Hayrullah Manyas

Hayrullah Manyas

Auto-generated profile, based on publicly available information

Hayrullah Manyas

Department of Pediatric Endocrinology Şanlıurfa Training and Research Hospital Şanlıurfa Türkiye

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

7Years (2020-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications

14 February 2021 in Andrologia
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
HMHayrullah Manyas
Hayrullah Manyas
BFBerna Eroğlu Filibeli
Berna Eroğlu Filibeli
İAİlkay Ayrancı
İlkay Ayrancı
MGMerve S. Güvenç
Merve S. Güvenç
BDBumin N. Dündar
Bumin N. Dündar
GÇGönül Çatlı
Gönül Çatlı
17β‐hydroxysteroid dehydrogenase type 3 deficiency is a rare cause of 46 XY disorders of sexual development. Mutations in the HSD17B3 gene result in reduced activity of the 17β‐HSD3 enzyme, decreasing the conversion of androstenedione to testosterone. In this report, two cases, admitted with different clinical findings in the neonatal and adolescent periods and were decided to be raised in different genders are presented. The first case who had complete female external genitalia presented on the third postnatal day with the complaint of swelling in the groin. He was decided to be raised as a male and was treated successfully with parenteral testosterone in order to increase phallus size before surgical correction of the external genitalia. The second case was an adolescent girl who presented due to pubertal virilisation and primary amenorrhoea and chose female gender. Molecular genetic analyses of the HSD17B3 gene revealed two different previously reported homozygous variants. We emphasise that patients with 17β‐hydroxysteroid dehydrogenase type 3 deficiency can present with heterogeneous clinical findings in different age groups. Early diagnosis is important to prevent future gender confusion and related problems.

28 May 2026 in Pediatric Obesity
Verified
Journal Article
Open access
AKAhmet Kahveci
Ahmet Kahveci
SKSelin Uzun Karauzum
Selin Uzun Karauzum
HMHayrullah Manyas
Hayrullah Manyas
BOBehiye Sarikaya Ozdemir
Behiye Sarikaya Ozdemir
ZOZerrin Orbak
Zerrin Orbak
BHBelma Haliloglu
Belma Haliloglu
Objective: Non‐syndromic monogenic obesity, caused by defects in the leptin‐melanocortin pathway, presents with early‐onset severe obesity and hyperphagia, but genotype–phenotype and metabolic correlations across different genetic forms remain unclear. Methods: In this multicentre retrospective cohort study, individuals with biallelic (likely) pathogenic variants in LEP, LEPR, POMC, PCSK1, MC4R, ADCY3 , and monoallelic (likely) pathogenic MC4R variants were recruited from 23 paediatric endocrinology centres across Türkiye. Anthropometric, clinical, metabolic data, including HOMA‐IR and SPISE index, systematically applied across different monogenic obesity subtypes, were collected using a standardised case record form. Results: A total of 130 individuals (49% female; median age 10.0 years) were included. Biallelic LEPR ( n = 47) and monoallelic MC4R ( n = 49) variants were the most frequent causes, followed by biallelic POMC ( n = 13) and MC4R ( n = 11) variants. Individuals with LEP, LEPR , and biallelic MC4R variants had higher BMI‐SDS than those with POMC and monoallelic MC4R variants ( p < 0.0001). SPISE index differed across groups ( p = 0.0051), with lower values in biallelic LEPR and MC4R compared with monoallelic MC4R variants. Within LEPR, individuals carrying ‘double homozygous’ missense variants showed poorer metabolic outcomes independent of BMI‐SDS ( p < 0.05). POMC deficiency showed a similar phenotype to monoallelic MC4R, with later obesity onset, lower BMI‐SDS, and a more favourable metabolic profile. Bone age was advanced in LEPR compared to POMC, biallelic and monoallelic MC4R variants ( p = 0.013) and bone age‐adjusted height‐SDS was lower than non‐adjusted height‐SDS ( p = 0.004), indicating impaired growth when adjusted for skeletal maturation. Conclusion: Biallelic LEPR, particularly those with double homozygous missense variants, and MC4R variants represent the most metabolically adverse forms of monogenic obesity, extending current evidence beyond BMI‐based risk stratification. In LEPR, advanced bone age may contribute to impaired growth. These data provide a comprehensive genotype–phenotype characterisation in a genetically homogeneous population and emphasise the importance of early diagnosis for risk stratification.

1 September 2022 in Pediatric Academic Case Reports
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
SBSeyran Bulut
Seyran Bulut
BFBerna Filibeli
Berna Filibeli
HMHayrullah Manyas
Hayrullah Manyas
IMİlkay Meral
İlkay Meral
RMRabia Meral
Rabia Meral
GÇGönül Çatlı
Gönül Çatlı
Pr mary hyperparathyro d sm (PHPT) s a rare d sorder n ch ldhood and adolescence. Parathyro d adenoma s the most common cause of PHPT. Laboratory f nd ngs ma nly nclude hypercalcem a, hypophosphatem a, hypercalc ur a and elevated parathormone levels, but f 25 hydroxyv tam n D levels are below 20 ng/mL, normal serum calc um can be observed. In th s report, we presented a boy d agnosed w th parathyro d adenoma, uncommon n ch ldhood, w th only leg pa n symptoms other than hypercalcem a and hypercalc ur a.

1 April 2022 in Güncel Pediatri
Verified
Journal Article
Closed access
BFBerna Eroğlu Filibeli
Berna Eroğlu Filibeli
İAİlkay Ayrancı
İlkay Ayrancı
HMHayrullah Manyas
Hayrullah Manyas
ÖKÖzgür Kırbıyık
Özgür Kırbıyık
BDBumin N. Dündar
Bumin N. Dündar
GÇGönül Çatlı
Gönül Çatlı

19 December 2022 in İzmir Tıp Fakültesi Dergisi
Verified
Journal Article
Closed access
AMAslıhan ARSLAN MADEN
Aslıhan ARSLAN MADEN
YKYıldız Ekemen keleş
Yıldız Ekemen keleş
EKEda Karadag-Oncel
Eda Karadag-Oncel
GÜGülnihan Üstündağ
Gülnihan Üstündağ
ASAslıhan SAHIN
Aslıhan SAHIN
BDBumin Dündar
Bumin Dündar
Amaç: Bu çalışmanın amacı hastanede yatan pediyatrik COVID-19 hastalarının obezite oranlarının saptanması ve COVID-19 prognozu üzerindeki etkisini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma 1 Ocak 2021 ile 20 Kasım 2021 arasında COVID-19 tanısı ile hastaneye yatırılan çocuk hastalarda retrospektif olarak yapılmıştır. Hastaların demografik özellikleri, boy ve kilo, vücut kitle indeksi persentili (VKİ), kronik hastalık öyküsü, hastaneye yatış süresi ve klinik ciddiyetle ilişkili faktörler (yoğun bakım ünitesine [YBÜ] kabul, oksijen desteğine ihtiyaç) irdelenmiştir. Bulgular: Çalışmaya alınan 76 COVID-19 tanılı hastanın 40'ı (%52,6) kızdır; 13'ünde (%17,1) fazla kilo veya obezite saptanmıştır. Hastaların ortanca yaşları 6,2 yıldır [çeyreklikler arası aralık (IQR) 1,8-12,2 yıl]. Hastalar COVID-19’un klinik şiddeti göre değerlendirildiğinde %48,7'si hafif, %36,8'i orta, %14,5'i ağır- kritik şiddettedir. Hastaların %38,2'si oksijen desteğine ihtiyaç duymuş ve %7,6'sında yoğun bakım ünitesinde yatış ihtiyacı gelişmiştir. COVID-19 hastalığının klinik şiddeti fazla kilolu/obez çocuklar ile normal kilolu çocuklarda benzer saptanmıştır (p=0,918). Oksijen gereksinimi olan 29 hastanın 24’ünün (%82,7) ve yoğun bakımda izlem gerektiren 6 hastanın 5’inin (%83,3) normal kiloda olduğu görülürken, gruplar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildir (her iki parametre için p>0.05). Sonuç: Çalışmamızda pediyatrik hastalarda fazla kilolu/obez olma ile klinik şiddet arasında ilişki saptanmamıştır. Çalışmanın küçük örneklem büyüklüğü nedeniyle genellenebilirliği sınırlı olabilir. Çok merkezli, pediyatrik hasta popülasyonunun daha fazla olduğu çalışmalara ihtiyaç vardır.