14 April 2023 in Türkiye Tarımsal Araştırmalar Dergisi
Bu çalışmada, Türkiye’nin güneyinde Akdeniz bölgesinde yer alan Hatay ilinde açıkta domates üretiminin pazarlama organizasyonunun etkinliği, üretim ve pazarlama esnasında yaşanan sorunların tespiti ve çözüm önerilerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Açıkta domates yetiştiriciliği yapan üreticiler ve açıkta domates ticareti yapan aracılar olmak üzere 2 farklı anket yardımıyla görüşmeler yapılarak veriler toplanmıştır. Anket yapılacak üretici sayısı belirlenirken “Basit Tesadüfi Örnekleme Yöntemi” kullanılmıştır. Araştırma 2020 yılında Hatay ilinin Arsuz, Reyhanlı, Samandağ, Antakya ve Kırıkhan ilçelerinde yapılmıştır. Anketler, açıkta domates üretimi yapan 60 üretici ve 10 aracıyla görüşülerek tamamlanmıştır. Ortalama yaşı 50.47 olan işletme sahiplerinin domates üretimini ortalama 16.13 yıldır yaptıkları belirlenmiştir. Üretilen domatesler sofralık ve salçalıktır. Üreticiler, ürettikleri sofralık domatesin % 94.44’ünü sebze haline, % 5.56’sını yerel pazara satmaktadır. Salçalık domatesin ise % 96.00’sı işleme tesisine % 4.00’ü yerel pazara satılmaktadır. Üretilen domates satıştan önce 59 işletmede sınıflandırmaya tabi tutulmaktadır. Sınıflandırma işlemi olgunluk ve büyüklüğe göre yapılmaktadır Ürünler işletmeden kasalarla taşınırken, taşıma işlemi için kamyon ve traktör kullanılmaktadır. Geriye kalan 1 işletme, sınıflandırma yapmamaktadır. Domatesin komisyonculara satış fiyatı ortalama 1.43 TL, perakendeci fiyatı ise ortalama 4.20 TL, nispi marj % 34.04 olarak belirlenmiştir. İşletme sahipleri ürün satış fiyatının o günkü piyasa koşullarında arz ve talebe göre belirlendiğini ifade etmişlerdir. İşletmeler, komisyoncular tarafından ürün satın alınırken % 68.35 oranında ürün kalitesine, % 31.65 oranında ise ürün miktarına göre hareket ettiklerini belirtmiştir. Araştırma alanındaki üreticilerin en önemli pazarlama sorunları; ürün fiyatının düşüklüğü, örgütlenme yetersizliği, ürün depolama imkânının olmaması ve taşıma masraflarının yüksekliği olarak ifade edilmiştir. Araştırma sonuçları, açıkta domates üretiminde mevcut pazarlama sorunlarının giderilmesi halinde üretim alanlarının önümüzdeki yıllarda genişleyebileceği, üretim miktarındaki artış ve makul ürün fiyatları sayesinde üretici gelirlerinin artacağını göstermektedir.
31 July 2018 in Hayvansal Üretim
Amaç: Bu çalışmada, Hatay İli Damızlık Sığır Yetiştiricileri Birliği (HDSYB)’ne üye olan işletmelerin sosyo-ekonomik yapılarının incelenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metot: Bu araştırmanın birincil verilerini Hatay ilinde faaliyet gösteren ve Hatay damızlık sığır yetiştiricileri birliğine üye süt sığırcılığı işletmelerinden anket yöntemi ile elde edilen bilgiler oluşturmuştur. Basit tesadüfi örnekleme yöntemi formülü uygulanarak yapılan hesaplamalar sonucunda 112 işletmede anket yapılması uygun görülmüştür. Bulgular: Araştırmada işletmeci yaşı, ailedeki birey sayısı, arazi varlığı, işletme başına düşen sağmal inek sayısı ve sağılan inek başına günlük süt verimi ortalamaları sırasıyla; 47.60 yıl, 5.14 kişi, 45.79 dekar, 11.69 baş ve 17.38 kg olarak belirlenmiştir. İşletmelerin toplam işletme sermayesi ortalaması ise 262.854 TL olarak hesaplanmış olup, bu tutarın %26.63’ünü hayvan sermayesi oluşturmuştur. İşletme sahiplerinin %87.5’i geçimlerini sağlamak amacıyla süt sığırcılığı yapmaktadır. Araştırmada, Hatay damızlık sığır yetiştiricileri birliğine (HDSYB) üye işletmelerin küçük ölçekli, arazi büyüklüklerinin küçük, sağmal inek sayılarının az, sermayelerinin yetersiz, günlük süt verimlerinin ve işletme karlarının düşük düzeyde ve işletme sahiplerinin ise büyük çoğunluğunun orta yaş ve üzerinde olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Araştırma sonuçları, eğitim seviyesi yüksek kişilerin de süt sığırcılığı yapması için teşvik edilmesinin, sağılan inek sayısının artırılarak küçük aile işletmelerinin orta ve büyük ölçekli işletmelere dönüştürülmesinin, işletme sahiplerinin hayvan yetiştiriciliği konusunda eğitilmesinin ve birliklerin üyelerine daha fazla teknik destek vermesinin gerekliliğini ortaya koymuştur.
1 January 2015 in Emirates Journal of Food and Agriculture
31 October 2019 in Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tarım ve Doğa Dergisi
Bu çalışma ile Hatay ilinde yumurta tavukçuluğunun durumu incelenmiştir. Çalışmanın ana materyalini Hatay İlinde üretim yapan 23 yumurta tavukçuluğu işletmesinden tam sayım yöntemiyle yüz yüze yapılan anketlerle elde edilen veriler oluşturmuştur. Elde edilen bulgulardan, üreticilerin yaş ortalaması 44 yıldır. Üreticilerin %75’inden fazlasının 1-5 yıl arası deneyime sahip olduğu belirlenmiştir. İşletmelerin kurulu kapasite ortalaması 4627 adet olup bunların yaklaşık yarısı işletme kapasitesinin tamamını kullanmaktadır. Ayrıca işletmelerin % 73.91’i tek bir kümesten oluşmakta ve % 86.96’sı kullandığı yemi satın alarak üretim yapmaktadır. İşletmelerin yarısından fazlası işgücü ihtiyacını işletme dışından karşılamaktadır. İşletmecilerin 2/3’si kullandığı yarkaları il dışından temin ederken, yarısından fazlası yerli genotip olan Atak-S ırkını tercih etmektedir. Kalifiye işçi yetersizliği, yem ve yem hammadde fiyatlarının yüksek olması, yumurta satış fiyatlarının düşük olması, fiyat istikrarsızlığı, yarka temin etme güçlüğü ve üreticiler arasında birlik olmaması bölgedeki işletmelerin temel sorunlarıdır. Bu sorunları çözmek için yetiştiricilerin yem, yarka ve pazarlamaya yönelik sorunları ele alması gerekmektedir.
7 December 2021 in Mustafa Kemal Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi
Amaç: Bu çalışma, ziraat fakültesi öğrencilerinin geleneksel gıdalar ve coğrafi işaretler konusundaki farkındalıklarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem ve Bulgular: Çalışma, Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi Ziraat Fakültesinde lisans düzeyinde öğrenim gören 156 öğrenci ile gerçekleştirilmiştir. Öğrencilerin geleneksel gıda olarak belirtikleri birçok ürün içinde öne çıkanlar künefe (%21.79), çeşitli peynirler (%19.23), yoğurtlar (%19.23), içli köfte (%17.31), kebap (%14.74), tarhana (%14.10) ve lahmacun (%12.18) olmuştur. Ev dışındaki hazır gıda tüketimlerinde ise geleneksel gıdalar daha çok tercih edilmekte ve %25.64’ü geleneksel gıdaları tercih etme nedenlerini bütçelerine uygun olması olarak belirtmektedirler. Öğrenciler geleneksel ürünlerin korunması (%98.10) ve teşvik (%98.70) edilmesi gerektiğini düşünmektedir. Öğrencilerin %66.00’ı coğrafi işareti daha önce duyduğunu söylemiş ve bunların %69.90’ı (72 kişi) ise coğrafi işaret olarak bildiği ürünler olduğunu belirtmiştir. Bu ürünler içinde yine en çok bilinen Antakya Künefesi olup, tüm öğrencilerin ancak %11.54’ünün Antakya Künefesinin coğrafi işaret olduğunu bildikleri anlaşılmaktadır. Antakya Künefesini Adana Kebabı (%5.13), Antep Baklavası (%4.49) ve Antakya Sürkü (%3.21) takip etmiştir. Hatay’ın coğrafi işaretli ürünleri olan Antakya Tuzlu Yoğurdu 3 öğrenci (%1.92) ve Hatay Defne Sabunu ise 1 öğrenci tarafından coğrafi işaretli ürün olarak ifade edilmiştir.Genel Yorum: Türkiye, kültürel ve coğrafi çeşitliliği ile geleneksel ürünler bakımından büyük bir potansiyele sahiptir. Ancak, bu potansiyelin çok küçük bir kısmı görünür durumdadır. Bu potansiyelin ortaya çıkarılması ve ekonomiye kazandırılmasında Ziraat Mühendislerine önemli görevler düşmektedir.Çalışmanın Önemi ve Etkisi: Bu çalışma, sahada üreticilerle yüz yüze çalışacak olan geleceğin Ziraat Mühendislerinin konu hakkındaki farkındalıklarının ortaya konması ve daha sonra planlanacak çalışmaları geliştirmesi bakımından önemlidir.
18 December 2020 in Mustafa Kemal Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi
Amaç: Bu çalışmada, Hatay ili Payas ilçesinde sığır yetiştiriciliği yapan ve Damızlık Sığır Yetiştiricileri Birliğine üye olmayan işletmelerde ürün pazarlama yapılarının ortaya konması amaçlanmıştır. Araştırmada, işletmecilerin pazarlama sorunları belirlenmiş ve çözüm önerileri sunulmuştur.Yöntem ve Bulgular: Araştırmanın ana materyalini ilçede faaliyet gösteren 63 adet işletmeci ile yüz yüze yapılan anket çalışması sonucunda elde edilen birincil veriler oluşturmuştur. Örnek büyüklüğü basit tesadüfi örnekleme yöntemi kullanılarak belirlenmiştir.Genel Yorum: İşletmecilerin %61.9’unun yaşı, 25-50 yaş arasındadır. İşletmeciler ortalama 16.7 yıldır sığır yetiştiriciliği yapmaktadır. İşletmelerde ailedeki fert sayısı ortalama 4.4 kişidir. İşletmecilerin %3.2’si üniversite mezunudur. İşletmelerde yıllık pazarlanan çiğ süt geliri ortalama 623.250 TL’dir. İşletmelerde aylık üretilen sütün %77.0’si çiğ olarak pazarlanırken, %8.9’u tereyağı ve peynire işlenerek pazarlanmaktadır. Süt satışları doğrudan tüketiciye (%73.0), toplayıcılara ve mandıralara (%27.0) yapılmaktadır. İşletmecilerin %74.6’sı süt fiyatlarını düşük olduğunu ifade etmiştir. İşletmeler süt ve süt ürünlerinin yanı sıra canlı hayvan satışı da yapmaktadır. İşletmecilerin %90.2’si kasaplara satış yaparken, %9.8’i tüccarlara satış yapmaktadır. İşletmeciler pazarlama kooperatiflerinin ve birliklerinin kendilerine özellikle fiyat oluşumunda (%58.7), pazarlama konusunda alternatif pazarlar ve pazarlama kanalları bulma (%34.9), işletmecileri bilgilendirme ve bilinçlendirme açısından faydalı olacağını belirtmişlerdir (%6.3). Çalışmanın Önemi ve Etkisi: Bu çalışma ile ilçede pazarlama kooperatifinin bulunmadığı, kurulacak bir kooperatifin ürün pazarlanmasında yeni bir alternatif olacağı, ürün fiyatlarının düzenli ve dengeli olarak artacağı, üretici bilinç düzeyinin artacağı, pazar bilgilerine daha kolay erişilebileceği belirlenmiştir. İşletmelerde hayvansal ürünlerin pazarlanmasında yaşanan en önemli sorunlar; desteklemelerin yeterli olmayışı, nakit yetersizliği, müşteri sayısının azlığı ve pazar bilgilerine erişim konusunda yetersizliktir. Çalışma ile İşletmelere sorunların çözümü için öneriler sunulmuştur.