Fatma Meral İnCe

Fatma Meral İnCe

Auto-generated profile, based on publicly available information

Fatma Meral İnCe

Department of Infectious Diseases and Clinical Microbiology, Dicle University Faculty of Medicine, Diyarbakır, Türkiye

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

6Years (2021-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
30 June 2023 in International Archives of Medical Research
Verified
Journal Article
Open access
FIFatma Meral İnCe
Fatma Meral İnCe
NÖNida Özcan
Nida Özcan
NANezahat Akpolat
Nezahat Akpolat
As an opportunistic pathogen, Pseudomonas aeruginosa (P. aeruginosa) can cause both acute and chronic infections. Variable virulence components and antibiotic resistance markers in the bacterium's genome constitute the bacterium's pathogenic profile and provide the bacterium with outstanding metabolic adaptability to many conditions. The interactions of P. aeruginosa with the host are poorly understood, complicating the treatment of its infections and the development of vaccines against them. Despite decades of scientific research focusing specifically on this challenge, vaccines to prevent these dangerous infections still do not exist. The major virulence factors of P. aeruginosa and host immune responses against the bacteria are discussed in this review.

29 May 2026 in Acta Microbiologica Et Immunologica Hungarica
Verified
Journal Article
Closed access
FIFatma Meral İnCe
Fatma Meral İnCe
ÖBÖzge Alkan Bilik
Özge Alkan Bilik
Carbapenem-resistant Enterobacterales (CRE) infections are difficult to treat and are associated with high morbidity and mortality. Therefore, it is important to rapidly identify the carriers. This study aimed to investigate the clinical and microbiological risk factors associated with CRE colonization, infection, and mortality rates in adult intensive care unit (ICU) patients. A retrospective cohort analysis was performed in the adult ICU of Selahaddin Eyyubi State Hospital, Diyarbakır, Türkiye, between October 2022 and February 2024. Rectal swabs were obtained at ICU admission and weekly thereafter. Based on clinical, laboratory, and microbiological findings, the patients were categorized into colonized or infected groups. Demographic parameters, comorbidities, device use, previous antibiotic exposure, and mortality were analyzed using logistic regression, Kaplan–Meier survival estimates, and Cox proportional hazard modeling. Of the 420 patients, 69 (16.4%) were CRE-positive, 46 (66.7%) remained colonized, and 23 (33.3%) developed infections. The most frequent isolates were Klebsiella pneumoniae (63.8%) and Escherichia coli (36.2%). Independent risk factors for colonization included male sex, prolonged hospitalization, pulmonary or cerebrovascular disease, and prior exposure to β-lactam/β-lactamase inhibitors or cephalosporin antibiotics. CRE infection was related to prior β-lactam/β-lactamase inhibitor and carbapenem use. Mortality was 65.2% in the colonized-infected group versus 13% in those with colonization alone ( P < 0.001). Overall survival was similar for CRE-positive and CRE-negative patients, but infected patients had higher mortality rates than colonized patients. CRE colonization in ICU patients poses a substantial risk once infection develops and is closely associated with broad-spectrum antibiotic exposure. These findings support routine rectal CRE screening as a key tool for identifying high-risk patients and informing antibiotic stewardship strategies aimed at preventing progression to fatal infections and improving survival.

30 April 2021 in JOURNAL OF BIOTECHNOLOGY AND STRATEGIC HEALTH RESEARCH
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
FIFatma Meral İnCe
Fatma Meral İnCe
MÇMustafa Kemal Çelen
Mustafa Kemal Çelen
HIHasan Ince
Hasan Ince
İAİrem Akdemir
İrem Akdemir
Giriş ve Amaç: Hepatit B virüs (HBV) enfeksiyonu halen tüm dünyada önde gelen sağlık sorunlarından biridir. Karaciğer, vitamin D’nin metabolizması ve depolanmasında önemli bir organdır. Vitamin D’nin, hücre farklılaşması, çoğalması ve bağışıklık modülasyon inhibisyonu da dâhil olmak üzere çok önemli bir biyolojik etkiye sahip olduğu bilinmektedir. Son zamanlarda, vitamin D düzeylerinin HBV enfeksiyonu gibi viral enfeksiyonlara karşı immün sistem ve konak yanıtını etkileyebileceği düşünülmektedir. Bu çalışmamızda amaç HBV ile enfekte bireyler ve HBV ile enfekte olmayan bireylerde vitamin D düzeyini karşılaştırıp vitamin D düzeyinin HBV replikasyonu ve hastalığın progresyonu ile ilişkisini saptamaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız retrospektif olarak gerçekleştirilen tanımlayıcı bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Dicle üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji polikliniğine Ocak 2014 - Aralık 2015 tarihleri arasında başvuran HBsAg pozitif ve HBV DNA’sı negatif 29 hasta, HBsAg pozitif ve HBV DNA‘sı 2000-20000 IU/ml olan 30 hasta, HBsAg pozitif ve HBV DNA’sı >20000 IU/ml olan 31 hasta ile HBsAg negatif ve komorbiditesi olmayan; ancak halsizlik, yorgunluk şikâyeti ile polikliniğimize başvurup vitamin-D düzeyleri bakılmış olan 45 hasta kontrol grubu olarak çalışmamızda değerlendirmeye alınmıştır. Hastaların başlangıç, 6. ay ve 12. ay 25 (OH) D düzeyleri incelenmiştir. Bu çalışmada kullanılan kit için üretici firmanın belirlediği 25 (OH) D referans aralıkları; eksik(<10 μg /L), yetersiz(10-30 μg/L) ve yeterli(≥30 μg/L) şeklinde belirtilmiştir.Bulgular: Kronik Hepatit B (KHB)’li hastaların ortalama vitamin D düzeyi 23,37±10,71 µg/l, kontrol grubunun ortalama vitamin D düzeyi 35,54±10,42 µg/l olarak saptanmıştır (p<0,001). Bu durumda KHB’li hastalarda vitamin D düzeyi yetersiz olup kontrol grubuna göre daha düşük saptanmıştır. Kontrol grubunun ise vitamin D düzeyleri normal sınırlarda saptanmıştır. KHB’li hastaların grup içi vitamin D düzeyleri karşılaştırıldığında anlamlı bir fark saptanmamıştır.Bu çalışmada düşük vitamin D düzeyinin yüksek viral yük ile ilişkili olmadığı sonucuna varılmıştır. Sonuç: Çalışmamızda, KHB hastalarında vitamin D düzeyi yetersiz bulunmuştur. Düşük vitamin D düzeyinin yüksek viral yük ile ilişkili olmadığı saptanmış olup detaylı tasarlanmış, prospektif ve kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır. Ayrıca hastalar; vitamin D eksikliği ve yerine koyma tedavisi açısından değerlendirilmelidir.