Zübeyde Demircioğlu

Zübeyde Demircioğlu

Auto-generated profile, based on publicly available information

Zübeyde Demircioğlu

İstanbul Medeniyet Üniversitesi

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

7Years (2020-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
21 May 2021 in AJIT-e: Academic Journal of Information Technology
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
PCPelin Canbay
Pelin Canbay
ZDZübeyde Demi̇rCi̇oĞlu
Zübeyde Demi̇rCi̇oĞlu
Endüstri 4.0 ile makinelerin birbiriyle haberleştiği bir sürece girmiş bulunmaktayız. Bu süreç, makinelerin otonom kararlar vereceği ve bu kararlar ile insanların hayatına önemli etkilerde bulunacağı Endüstri 5.0 döneminin de ilk adımlarını oluşturmaktadır. Endüstride meydana gelen bu gelişmelerin temelinde yapay zekâ algoritmaları ile birçok alanda elde edilen yüksek başarılar yer almaktadır. Geliştikçe başarısı ve karmaşıklığı artarken anlaşılabilirliği azalan yapay zekâ temelli sistemlerin insanları etkileyen önemli kararların alınmasında kullanılacak olması birçok şüpheyi de beraberinde getirmektedir. Bu şüpheler sadece son kullanıcı tarafında değil aynı zamanda sosyal ve ekonomik dönüşümlerle de ilgilidir. Endüstri 5.0’ın önündeki engellerin başında geliştirilmesi planlanan zeki topluluğa karşı toplumsal önyargılar bulunmaktadır. Bu sebeple, zeki ve otonom makinelerin ne tür etik ve ahlaki sorumlulukların bilincinde makineler olduğunun topluma açıklanabilir olması gerekmektedir. Bu çalışmada, hangi durumlarda yapay zekâ nın etik ve ahlaki değerlere sahip olması gerektiği ve bu değerleri ne şekilde öğrenebileceği araştırılmış, teknoloji ve sosyoloji bağlamında mevcut çalışmalar derlenerek zeki otonom sistemler için sağlam bir etik zeminin olası toplumsal ve teknolojik etkileri değerlendirilmiştir.

3 May 2024 in Social Science & Medicine
Verified
Journal Article
Open access
APAyşe Polat
Ayşe Polat
ZDZübeyde Demircioğlu
Zübeyde Demircioğlu
HKHüseyin Küçükali
Hüseyin Küçükali
During the COVID-19 pandemic, Türkiye implemented a distinctive contact tracing approach involving in-person home visits by medical professionals to individuals who tested positive for the virus. This study examines the experiences of health professionals involved in contact tracing, exploring how they reappropriated their professional subjectivity and agency during their deployment in this role. It is an interpretive phenomenological qualitative study. We conducted 21 semi-structured in-depth interviews, subsequently carried out two separate focus group interviews with an additional 31 participants from various districts in Istanbul. Participants were selected from different medical professions (i.e. doctors, nurses, midwives), career stages, gender and age groups, and hierarchical levels (i.e. officers and directors). Data analysis was conducted collaboratively by the research team from sociology and public health disciplines. Our main finding is that for the majority of health professionals, contact tracing was a novel experience with challenges and ambivalances. Yet, regardless of their perceptions (positive, negative, or mixed), the experience promoted a reaffirmation of professional identity and reappropriation of professional subjectivity and agency, which discloses that professional subjectivity is not firm but dynamic, carrying stability as well as flexibility and adjustment. Four main themes are identified in their reappropriation of professional subjectivity and agency: uncovering professional fulfillment, feeling restrained in professional dissatisfaction, assessing the job, and engaging in professional and bureaucratic negotiations.The profound exploration into the dynamics of contact tracing amidst the pandemic illuminates a multidimensional narrative that transcends the conventional discourse on physical and psychological stress experienced by medical professionals. Contact tracing experience had a transformative impact on meaning and purpose of professional identity. Our findings highlight a need for a balanced approach between centralized decision-making, mobilization of professionals, quantitative evaluation, and professional autonomy and discretion, qualitative assessments, and meaningful engagement.

15 December 2020 in Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
ZDZübeyde Demi̇rCi̇oĞlu
Zübeyde Demi̇rCi̇oĞlu
Bu çalışma, Darülfûnun Sosyoloji Kürsüsünün (1915) kurulmasıyla sosyolojinin bir disiplin olarak kurumsallaşmasından önce Türkiye'de sosyolojik bilgi üretimini tarihsel ve siyasal bağlamda analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada dönemin siyasal ve toplumsal arka planı ile sosyolojik düşüncenin geliştiği düşünce çevreleri ve düşünürler arasındaki örgütlenme ve ilişki biçimleri birlikte ele alınacaktır. Türkiye'de sosyolojik düşüncenin doğduğu evrede hedefi “memleketi kurtarmak” olan farklı sosyolojik perspektiflere sahip düşünce çevreleri arasında yoğun bir siyasi mücadele yaşanmıştır. Mücadelenin tarafları çoğu kez siyasi gerekçelerle sosyolojiyi araçsallaştırırken, sosyolojinin gelişimine de zemin hazırlamış ve gelişim çizgisini belirlemiştir. Bu çerçevede çalışmada; öncelikle 19. yüzyılda sosyolojik düşünceye giden yolu açan gelişmeler ele alınmış ardından sosyolojik düşüncenin gelişim çizgisi 1908 öncesi dönem, 1908-1912 yılları arası ve 1912 sonrası olmak üzere üç dönemde değerlendirilmiştir. Sonuç olarak sosyolojik düşüncenin gelişiminde kişisel çabalardan ziyade kolektif çabaların ve güçlü örgütlenmelerin etkili olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca örgütlenme ve ilişki biçimlerinin izi sürüldüğünde merkezinde Ziya Gökalp'in bulunduğu bir ilişkiler ağının ortaya çıktığı görülmüştür.

31 December 2022 in Balkan Araştırma Enstitüsü Dergisi
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
ZDZübeyde Demi̇rci̇oğlu
Zübeyde Demi̇rci̇oğlu
Yaklaşık iki yüz yıllık geçmişe sahip bir akademik disiplin olan sosyolojinin Türkiye’deki tarihi genellikle 1914 yılına dayandırılır. Dârülfünunda sosyoloji öğretimine başlandığı bu yıl, sosyolojinin kurumsallaşması açısından oldukça önemlidir. Ancak sosyolojik düşünce esas olarak Osmanlı düşünce dünyasına Tanzimat Dönemiyle birlikte nüfuz etmeye başlamıştır. Dağılmakta olan İmparatorlukta yaşanan toplumsal sorunların çözümünde önemli bir araç olarak görülen sosyoloji hızlıca benimsenmiş, farklı sosyolojik perspektifleri benimseyen farklı düşünce çevreleri ortaya çıkmıştır. Bu düşünce çevreleri arasında 1910-1912 yılları arasında Selanik’te bir araya gelen aydın zümresi, topluma dair yöntemli bir bilgi üretimi anlamında sosyoloji disiplinin ortaya çıkmasında önemli katkılar sunmuştur. Bu anlamda Selanik, entelektüel ortamıyla Türk sosyolojik düşüncesinin gelişmesinde önemli bir yere sahip olmakla birlikte, bu özelliğiyle yeterince ele alınmamıştır. Bu çerçevede; çalışma öncelikle Selanik kentini bir düşünce merkezi yapan sosyal, ekonomik ve politik özelliklerini ortaya koyarak kentteki entelektüel ortamı betimlemekte; ardından kentte bir araya gelen Selanik Çevresinin sosyoloji ilgisine odaklanarak bu bağlamda gelişen sosyolojik düşünceyi ele almaktadır.

24 June 2023 in İnsan ve İnsan
Verified
Journal Article
Closed access
ZDZübeyde Demi̇rci̇oğlu
Zübeyde Demi̇rci̇oğlu
Teknolojideki son gelişmeler fiziksel dünyayla etkileşimimizi değiştirmekte, dijital dönüşüm bu süreci daha da hızlandırmaktadır. Yakın dönemde yaşanan COVID-19 pandemisi de fiziksel ve dijital dünyanın yakınsamasına vesile olarak dijitalleşmeyi bir adım öteye taşımış, verinin merkezi hale gelmesini mümkün kılmıştır. Dijital dönüşümün mevcut nihai aşaması olarak Metaverse ise, sanal dünya ile fiziksel dünya arasındaki karşıtlığı ortadan kaldırarak dijital zaman ve mekân deneyimini fiziksel olana yaklaştırma misyonuyla ortaya çıkmıştır. Öte yandan bu yeni gerçeklik evreninin merkezinde kullanıcıların davranışlarını bilinebilir, öngörülebilir ve hatta kontrol edilebilir kılan, günlük yaşam deneyimini prosedürlere ve hesaplamalara indirgeyen veri odaklı bir anlayış bulunmaktadır. Bu çerçevede, bu çalışma Metaverse giden yolu açan dijitalleşmenin ve zihniyet olarak veri odaklılığın yükselişinde COVID-19 pandemisinin önemli bir etkisi olduğunu, Metaverse’ün veri odaklı anlayışının mahremiyet, gözetim ve kontrol gibi etik sorunları derinleştireceğini ileri sürmektedir.

26 March 2026 in BMC Public Health
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
APAyşe Polat
Ayşe Polat
ZDZübeyde Demircioğlu
Zübeyde Demircioğlu
HKHüseyin Küçükali
Hüseyin Küçükali
Background and aim: While existing literature has largely examined healthcare delivery within hospitals during the COVID-19 pandemic, this study extends the inquiry to the spatial dimensions of public health work in urban settings. It explores the experiences of health professionals engaged in home-based contact tracing in Türkiye, focusing on their perceptions of social determinants of health through place. Methods: Semi-structured interviews and focus group discussions were conducted with 45 health professionals from socioeconomically diverse districts in Istanbul, between July 2021 and September 2022. Data were analyzed using thematic analysis, with particular attention to the role of place. Results: Health professionals observed a range of administrative, social, economic, cultural, and environmental challenges across households and neighborhoods they visited. Three key themes were identified: challenges in navigating the city (urban barriers and contrasting levels of urban development), perceived administrative neglect of place (time-pressured, place-ignorant planning and unregistered places), and places unsettling medical practice (socioeconomically deprived households and perceived limits of biomedicine in sociocultural contexts). These findings illustrate how place influenced health professionals’ experiences and highlight the underappreciation of place as a crucial social determinant of health. Conclusions: This study underscores the role of place in shaping health professionals’ perceptions of social determinants of health during COVID-19 contact tracing in Türkiye. As their awareness of health inequalities increased, health professionals experienced moral distress arising from tensions between biomedical training and complex, non-medical needs. While socioeconomic constraints were often interpreted sympathetically, sociocultural factors were more frequently moralized, pointing to gaps in cultural competence. Taken together, these findings demonstrate how place-based public health work reveals the limits of a purely biomedical approach and underscore the importance of systematically integrating health professionals’ experiential knowledge into place-sensitive, culturally competent, biosocial approaches to health policy and practice during emergencies and beyond.