Lichens have important ecological functions in black pine forests, such as nitrogen fixation and nutrient cycling. Understanding lichen diversity could provide a better understanding of black pine ecosystems. The aim of this study was to identify the factors affecting the composition of lichen communities and their specific diversity in Mediterranean black pine forests. Research was conducted in 48 sampling plots. For the analysis, presence–absence and frequency data of lichen species were used. For stand level analysis, four community composition tables were created. We used bioclimate, topography, stand, and parent rock as variables. A total of 33 epiphytic lichen species were identified in the black pine forests from 282 sampled trees. Indicator lichen species were determined according to geographic region and stand age classes. Hypocenomyce scalaris was found to be an indicator species for old forests. Frequency data were more useful for revealing lichen species composition than presence–absence data. Of the topographic variables, elevation was the most prominent and had the highest explanation ratio for the composition of lichen species with a coefficient of correlation (R2) value of 0.49. Significantly positive (p < 0.001) relationships were found between epiphytic lichen richness and tree crown height, tree height, and bark pH. Our results revealed that to retain the trees in the stands rich in lichen species diversity is recommended in the managed forests.
14 October 2021 in TURKISH JOURNAL OF AGRICULTURE AND FORESTRY
Türkiye’de üç herdem yeşil meşe türü [pırnal meşesi (Quercus ilex L.), kermes meşesi (Quercus coccifera L.) ve boz pırnal (Quercus aucheri Jaub. & Spach)] doğal yetişmektedir. Bu türlerin adları bilimsel kaynaklar ve geleneksel kullanımda yer yer önemli farklılıklar içermektedir. Makalenin amacı, Türkiye’deki herdem yeşil meşelerin bilimsel kaynaklar ve halk arasındaki adlarının bir değerlendirmesini yapmak ve bu türlerin Türkçe adlarının kullanımına yönelik ortak bir dil geliştirme adına öneriler sunmaktır. Bu kapsamda yapılan değerlendirmelerde, Quercus ilex için “çakpelit ve kaba pırnal/kaba piynar”, Quercus coccifera için “dikenli pırnal/piynar” ya da “kara pırnal/piynar” ve Quercus aucheri için de “boz pırnal/ piynar” adlarının, türlerin Türkçe adları olarak kullanılmasının uygun olacağı sonucuna varılmıştır.
2 October 2020 in Eurasian Journal of Forest Science
Pırnal meşesi-kaba pırnal (Quercus ilex L.) Türkiye’de yayılış alanı ve dağılımı en az bilinen meşe türlerinin başında gelmektedir. Çok parçalı ve sınırlı bir yayılış alanına sahip olan türün askeri alan ve milli park haricindeki neredeyse tüm yayılış alanları yerleşim yerlerine yakın olup yer yer kent içerisinde kalmıştır. Makalenin amacı türün kentleşme ve insan etkisiyle azalan ve yeni tespit edilen yayılış alanlarına ilişkin inceleme ve değerlendirmeler yaparak Orman Genel Müdürlüğünün ormancılık uygulamaları için öneriler sunmaktır. Bu çalışmayla türün mevcut yayılış alanlarının durumu incelenmiş, İzmir ve Muğla’da yeni alanlar tespit edilmiş ve Muğla’daki bazı yayılış alanlarında da varlığı bulunamamıştır. Tür, ana hatlarıyla, denize en çok 3 km mesafede, Karadeniz Bölgesinde 0-300 m, Ege Bölgesi’nde de 0-1120 m yükselti aralığında yetişmekte, özel bir anakaya tercihi bulunmamaktadır. Yayılış alanları tahribat tehdidi altında olduğundan mutlaka korunmalı ve uygun alanlarda tohum bahçeleri ve gen koruma sahaları ayrılmalıdır. Tür düzeyinde teşhisi kolay olan bu türün Orman Genel Müdürlüğü’nün amenajman planlarında cins düzeyinde değil yani meşe yerine tür olarak yer alması ve yayılış alanlarında bu türün lehine uygulama yapılması türün korunması bakımından uygun olacaktır.