Objective: Lower extremity ischemia-reperfusion injury (IRI) may occur with trauma-related vascular injury and various vascular diseases, during the use of a tourniquet, in temporary clamping of the aorta in aortic surgery, or following acute or bilateral acute femoral artery occlusion. Mitochondrial dysfunction and increased basal oxidative stress in diabetes may cause an increase in the effects of increased reactive oxygen species (ROS) and mitochondrial dysfunction due to IRI. It is of great importance to examine therapeutic approaches that can minimize the effects of IRI, especially for patient groups under chronic oxidative stress such as DM. Cerium oxide (CeO₂) nanoparticles mimic antioxidant enzymes and act as a catalyst that scavenges ROS. In this study, it was aimed to investigate whether CeO₂ has protective effects on skeletal muscles in lower extremity IRI in mice with streptozocin-induced diabetes. Methods: A total of 38 Swiss albino mice were divided into six groups as follows: control group (group C, n = 6), diabetes group (group D, n = 8), diabetes–CeO₂ (group DCO, n = 8), diabetes–ischemia/reperfusion (group DIR, n = 8), and diabetes–ischemia/reperfusion–CeO₂ (group DIRCO, n = 8). The DCO and DIRCO groups were given doses of CeO₂ of 0.5 mg/kg intraperitoneally 30 min before the IR procedure. A 120 min ischemia–120 min reperfusion period with 100% O₂ was performed. At the end of the reperfusion period, muscle tissues were removed for histopathological and biochemical examinations. Results: Total antioxidant status (TAS) levels were found to be significantly lower in group DIR compared with group D (p = 0.047 and p = 0.022, respectively). In group DIRCO, total oxidant status (TOS) levels were found to be significantly higher than in group DIR (p < 0.001). The oxidative stress index (OSI) was found to be significantly lower in group DIR compared with group DCO (p < 0.001). Paraoxanase (PON) enzyme activity was found to be significantly increased in group DIR compared with group DCO (p < 0.001). The disorganization and degeneration score for muscle cells, inflammatory cell infiltration score, and total injury score in group DIRCO were found to be significantly lower than in group DIR (p = 0.002, p = 0.034, and p = 0.001, respectively). Conclusions: Our results confirm that CeO₂, with its antioxidative properties, reduces skeletal muscle damage in lower extremity IRI in diabetic mice.

Objective: Lower extremity ischemia-reperfusion injury (IRI) may occur with trauma-related vascular injury and various vascular diseases, during the use of a tourniquet, temporary clamping of the aorta in aortic surgery, and acute or bilateral acute femoral artery occlusion. Mitochondrial dysfunction and increased basal oxidative stress in diabetes may cause an increase in the effects of increased reactive oxygen species (ROS) and mitochondrial dysfunction due to IRI. It is of great importance to examine therapeutic approaches that can minimize the effects of IRI, especially for patient groups under chronic oxidative stress. Cerium oxide (CeO2) nanoparticles mimic the antioxidant enzymes and act as a catalyst that scavenges ROS. In this study, it was aimed to investigate whether CeO2 has protective effects on skeletal muscles in lower extremity IRI in mice with streptozocin-induced diabetes. Methods: A total of 38 Swiss albino mice were divided into six groups as follows: control group (group C, n=6), diabetes group (group D, n=8), diabetes-CeO2 (group DCO, n=8), diabetes-ischemia/reperfusion (group DIR, n=8), and diabetes-ischemia/reperfusion-CeO2 (group DIRCO, n=8). DCO and DIRCO groups were given doses of CeO2 0.5mg/kg intraperitoneally 30 minutes before the IR procedure. A 120-minute ischemia-120-minute reperfusion period with 100% O2 was performed. At the end of the reperfusion period, muscle tissues were removed for histopathological and biochemical examinations. Results: Total antioxidant status (TAS) levels were found to be significantly lower in group DIR compared with group D (p=0.047 and p=0.022, respectively). In group DIRCO and total oxidant status (TOS) levels were found to be significantly higher than in group DIR (p

Amaç: Her hekimin temel amacı hastasının şifa bulmasıdır. Ancak hekim muayene ve tedavi hususunda azami dikkat ve ihtimamı gösterse de bazen tıbbi girişimler sonucu istenmeyen sonuçlar ortaya çıkabilmektedir. Bu çalışmada, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yoluyla yansımış ve karara bağlanmış hatalı anestezi uygulaması iddiası bulunan tıbbi uygulamaların yer aldığı kararların incelenerek değerlendirilmesi; anesteziyoloji ve reanimasyon ana bilim dalı alanında çalışanlar için aydınlatıcı olması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Anayasa Mahkemesi kararları 7-11 Ağustos 2023 tarihlerinde, https://kararlarbilgibankasi.anayasa.gov.tr/ adresinin bireysel başvuru kısmına ''anestezi'' anahtar kelimesi yazılarak incelendiğinde 2012-2023 yılları arasındaki 58 karara ulaşılmış, 12 kararda anesteziyoloji ve reanimasyon ana bilim dalını ilgilendiren hatalı tıbbi uygulama iddiası bulunduğu görülmüş, çalışmaya dâhil edilmiştir. Veriler SPSS 20.0 programına aktarılarak tanımlayıcı bulgular elde edilmiştir. Bulgular: Hatalı tıbbi uygulama iddiası bulunan 12 dosyada tıbbi uygulamaların sonucunda %58,4'ünde ölüm, %16,7'sinde beyin hasarı ve %8,3'er olguda doku kaybı, belden aşağısının felç olması-idrar yapamama ve genital bölgede uyuşukluk olduğu; anestezi uzmanlarının en yüksek oranla (%50), ilgili sonucun anestezi uygulamasının komplikasyonu olup olmadığı nedeniyle yargılanmış olduğu; söz konusu iddiaların %16,7'sinin postoperatif komplikasyonlarla ilişkili olduğu; ilgili kararların %41,7'sinde, yaşam hakkının ihlal edildiğine ilişkin iddianın kabul edilebilir olduğu, yeniden yargılama yapılması için yerel mahkemeye gönderildiği görülmüştür. Sonuç: Tıbbi uygulama hatası iddialarına karşı; tıbbi kayıtların standardize edilmesi, usulüne uygun şekilde kayıt altına alınması ve düzgün şekilde arşivlenmesi her bilim dalı için sağlanmalıdır. Hukuki savunma gerektiğinde bilirkişi ve mahkemeler somut delillerle hekimin ve kurumun hatası olup olmadığını tarafsız bir şekilde değerlendirebilecektir.

Amaç: Çalışmada, Gazi Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi genel ameliyathanesinde genel anestezi veya sedasyon altında işlemleri gerçekleştirilen hastaların preoperatif/intraoperatif/postoperatif verilerinin değerlendirilmesi; güncel literatür eşliğinde tartışılarak bu alanda çalışanlar için aydınlatıcı olması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Ocak 2018-2023 yılları arasında genel anestezi veya sedasyon altında cerrahi işlemi yapılmış 357 hastanın dosyalarından elde edilen preoperatif değerlendirmeler, anestezi ve cerrahi verileri, oluşan komplikasyonlar, hastanede kalış süreleri, uygulanan anestezik ve analjezik ajanlar değerlendirildi. Bulgular: Çalışmada, sedasyon uygulanan hastaların %24,1'ünün çocuk, %55,2'sinin Amerikan Anestezistler Derneği [American Society of Anesthesiologists (ASA)] 2; genel anestezi uygulanan hastaların %87,2'sinin erişkin, %64,1'inin ASA 1 olduğu görüldü. Hastaların Mallampati skorlarının %54,2'sinde 2, %23,3'ünde 1, %10,1'inde 3 ve %3,7'sinde ise 4 olduğu; hastaların %7,9'unda zor entübasyon beklendiği; zor entübasyon beklenme nedenlerinde Mallampati skorunun 4 (%1,7), Mallampati skorunun 4 ve kısa-kalın boyun (%1,4) ve ağız açıklığının kısıtlı (%1,4) olmasının ilk 3 sıradaki nedenler olduğu; Cormack Lehane klasifikasyonunun ise %59,3'ünde 2, %23,1'inde 3, %5,3'ünde 1 ve %1,5'indeyse 4 olduğu tespit edildi. Hastaların %77,2'sinde ilk denemede, %21,3'ünde 2 denemede entübasyonlarında başarılı olunduğu; entübasyonda, hastaların %30,2'sinde yardımcı alet-manevra kullanıldığı görülmüştür. Genel anestezi uygulanan hastalarda, en sık karşılaşılan intraoperatif komplikasyonun bradikardi (%4), postoperatif komplikasyonunsa boğaz ağrısı (%18,3) olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Oral ve maksillofasiyal cerrahide, çalışılan alanın ortak olması sebebiyle anestezi uygulamaları özelliklidir. Kısıtlı imkânların olduğu diş hekimliği hastanelerinde, iyi bir preoperatif değerlendirmeyle anesteziye bağlı, özellikle hava yolu açısından, mortalite ve morbiditenin önüne geçmek için hasta seçimine dikkat etmek gerekmektedir.

BACKGROUND Spinal cord ischemia-reperfusion injury (IRI), which can occur as a result of temporary aortic occlusion during resection of thoracoabdominal aneurysms, can be an unpredictable and devastating complication of aortic surgery. There are no specific medications or guidelines for the prevention and treatment of spinal cord IRI (SCIRI). It is now known that IRI not only exacerbates local tissue damage when blood flow is restored but also affects distant organs, such as the liver, lungs, and brain, through mediators released into the systemic circulation. Studies show that ozone pretreatment reduces oxidative damage by increasing antioxidant capacity, promotes anti-inflammatory signaling, improves blood circulation, and ameliorates IRI. Our study is one of the first to examine the effects of ozone on remote organs (liver, lung, and brain) when administered via different routes (intrathecal, intraperitoneal, rectal) in a spinal cord ischemia-reperfusion model. AIM To determine whether ozone administered by different routes offers multiorgan protection in SCIRI. METHODS Thirty adult Wistar albino rats were randomly divided into five groups (n = 6, each): A control (C group), an IR group, an IR rectal ozone (IRRO) group, an IR intrathecal ozone (IRITO), and an IR intraperitoneal ozone (IRIPO). In the IR groups, the spinal cord IR models (a 30-minute ischemia period was applied to the infrarenal abdominal aorta using an atraumatic vascular clamp, and then a 120-minute reperfusion period was applied by removing the clamp) were applied. An ozone-oxygen mixture of 1 mg/kg (50 μg/mL) was administered by rectal insufflation to the IRRO group, 0.7 mg/kg (50 μg/mL) via the peritoneum to the IRIPO group, and 20 μL (20 μg/mL) intrathecally to the IRITO group 30 minutes before midline laparotomy. At the end of the reperfusion procedure, histopathological and biochemical analyses of liver, lung, and brain tissues were performed. RESULTS Liver tissue malondialdehyde (MDA) levels were significantly lower, and catalase (CAT) enzyme activities were significantly higher in the IRRO, IRITO, and IRIPO groups than in the IR group. Histopathologically, we had favorable results from all three ozone applications compared to the IR group. Lung tissue MDA levels were significantly lower, and CAT enzyme activities were significantly higher in the IRITO and IRIPO groups than in the IR group. We had more positive results in the IRRO group than in the IR group, but the difference was not found to be significant. Histopathologically, we obtained significantly more positive results in the IRITO and IRIPO groups compared with the IR group regarding all the criteria we evaluated. Our results in the IRRO group were also positive. Brain tissue MDA levels were significantly lower and CAT enzyme activities significantly higher in the IRITO and IRIPO groups than in the IR group. We had positive results in the IRRO group compared with the IR group. Histopathologically, we obtained significantly more positive results in the IRITO group regarding all the criteria we evaluated. CONCLUSION We observed histopathologically that single-dose ozone pretreatment administered intrathecally, intraperitoneally, or rectally had positive effects on liver, lung, and brain tissues compared to the IR group in an SCIRI model in rats due to its antioxidant effect. The best histopathological results were obtained with intrathecal, intraperitoneal, and rectally administered ozone, in that order, in all three tissues.

Epidermolysis bullosa (EB) is a rare genetic disease that is associated with severe bullae formation in the body due to an increase in cutaneous and mucosal fragility. This bulla formation in mucocutaneous areas can ocur spontaneously, as well as by trauma, heat exposure or minimal mechanical trauma. Anesthesia applications in patients may have difficulties in airway management due to orofarengeal mucosa and skin involment and in skin integrity. In this case report, we aimed to discuss anesthesia management in a 21 year old male patient with epidermolysis bullosa who will undergo dental extraction under general anesthesia. Key Words: Epidermolysis bullosa, general anesthesia, dental extraction Epidermolizis bülloza (EB), doğuştan itibaren kutanöz ve mukozal frajilite artışı nedeniyle vücutta ciddi bül oluşumu ile giden nadir görülen genetik bir hastalıktır. Mukokütanöz alanlarda oluşan bu bül formasyonu kendiliğinden oluşabildiği gibi, travmayla, ısıya maruz kalmayla ya da minimal mekanik travmaya bağlı oluşabilmektedir. Epidermolizis bülloza hastalarında, anestezi uygulamalarında orofarengeal mukoza tutulumuna bağlı havayolu yönetiminde ve cilt bütünlüğünün korunmasında zorluklarla karşılaşılabilmektedir. Bu olgu sunumunda genel anestezi altında diş çekimi yapılacak olan 21 yaşında epidermolizis büllozalı erkek hastada anestezi yönetimini tartışmak istedik.