Bu araştırmanın amacı yerel yönetimlerde fiziksel hareketin sürdürülebilirliğini destekleyen Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, KOBİS (Kocaeli Bisikletli Ulaşım Sisteminin) yönetim ve uygulama süreçlerini kullanıcı görüşlerine göre incelemektir. Araştırma grubunu, Kocaeli ilinde yaşamakta olup kolayda örnekleme yöntemi ile seçilmiş 575 erkek ve 531 kadın olmak üzere toplam 1106 KOBİS (Kocaeli bisikletli ulaşım sistemi) kullanıcısı oluşturmaktadır. Araştırmada nicel araştırma yöntemi ve veri toplamak için anket kullanılmıştır. Çalışmada Kalaycı, Bulan ve Ayan (2015) tarafından geliştirilen bisiklet kullanımına yönelik ergonomik uygunluk anketi veri toplama aracı olarak kullanılmıştır. Verilerin analizinde demografik bilgiler ve diğer anket sorularına ait fikir edinilmesini sağlamak amacıyla frekans, yüzde ve tanımlayıcı istatistikler kullanılmıştır. Ayrıca demografik bilgiler ile anketteki sorulara verilen cevaplar arasındaki karşılaştırmalarda bağımsız T-testi ve Varyans analizi (Anova) testi uygulanmıştır. Araştırmanın anlam düzeyi p< 0,05 olarak belirlenmiştir. Araştırmada toplanan veriler istatistiksel paket programı (SPSS 20,0) aracılığıyla analiz edilip sonuçlar yorumlanmıştır. Araştırmamızda elde edilen sonuçlara göre Kocaeli Bisikletli Ulaşım Sistemi (KOBİS) yönetim ve uygulama süreçlerini kullanıcı görüşleri değerlendirilmesi sonucunda bakıldığında cinsiyet, yaş, gelir durum, iş durumu, eğitim durumu, lisanslı spor yapma durumu, bisiklet sahiplik durumu, bisiklet yollarının yeterli olma durumu ve Kocaeli Bisikletli Ulaşım Sistemi ücret tarifesinden memnuniyet durumuna göre anlamlı farklılıklar bulunmuştur. KOBİS kullanıcılarının genel anlamda bisiklet kullanımına önem verdiğini bundan dolayı da kullanıcıların bisiklet alt yapısının geliştirilmesini, bisiklet yollarının daha fazla olmasını, bisiklet yolları ile motorlu taşıt yolunun mümkün olduğu kadar ayrılmasını, bisiklet yollarının çevre düzenlemesinin daha yeşil ve doğal olmasını düşündüğü gözlemlenmiştir. Ayrıca kullanıcıların çoğunluğu KOBİS ücret tarifesinden memnun oldukları gözlemlenmiştir.
21. yüzyılda ivme kazanan dijitalleşme süreçleri eğitim sistemlerinin yeniden yapılandırılmasını zorunlu kılarken, spor eğitimi alanında kullanılan teknolojiler pedagojik yeniliklerin sürdürülmesi ve öğrenme deneyimlerinin zenginleştirilmesi açısından kritik bir rol üstlenmektedir. Bu bölümün amacı; spor eğitiminde teknoloji kullanımıyla ilgili ulusal ve uluslararası literatürü sistematik bir perspektifle ele alarak, dijital araçların pedagojik entegrasyonu, öğrenme çıktılarına etkileri, uygulama stratejileri ve gelecek projeksiyonları hakkında kapsamlı bir analiz sunmaktır. Çalışma kapsamında; Sanal Gerçeklik (VR), Artırılmış Gerçeklik (AR), giyilebilir teknolojiler, oyunlaştırma (gamification), mobil uygulamalar ve yapay zeka (YZ) destekli öğretim sistemleri gibi ileri teknolojilerin motor beceri gelişimi, öğrenci motivasyonu, öğretmen yeterlilikleri ve performans değerlendirme süreçlerine katkıları incelenmiştir. Anlatı temelli teorik sentez yöntemiyle kurgulanan bu çalışmada, 2015-2025 yılları arasında yayımlanmış 100’den fazla uluslararası akademik kaynak tematik olarak analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, eğitim teknolojilerinin öğrenci katılımını ve motor performansını olumlu yönde etkilediğini gösterirken; öğretmen hazırbulunuşluğu, altyapı yetersizliği, maliyet ve veri güvenliği gibi yapısal engellerin varlığını da ortaya koymaktadır. Çalışma, spor eğitiminde teknolojinin sürdürülebilir ve etkin kullanımı adına politika yapıcılar, eğitimciler ve araştırmacılar için öneriler sunarak alan yazına özgün katkılar sağlamayı hedeflemektedir.