Age estimation in forensic medicine practice is of particular importance to the legal systems, and it is one of the current research topics in forensic medicine. Age determination is most frequently performed by radiological methods, but recently, nonionized methods are preferred for nonmedical indications. Therefore, we aimed to examine feasibility of MRI imaging, which provides nonionized, noninvasive, and detailed images, in forensic age estimation and to expand the database on this subject. The MRI images of the patients between the ages of 10 and 25 years, who visited Cukurova University Faculty of Medicine between January 2012 and April 2018 for any reason, were retrospectively analyzed according to the staging method described by Dedouit et al. The stage 5 ossification in distal femoral epiphysis indicated an age over 18 years in both sexes (except for 2 cases of 14 and 15 years). The stage 5 ossification in proximal tibial epiphysis indicated an age older than 18 years (except for 1 male case at the age of 15 years and 2 female cases at the age of 14 and 17 years, respectively). It was determined that stage 1 and stage 2 in both distal femur and proximal tibial epiphysis were last seen in younger than 18 years in both sexes. Our study data show that MRI imaging is a nonionized method that can be used in addition to other radiological methods in determining the age limit of 18 years.

ÖZ: AMAÇ: Medyada hatalı tıbbi uygulama iddiaları ve sağlık çalışanlarına yönelik şiddet içerikli haberlerin sürekli yayınlanması, haberlerin sunuluş şekli, sağlık çalışanlarını değersiz kılma çabası günümüzde sıkça karşılaştığımız durumlardandır. MATERYAL VE METOD: Çalışmamızda kitle iletişim araçlarının tıbbi uygulamalarla ilgili haberleri ele alış, hatalı tıbbi uygulama iddiaları ve sağlıkta şiddet hakkındaki haberleri aktarış şekillerini incelemek amacıyla ulusal gazetelerdeki ilgili haberler retrospektif incelenmiştir. BULGULAR: Haberlerin sunuluşunda; ‘Kör bırakan ihmale 4 milyon lirayı bulan tazminat’, ’Mide küçültme ameliyatı iki çocuk babasının sonu oldu’, ’Karın ağrısıyla hastaneye gitti, hayatı karardı’, ’Sezaryen sırasında karnında bant unutuldu’, ’Mide ameliyatında kalbini kestiler’, ’Kırık kol için girdikleri hastanede cansız bedeniyle çıktılar’, ’Doktora bayıltan dayak’ gibi başlıklar kullanıldığı görülmüştür. SONUÇ: Hekimlere/sağlık çalışanlarına yönelik şiddette medyanın kışkırtıcı rol oynadığı, yapılan haberlerin sağlık çalışanlarına güvenilirliği zedelediği görülmektedir. Medya olması gereken sağlıklı atmosferi tüketen bir rol yerine hepimizin ihtiyacı olan temiz havayı koruyabilir, kirlenen havayı temizleyebilir.

Şiddet olgusunun ortaya çıkışı, insanlık tarihi ile paraleldir. Kadın şiddeti ise tarihin eski zamanlarından bu yana var olan ve giderek artan evrensel bir kadın sağlığı problemidir. Bu çalışmada 2019 yılı boyunca Anabilim Dalına başvuran kadın olgularda şiddete maruz kalma oranlarını ve şiddetin sonuçlarını belirlemek amacıyla 01.01.2019 - 31.12.2019 tarihleri arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalına başvuran ve adli rapor düzenlenen tüm olgular içerisinden 18 yaş üzeri 1046 kadın olgu retrospektif olarak incelenmiştir. Düzenlenen 3493 adli raporun 1046’sının (%30) 18 yaş üzeri kadın olgu olduğu görülmüştür. Kadın olguların yaş ortalaması 35,9 (18-89 aralığında) olup %74,7’sinin bir başkası tarafından künt travmaya, %17,8’inin trafik kazasına, %3,7’sinin cinsel şiddete, %1,7’sinin kesici-delici alet yaralanmasına, %1,1’inin ateşli silah yaralanmasına maruz kaldıkları, fiziksel şiddete maruz kalanların %5,8’inde kemik kırıkları, %2,8’inde yaşamsal tehlike meydana geldiği saptanmıştır. Kadına yönelik şiddet oranları ülkemizde ve dünyada giderek artmaktadır. Pek çok kadının fiziksel ve ruhsal sağlığını olumsuz etkileyen bu yaralanmalar ciddi bir halk sağlığı problemidir. Kadına yönelik şiddetin boyutunu ve sonuçlarını ortaya koymak, şiddeti önlemek amacıyla atılacak adımlara ışık tutacaktır.

Objective: Workplace violence is an important source of problem for employees worldwide. The present study aimed to identify the prevalence of exposure to violence among healthcare professionals, the type of violence they experienced and influencing occupational features, and to determine the healthcare professionals’ opinion about the causes of violence and the potential measures to be taken against violence in health. Methods: A 37-question survey was performed in 598 medical doctors and 357 healthcare assistants including nurses as well in Adana, Türkiye. Results: Of the 955 healthcare professionals participated in the study, 48.5% were male and 51.5% were female, and 85.9% have been subjected to violence at least once in their professional lifetime. The most common type of violence was psychological or verbal attack, which stated to be most frequently committed by the patient relatives and by male gender. Male healthcare workers were exposed to statistically significantly more physical violence. There was statistically significant correlation between the number of patients healthcare professionals dealt with in a day and the rate of exposure to violence. It was found that those who had been exposed to physical violence filed a complaint more than those who had been subjected to other forms of violence. Conclusion: High rates of violent behaviour against healthcare workers are at worrying levels indicating that violence in health is a critical problem. Solution of this problem requires all parties’, primarily the health policy makers’ undertaking important tasks.