material and Methods: A total of 200 S. aureus strains (100 MRSA, 100 MSSA) obtained from various clinical samples sent to the Microbiology laboratory were included in our study. Identification of isolates was determined by Vitek MS (BioMerieux, France) device and antibiotic susceptibility was determined by Vitek2 Compact (BioMerieux, France) automated system.). Biofilm production was studied using the Microtitration plate method.The biofilm forming ability of MSSA and MRSA strains was statistically examined. Statistical significance level was taken as p<0.05. Results: We found 51% biofilm formation among all S.aureus strains included in the study. Biofilm formation was observed in 34% of MSSA strains and 68% of MRSA strains. There was a statistically significant difference in biofilm formation between MRSA and MSSA groups (p<0.05). Conclusion: We determined that the biofilm forming ability of MRSA strains was significantly higher than MSSA, in our study. MRSA and MSSA strains indicates that these strains have a high ability to persist in the hospital setting and increase the risk of disease development in hospitalized patients.

Carbapenem-resistant Klebsiella pneumoniae (CRKP) causes serious infections in intensive care units (ICUs), but the relationship between carbapenemase gene profiles and mortality remains uncertain. This prospective two-center cohort included 94 adult ICU patients with clinical CRKP infection from April to September 2026. The first clinical isolate from each patient was included. bla_KPC, bla_NDM, bla_VIM, bla_IMP, bla_OXA-48, and bla_CTX-M genes were investigated by polymerase chain reaction. The primary outcome was 28-day ICU mortality; 14-day and final ICU mortality were secondary outcomes. bla_OXA-48, bla_NDM, bla_KPC, and bla_CTX-M were detected in 65 (69.1%), 49 (52.1%), 19 (20.2%), and 73 (77.7%) of isolates, respectively; bla_NDM and bla_OXA-48 co-occurred in 39 (41.5%). Fourteen-day, 28-day, and final ICU mortality rates occured in 38 (40.4%), 48 (51.1%), and 53 (56.4%), respectively. No statistically significant associations were observed between individual genes, the presence of two carbapenemase genes, or carbapenemase profiles and any mortality endpoint; adjusted analyses of 28-day ICU mortality yielded similar findings. In the exploratory Firth model, the profile effect was not significant (p = 0.198), whereas a higher age-adjusted Charlson Comorbidity Index and bloodstream infection or ventilator-associated pneumonia, compared with urinary tract infection, were associated with higher odds of 28-day ICU mortality. Frequent gene co-occurrence was observed; however, clinically meaningful gene–mortality associations cannot be excluded because of imprecise estimates.

Carbapenem-resistant Klebsiella pneumoniae (CR-Kp) is a major healthcare-associated pathogen, and the coexistence of different carbapenemases may complicate phenotypic detection and antimicrobial treatment. This study evaluated carbapenemase profiles in 123 CR-Kp isolates from two centers in Türkiye and compared the modified carbapenem inactivation method (mCIM) and EDTA-modified carbapenem inactivation method (eCIM) with multiplex real-time PCR targeting KPC, NDM, VIM, IMP, and OXA-48. Ceftazidime-avibactam (CZA) and colistin susceptibility were also assessed. Carbapenemase genes were detected in 122/123 isolates (99.2%), predominantly NDM + OXA-48 (45.5%), followed by OXA-48 alone (26.8%), KPC alone (18.7%), and NDM alone (8.1%). mCIM showed 99.2% sensitivity, whereas eCIM showed 87.7% sensitivity and 100% specificity for NDM detection. All eight false-negative eCIM results occurred among NDM + OXA-48 co-producing isolates (8/55), whereas no false-negative results were observed among isolates carrying NDM alone (0/10); this difference was not statistically significant (p = 0.339). CZA resistance was observed in 49.6% of isolates, with a higher likelihood of resistance among NDM-positive isolates in the exploratory analysis (OR, 9.03; 95% CI, 3.97–20.54; p < 0.001). Colistin resistance was observed in 36.6% of isolates, with no statistically significant association with carbapenemase profiles in the analyses performed. These exploratory findings suggest that combined molecular and phenotypic testing may be useful for carbapenemase characterization and highlight the occurrence of false-negative eCIM results in some NDM + OXA-48 co-producing isolates. Given the absence of adjustment for multiple comparisons, the observed associations should be interpreted cautiously and considered hypothesis-generating.